Roberto Ubaldini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roberto Ubaldini
kardynał prezbiter
Roberto Ubaldini
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1578
Florencja
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 1635
Rzym
sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania kwiecień 1605
biskup Montepulciano
Okres sprawowania 1 października 1607 - 2 października 1623
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 3 lutego 1608
Wybór patriarchy 1 października 160
Kreacja kardynalska 2 grudnia 1615
Paweł V
Kościół tytularny S. Matteo in Merulana (3 kwietnia 1617)
Santa Pudenziana (3 lipca 1617)
S. Alessio (17 maja 1621)
Santa Prassede (20 sierpnia 1629)

Roberto Ubaldini (ur. w 1578 we Florencji[1], zm. 22 kwietnia 1635 w Rzymie[2]) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj]

Był synem Marca Antonia Ubaldiniego i Lucrezii della Gherardesca[2]. Studiował nauki prawne w Perugii, a w Pizie uzyskał doktorat utroque iure[2]. W latach 1595-1605 był kanonikiem katedry we Florencji, a w latach 1606-1607 w Bazylice Watykańskiej[2]. Za krótkiego pontyfikatu Leona XI (kwiecień 1605), który był jego krewnym, stał na czele sekretariatu stanu[3].

20 sierpnia został mianowany nuncjuszem apostolskim we Francji[2]. 1 października 1607 wybrano go biskupem Montepulciano, lecz sakrę przyjął dopiero 3 lutego 1608[4]. 1 grudnia 1615 został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Matteo in Merulana[4]. 18 lutego 1621 został mianowany prefektem Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego[3]. Sprawował tę funkcję aż do śmierci[5][6], jednak z przerwą od maja 1623 do 1627[7]. Był także członkiem Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników, Kongregacji Konsystorialnej, Kongregacji Indeksu, Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (utworzonej w 1622), Kongregacji ds. Ceremoniału (utworzonej w 1627) oraz Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski[8]

W 1623 zrezygnował z diecezji[4]. W tym samym roku został mianowany legatem w Bolonii i pozostał tam do 1627[2]. Od stycznia 1628 przez roczną kadencję był także kamerlingiem Kolegium Kardynałów[2].

Pod względem politycznym Ubaldini był przede wszystkim stronnikiem Wielkiego Księstwa Toskanii rządzonego przez jego dalekich krewnych Medyceuszy[3]. Za pontyfikatu Pawła V był klientem rodu Borghese, jednak później poróżnił się z kardynałem Scipione Caffarelli-Borghese i podczas konklawe 1623 zaliczany był do stronników kardynała Ludovico Ludovisiego[9]. Pobierał pensję zarówno od Hiszpanii, jak i od Francji[3]. W 1632 poparł protest hiszpańskiego ambasadora Gaspara de Borja y Velasco przeciwko profrancuskiej polityce papieża Urbana VIII; wskutek tego popadł w niełaskę i nie odzyskał już nigdy swej pozycji w Kurii Rzymskiej[2].

Roberto Ubaldini zmarł w Rzymie w wieku 57 lat.

Przypisy[edytuj]

  1. Maria Gemma Paviolo: I Testamenti dei Cardinali: Roberto Ubaldini (1578-1635). Lulu.com, 2015. ISBN 9781326289577.
  2. a b c d e f g h Ubaldini, Roberto (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-10-20].
  3. a b c d Ubaldini, Roberto (niem.). REQUIEM - DATENBANK, Prosopographie. [dostęp 2013-10-23].
  4. a b c Roberto Cardinal Ubaldini (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-10-20].
  5. Lorenzo Cardella: Memorie storiche de' cardinali della santa Romana chiesa. Tomo sesto. Rzym: Stamperia Pagliarini, 1793, s. 272.
  6. Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 192. ISBN 978-3451216534.
  7. Prefektami byli w tym czasie Cosimo de Torres od maja 1623 do 1626 i Bonifacio Bevilacqua w 1626–1627.
  8. Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 159. ISBN 978-3451216534.
  9. Ludwig von Pastor: History of the Popes. T. 28. London: 1938, s. 2-4. (ang.)