Martin PBM Mariner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Martin PBM Mariner
Dane wersji PBM-3C
Martin PBM Mariner w barwach Royal Australian Air Force należący do 41. Dywizjonu RAAF podczas lotu z Townsville do Port Moresby. Zdjęcie wykonano 21 września 1944
Martin PBM Mariner w barwach Royal Australian Air Force należący do 41. Dywizjonu RAAF podczas lotu z Townsville do Port Moresby. Zdjęcie wykonano 21 września 1944
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Glenn L. Martin Company
Typ latająca łódź patrolowa
Konstrukcja metalowa
Załoga 7-9 ludzi
Historia
Data oblotu 18 lutego 1939
Lata produkcji 1941 – kwiecień 1949
Wycofanie ze służby lata 50. XX wieku
Dane techniczne
Napęd dwa 14-cylindrowe gwiazdowe chłodzone powietrzem Wright R-2600-12
Moc 1700 KM każdy
Wymiary
Rozpiętość 35,97 m
Długość 24,38 m
Wysokość 8,38 m
Powierzchnia nośna 130,80 m²
Masa
Własna 14 687 kg
Startowa 26 310 kg
Osiągi
Prędkość maks. 319 km/h
na pułapie 3962 m
Prędkość wznoszenia początkowe 125 m/min
Pułap 5151 m
Zasięg 3438 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
7 karabinów maszynowych kal. 12,7 mm
bomby zwykłe i głębinowe do 907 kg
Liczba miejsc
20 (w wersjach transportowych)
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Australia, Argentyna (po wojnie), Holandia (po wojnie), Urugwaj (po wojnie)
Rzuty
Rzuty samolotu

Martin PBM Mariner – patrolowa łódź latająca konstrukcji amerykańskiej.

Martin PBM Mariner był projektowany od 1937 r. jako następca wcześniejszych konstrukcji Consolidated PBY Catalina i P3M. Prototyp odbył pierwszy lot 18 lutego 1939 r. Samoloty seryjne zaczęto dostarczać w 1941 r. Pierwszą wersję PBM-1 z wciąganymi pływakami podskrzydłowymi zbudowano tylko w 20 sztukach. Wersja o powiększonym zasięgu pozostała w prototypie XPBM-2. Natomiast PBM-3 zbudowano w wariantach 3B i 3C w liczbie 304 sztuk. Wyprodukowane 201 sztuk wersji PBM-3D miało nowe silniki, stałe pływaki i samouszczelniające zbiorniki paliwa. Zbudowano też 50 sztuk wersji transportowej PBM-3R bez uzbrojenia, mogących zabierać ładunek lub 20 pasażerów. 156 samolotów wersji PBM-3S zbudowano specjalnie do zwalczania japońskich okrętów podwodnych. Ostatnia, wyprodukowana w liczbie 589 sztuk, wersja bojowa PBM-5 była uzbrojona w 8 karabinów maszynowych kal. 12,7 mm i miała zainstalowany radar AN/APS-15. Po wojnie, do kwietnia 1949 r., zbudowano jeszcze 42 samoloty w wersji amfibii PBM-5A. Razem z prototypami zbudowano 1366 samolotów PBM Mariner.

Marinery służyły tylko na Pacyfiku. Brytyjskie lotnictwo RAF Coastal Command w ramach Lend-Lease Act otrzymało 28 sztuk Marinerów GR.Mk I, czyli PBM-3B. Używało ich przez 6 tygodni w październiku i listopadzie 1943 r. Później samoloty zwrócono. Były to dobre samoloty, odporne na uszkodzenia, ale droższe w produkcji niż PBY Catalina. Używano ich jeszcze w latach 50.

Trzy samoloty PBM Mariner podczas lotu nad portem w Rio de Janeiro, grudzień 1943 r.
PBM Mariner podczas wodowania na wodzie. Zdjęcie wykonano w 1942 r.
Cztery samoloty PBM Mariner podczas lotu. Dwa pierwsze PBM-1 nie posiadają podskrzydłowych pływaków, zaś dwa PBM-3 (na drugim planie) posiadają pływaki. Zdjęcie wykonano 15 sierpnia 1943 r.
Silnik Wright Cyclone R-2600 eksponowany w MLP w Krakowie.