Brewster SBN

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brewster SBA/SBN
Ilustracja
Brewster SBN w 1941 r.
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Brewster Aeronautical Corporation
Typ Bombowiec nurkujący
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji całkowicie metalowej, podwozie klasyczne - chowane w locie
Załoga 2
Historia
Data oblotu 15 kwietnia 1936
Lata produkcji 1940 - 1942
Wycofanie ze służby 1946
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy Wright R-1820-22
Moc 910 KM (700 kW)
Wymiary
Rozpiętość 11,90 m
Długość 8,40 m
Wysokość 2,60 m
Powierzchnia nośna 24,06 m²
Masa
Własna 1 851 kg
Startowa 3 066 kg (całkowita)
Osiągi
Prędkość maks. 410 km/h
Pułap 8 600 m
Zasięg 1 630 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy kal. 12,7 mm (stały)
1 karabin maszynowy Lewis kal. 7,62 mm (ruchomy)
227 kg bomb w komorze bombowej
Użytkownicy
USA

Brewster SBA/SBNamerykański pokładowy bombowiec nurkujący z okresu II wojny światowej, opracowany w wytwórni Brewster Aeronautical Corporation z Long Island City w 1936 roku i produkowany w krótkiej serii w zakładach Naval Aircraft Factory w Filadelfii od 1940 roku

Historia[edytuj | edytuj kod]

SBN-1 należący do 8. Torpedowego Dywizjonu w locie w 1941 r.

Na początku lat trzydziestych XX wieku dowództwo amerykańskiej marynarki wojennej, w związku z rozbudową floty lotniskowców, zwróciło się do szeregu wytwórni o opracowanie samolotów pokładowych. Jedną z tych firm było Brewster Aeronautical Corporation, która podjęła się opracowania i budowy prototypu samolotu zwiadowczo-bombowego. Był on zarazem pierwszą konstrukcją firmy Brewster[1].

Prototyp takiego samolotu o oznaczeniu fabrycznym B-138 i oficjalnym marynarki XSBA-1 został oblatany 15 kwietnia 1936 roku. Prototyp był wyposażony w silnik gwiazdowy Wright R-1820-4 Cyclone o mocy 722 KM (559 kW), ale w toku prób stwierdzono, że jego moc jest niewystarczająca dlatego też zastosowano nowy silnik Wright XR-1820-22 Cyclone o mocy 950 KM (708 kW)[1].

Po przeprowadzeniu dalszych prób dowództwo marynarki podjęło decyzję o skierowaniu tego samolotu do produkcji. Ponieważ jednak firma Brewster nie miała mocy produkcyjnych z uwagi na podjęcie produkcji myśliwców Brewster F2A Buffalo, 30 egzemplarzy tego samolotu zamówiono w warsztatach marynarki wojennej Naval Aircraft Factory (NAF) w Filadelfii[1]. Z uwagi na zmianę producenta, zmieniono oznaczenie samolotów seryjnych nadane przez Marynarkę z SBA na SBN.

W wytwórni Naval Aircraft Factory samolot nieznacznie przekonstruowano, a tak zmieniony samolot oznaczono jako SBN-1. Jednak produkcje jego podjęto dopiero w listopadzie 1940 roku, a zakończenie zamówionej partii samolotów nastąpiło dopiero w marcu 1942 roku[1].

Samoloty Brewster SBN-1 z powodu opóźnień w jego produkcji w chwili wejścia do służby okazały się słabsze od wprowadzanych już i masowo produkowanych samolotów Douglas SBD Dauntless[1]. Wobec tego skierowano je do eskadr treningowych, m.in. służyły do treningów na lotniskowcu USS „Ranger”. Nie brały natomiast udziału w działaniach bojowych. W listopadzie 1940 roku pierwsze SBN-1 otrzymał dywizjon VB-3 na lotniskowcu USS „Saratoga”, lecz w kolejnym roku wymieniono je na SBD-3[1]. W 1944 roku zostały ostatecznie wycofane z lotnictwa amerykańskiej marynarki wojennej[1].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Brewster SBA/SBN był dwumiejscowym pokładowym bombowcem nurkującym, wolnonośnym średniopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej, z gładkim pokrycie duralowym tylko stery i lotki kryte były płótnem. Skrzydła były trójdzielne o obrysie trapezowym z zaokrąglonymi końcówkami. Skrzydła były wyposażone w metalowe, perforowane klapy krokodylowe, między lotkami a kadłubem. Klapy mogły równocześnie otwierać się w górę i dół, pełniąc role hamulców aerodynamicznych, ograniczając także prędkość nurkowania. Usterzenie klasyczne, wolnonośne, w produkcji seryjnej miały obrys prostoliniowy, choć w prototypie obrys był eliptyczny. Kabina mieściła dwie osoby pod długą, częściowo oszkloną osłoną. W podskrzydłowej części kadłuba mieściła się komora bombowa. Podwozie główne chowane w locie (golenie chowały się w skrzydła a koła w kadłub). Kółko ogonowe było stałe. Napęd stanowił jeden silnik gwiazdowy.

Wersje samolotu

  • Brewster XSBA-1 – wersja prototypowa zbudowany w Brewster Aeronautical Corporation, 1 sztuka
  • Brewster SBN-1 – wersja produkcyjna, produkowana w Naval Aircraft Factory, 30 sztuk

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g E.F. Rybak. Bombowiec nurkujący Brewster SBA/SBN dla US Navy. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 6/2000. V (25), s. 33-34, listopad–grudzień 2000. Warszawa: Magnum X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]