Gotta Serve Somebody

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gotta Serve Somebody
Singel Boba Dylana
z albumu Slow Train Coming
Wydany 20 sierpnia 1979
Nagrywany 4 maja 1979
Gatunek rock chrześcijański, gospel
Długość 5:25
Wydawnictwo Columbia (USA)
CBS (Wlk. Brytania)
Producent Jerry Wexler, Barry Beckett
Format 7"
Autor Bob Dylan
Singel po singlu

Gotta Serve Somebodypiosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w maju 1979, wydana na albumie Slow Train Coming w sierpniu 1979 i na singlu 20 sierpnia tego samego roku.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

Utwór ten został nagrany w Muscle Shoals Sound Studio w Sheffield w Alabamie 4 maja 1979 r. Była to piąta sesja nagraniowa tego albumu. Producentem sesji byli Jerry Wexler i Barry Beckett[1].

Dylan zmieniał się często, jednak żadna jego zmiana nie była tak piorunująca jak jego konwersja na chrześcijaństwo, przyjęcie Jezusa jako swego zbawcy oraz pisanie i wykonywanie religijnego, a właściwie gospelowego czy też chrześcijańskiego rocka.

Dylan twierdził, że podczas jego tournée w 1978 r. w pokoju hotelowym w Phoenix ukazał mu się Jezus. Skutkiem tego już na początku 1979 r. zaczął uczęszczać do szkoły biblijnej. Gdy wszedł w maju tego roku do studia nagraniowego, miał już zupełnie inne nastawienie do życia i muzyki[2]. Stosunkowo prosty tekst piosenki jest właściwie wyliczanką wielu postaci z ostateczną konkluzją, że każda z nich musi służyć wyższej mocy: „To może być diabeł, lub to może być Pan, ale będziesz musiał komuś służyć”[2].

Mimo że piosenka ta stała się najbardziej znaną z całego tego okresu w życiu Dylana, pierwotnie nie była przeznaczona do wydania na albumie. Odrzucił ją producent Jerry Wexler i według Dylana, musiał on dosłownie walczyć, aby ten utwór umieścić na płycie. W tym wypadku instynkt nie zawiódł artysty i piosenka zdobyła nagrodę Grammy za „najlepszy męski wokal rockowy”[2].

Dylan zadebiutował z tą piosenką w listopadzie 1979 r. w Saturday Night Live, a w 1980 r. podczas ceremonii wręczania nagród Grammy wykonał tę piosenkę z niezwykłym solo na harmonijce ustnej. Wykonywał następnie ten utwór na koncertach zasadniczo aż do końca lat 80. XX w. Po dłuższej przerwie powrócił do wykonywania tej piosenki na koncertach w 1999 r. W 2001 r. wykonywał ją w bardzo wolnym tempie[2].

Zapewne piosenka ta powstała - przynajmniej częściowo - pod wpływem „Little Black Train”, najbardziej znanej z wykonania przez Woody’ego Guthrie na albumie Woody Guthrie with Cisco Houston and Sonny Terry, Volume 1. Występuje wyraźne podobieństwo strukturalne obu piosenek a także poszczególne wersy wykazują podobieństwo do piosenki Guthriego. Chociaż Dylan nie posługuje się alegorią pociągu tak jak Guthrie, to jednak przeniósł ją na cały album zatytułowany Slow Train Coming[3].

John Lennon stworzył parodię piosenki zatytułowaną „Serve Yourself”. W 1983 r. reżyser John Wilson nakręcił 5-minutowy film animowany do piosenki Dylana. W 2002 r. HBO zacytowało tekst piosenki w reklamie policyjnego serialu The Wire.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Sesja 5
  • Bob Dylan - gitara, wokal
  • Mark Knopfler - gitara
  • Tim Drummond - gitara basowa
  • Barry Beckett - instrumenty klawiszowe; organy
  • Pick Withers - perkusja
  • Harrison Calloway Jr. - trąbka
  • Ronnie Eades - saksofon barytonowy
  • Harvey Thompson - saksofon tenorowy
  • Charlie Rose - puzon
  • Lloyd Barry - trąbka
  • Carolyn Dennis, Helena Springs, Regina Havis - chórki

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Singel
  • „Gotta Serve Somebody"/"Trouble in Mind” wydany 20 sierpnia 1979 r.
Albumy

Wykonania piosenki przez innych artystów[edytuj | edytuj kod]

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Lista Pozycja
„Gotta Serve Somebody" Billboard Hot 100 24

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Heylin 1995 ↓, s. 129.
  2. a b c d Trager 2004 ↓, s. 216.
  3. Trager 2004 ↓, s. 217.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams: Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Nowy Jork: Omnibus Press, 1994. ISBN 0-7119-3555-6.
  • Clinton Heylin: Bob Dylan. The Recording Sessions (1960-1994). Nowy Jork: St. Martin Press, 1995. ISBN 0-312-13439-8.
  • Oliver Trager: Keys to the Rain. Nowy Jork: Billboard Books, 2004. ISBN 0-8230-7974-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]