Lockheed F-80 Shooting Star

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lockheed F-80 Shooting Star
Lockheed F-80 Shooting Star
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Lockheed
Typ samolot myśliwski
Konstrukcja metalowa
Załoga 1
Historia
Egzemplarze 1731
Dane techniczne
Napęd Allison J33-A-35 Turbojet
Ciąg 24.0 kN
Wymiary
Rozpiętość 11,81 m
Długość 10,49
Wysokość 3,43 m
Powierzchnia nośna 22,07 m²
Masa
Własna 3819 kg
Startowa 7646 kg
Osiągi
Prędkość maks. 966 km/h
Prędkość wznoszenia 1140 m/min
Pułap 14000 m
Zasięg 1328 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
6 × karabin maszynowy kal. 12,7 mm
450 kg bomb pod skrzydłami
10-16 niekierowanych pocisków rakietowych
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Brazylia, Chile, Ekwador, Kolumbia, Peru, Urugwaj
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lockheed F-80 Shooting Star (do 1948 roku - Lockheed P-80 Shooting Star) – amerykański samolot myśliwski, pierwszy odrzutowiec użyty operacyjnie przez USAAF (pierwszym odrzutowym myśliwcem USAAF był samolot P-59A Airacomet).

Prace projektowe nad nowym samolotem rozpoczęły się w 1943. Napęd samolotu stanowił angielski silnik turboodrzutowy De Havilland Goblin. Pierwszy lot prototypu XP-80 odbył się 8 stycznia 1944. W trakcie prób nowego samolotu doszło do wielu wypadków. M. in. 20 października 1944 w tragicznej katastrofie drugiego prototypu zginął główny pilot Lockheeda Milo Burcham.

Shooting Star wszedł do służby na początku 1945. 45 egzemplarzy zostało dostarczonych do dywizjonów przed zakończeniem wojny. Z tego 4 egzemplarze dotarły do Europy – dwa do Włoch i dwa do Anglii. Niemniej, kiedy w wypadku spowodowanym pożarem silnika zginął pilot doświadczalny major Fred Borsodi, zakazano dalszych lotów na P-80 i nie zostały one użyte bojowo do końca wojny.

Po wojnie zmniejszono początkowe zamówienie z 5000 do 2000 egzemplarzy. Do końca 1950 wyprodukowano łącznie 1715 sztuk P-80 w trzech wersjach: P-80A, B i C. Zmodyfikowany P-80B nazwany XP-80R ustanowił 19 czerwca 1947 rekord prędkości osiągając 1003,9 km/h. Produkcję ostatniej wersji P-80C, rozpoczęto w 1948. W czerwcu tego roku, samolot otrzymał nowe oznaczenie - F-80C.

F-80 wzięły udział w wojnie koreańskiej, gdzie 8 listopada 1950 doszło do pierwszej w historii walki powietrznej między samolotami odrzutowymi z udziałem F-80 i MiG-a-15. Zakończyła się ona zwycięstwem pilota chińskiego. Radzieckie MiG-i o skośnych skrzydłach, były jednak konstrukcją znacznie lepszą od Shooting Star. Już na początku wojny, F-80 były wymieniane na nowsze F-86 Sabre. Po wycofaniu z roli samolotu myśliwskiego, F-80 były jeszcze przez pewien czas używane jako samoloty szturmowe.

Istniała także dwumiejscowa wersja treningowa Lockheed T-33, znana popularnie jako T-bird. Produkcja tego modelu zakończyła się dopiero w 1959. Był on także produkowany na licencji w Japonii i Kanadzie. Łącznie wyprodukowano ponad 6000 T-birdów. Samoloty te były używane w ponad 40 krajach.

Rozwinięciem konstrukcji jest samolot Lockheed F-94 Starfire.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

 Brazylia
 Chile
 Ekwador
 Kolumbia
 Peru
 Stany Zjednoczone
 Urugwaj
Dwumiejscowa wersja treningowa Lockheed T-33

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]