Bitwa pod Słonimem (1769)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy bitwy z 1769 roku. Zobacz też: Bitwa pod Słonimem (1794).
Konfederacja barska

Bar - Kraków - Okopy Świętej Trójcy - Rogi - Miejsce Piastowe - Iwla - Słonim - Białystok - Orzechów - Łomazy - Rzeszów - Dobra - Kcynia - Błonie - Blechnarka - Jedlicz - Siepietnica - Kościan - Jasna Góra - Rachów - Szreńsk - Groby - Lanckorona - Charchwo - Charchówek - Widawa - Stołowicze - Doroszewicze - Wawel

Bitwa pod Słonimem miała miejsce 12 lipca 1769 roku podczas konfederacji barskiej.

Gdy wojska konfederackie dowodzone przez Kazimierza Pułaskiego wycofały się przed rosyjską grupą Wachmeistra na prawy brzeg Szczary, Kozacy wchodzący w skład sił Wachmeistra przeprawili się brodem przez rzekę i naprawili most. Przez most przeprawiły pozostałe oddziały rosyjskie i rozwinęły się w zwykły dla siebie szyk, czyli piechota w centrum i jazda na skrzydłach.

Siły konfederackie przeciwstawiły Rosjanom większość swych sił, umieszczając część jazdy za laskiem jako zasadzkę. Prowadząc atak Rosjanie ustawili swe lewe skrzydło w pozycji dogodnej dla uderzenia oddziału polskiego ukrytego w lesie - atak tego oddziału rozbił jazdę rosyjskiego lewego skrzydła. Także prawe skrzydło rosyjskie zostało pokonane. W tej sytuacji osamotniona piechota rosyjska, nie atakowana przez Polaków, wycofała się z pola bitwy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I, Tom 3