1 Batalion Lekkiej Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1 Batalion Lekkiej Piechoty
Historia
Państwo  I Rzeczpospolita
Sformowanie 1792
Dowódcy
Pierwszy Jan G. Süssmilch
Organizacja
Rodzaj wojsk piechota

1 Batalion Lekkiej Piechotyoddział piechoty armii koronnej wojska I Rzeczypospolitej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Reformy Sejmu Wielkiego zwiększyły stany polskiej piechoty. Wiosną 1792 roku rozpoczęto organizację kilku batalionów lekkiej piechoty. Każdy z nich miał liczyć cztery kompanie. Kadra oficerską stanowili w dużej części oficerowie niemieccy[1]. Po kilku miesiącach bataliony zostały rozwiązane przez konfederację targowicką, a szeregowych żołnierzy wcielono do jej formacji[2].

Pierwszy i drugi batalion liczył razem 1 288 żołnierzy[1].

Żołnierze regimentu[edytuj | edytuj kod]

W batalionie służyło piętnastu oficerów: jeden pułkownik, trzech kapitanów, czterech poruczników, czterech podporuczników i trzech chorążych[3].

Pułkownik i komendant

  • Jan G. Süssmilch

Kapitanowie

  • Teodor de Groeben
  • Jan A. de Kahlen
  • Karol Fryderyk W. Studnicki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od roku 1717 do roku 1831. Warszawa: 1925.
  • Konstanty Górski: Historya piechoty polskiej. Kraków: Spółka Wydawnicza Polska, 1893.
  • Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki: Oficerowie Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1717-1794. T.1: Oficerowie wojska koronnego, cz.1: Piechota. Kraków: Księgarnia Akademicka. Wydawnictwo Naukowe, 1998. ISBN 83-7188-186-X.
  • Jan Wimmer: Historia piechoty polskiej do roku 1864. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.