Grażyna Gęsicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grażyna Gęsicka
Gesicka Grazyna 066.JPG
Grażyna Gęsicka (2009)
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1951
Warszawa
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Minister rozwoju regionalnego
Okres od 31 października 2005
do 7 września 2007
i ponownie od 11 września 2007 do 16 listopada 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Następca Elżbieta Bieńkowska
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości
Okres od 6 stycznia 2010
do 10 kwietnia 2010
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Przemysław Gosiewski
Następca Marek Kuchciński (p.o.)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Tablica pamiątkowa odsłonięta w 2016 na fasadzie gmachu Ministerstwa Rozwoju

Grażyna Gęsicka z domu Dusyn (ur. 13 grudnia 1951 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polska socjolog i polityk, doktor nauk humanistycznych, minister rozwoju regionalnego w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, posłanka na Sejm VI kadencji.

Życiorys[edytuj]

Działalność zawodowa[edytuj]

W 1974 ukończyła studia w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1985 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie socjologii[1]. Rozprawę doktorską zatytułowaną Związki zawodowe w systemach społecznych wysoko rozwiniętych krajów kapitalistycznych na przykładzie Francji i Wielkiej Brytanii napisała pod kierunkiem Włodzimierza Wesołowskiego.

Pracowała jako adiunkt w Instytucie Socjologii UW (1985–1993). Była członkinią Polskiego Towarzystwa Socjologicznego oraz członkinią Association Internationale des Sociologues de Langue Française. Była autorką i współautorką książek oraz około 30 artykułów w polskich i zagranicznych czasopismach naukowych. Opublikowała m.in. Regionalne fundusze inwestycyjne (1997), Partnerstwo w rozwoju lokalnym (1996).

Działalność polityczna[edytuj]

W 1980 wstąpiła do "Solidarności", była współzałożycielką struktur związku w Instytucie Socjologii UW. W 1981 wykładała we Wszechnicy Robotniczej Solidarności. Po wprowadzeniu stanu wojennego zajmowała się organizacją i wykładami w niejawnej Wszechnicy Robotniczej Regionu Mazowsze NSZZ "S". Od 1983 inwigilowana przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa.

W 1989 uczestniczyła w obradach Okrągłego Stołu w podzespole ds. górnictwa. W latach 1989–1991 była koordynatorką naukową Ośrodka Badań Związkowych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze.

W latach 1990–1997 doradzała i wykonywała ekspertyzy z zakresu problematyki rozwoju lokalnego i regionalnego na rzecz m.in. Komisji Europejskiej, Banku Światowego, rządu, Sejmu RP, władz lokalnych i regionalnych. Od września do grudnia 1991 była doradcą ministra pracy i polityki socjalnej.

W latach 1993–1994 uczestniczyła w grupie ekspertów ds. Europy Środkowej i Wschodniej w programie LEDA (Local Employment Development Action) Komisji Europejskiej. W 1995 była stałym doradcą w nadzwyczajnej Komisji Sejmowej ds. zasad polityki regionalnej państwa. W latach 1995–1996 zajmowała stanowisko zastępcy kierownika programu Phare "Inicjatywy lokalne na rzecz rozwoju społeczno-ekonomicznego". Pracowała jako zastępczyni dyrektora generalnego w Polskiej Fundacji Promocji i Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw (1996-1998).

Od 1998 do 2001 była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. Była odpowiedzialna za programy wspierające zatrudnienie, finansowane ze źródeł zagranicznych (Phare, Bank Światowy), sprawy bezpieczeństwa i higieny pracy oraz za wdrożenie w Polsce Europejskiego Funduszu Społecznego. W sierpniu 2001 została wiceprezesem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.

W kampanii wyborczej w 2005 doradzała Platformie Obywatelskiej, reprezentowała PO w negocjacjach koalicyjnych z PiS w ramach zespołu zajmującego się wykorzystaniem funduszy UE.

31 października 2005 została ministrem rozwoju regionalnego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. 14 lipca 2006 objęła to stanowisko w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 7 września 2007 została odwołana z urzędu ministra rozwoju regionalnego z jednoczesnym powołaniem na sekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego. 11 września tego samego roku ponownie powołana na urząd ministra.

W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskała mandat poselski, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu rzeszowskim i otrzymując 28 982 głosy. 6 stycznia 2010 objęła stanowisko przewodniczącego Klubu Parlamentarnego PiS[2].

Zginęła 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[3]. 25 kwietnia tegoż roku została pochowana w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

Życie prywatne[edytuj]

Córka Jana i Adeli. Jej mężem był socjolog Janusz Gęsicki, mieli córkę Klarę[5]. Mieszkała w Warszawie.

Odznaczenia, upamiętnienie[edytuj]

16 kwietnia 2010 została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[6].

W 2010 pośmiertnie otrzymała odznakę honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego"[7], a terenowi u zbiegu ulic Jana III Sobieskiego i Stefana Okrzei w Rzeszowie nadano nazwę Skwer im. Grażyny Gęsickiej[8]. Powstał Fundusz stypendialny im. Grażyny Gęsickiej, utworzony przez Akademię Rozwoju Filantropii w Polsce[9], a także Ruch Kobiet im. Grażyny Gęsickiej na Podkarpaciu[10]. W 2013 Forum Kobiet Podkarpacia przyjęło do swojej nazwy jej patronat Grażyny Gęsickiej[11]. W 2016 na fasadzie gmachu Ministerstwa Rozwoju została odsłonięta tablica upamiętniająca Grażynę Gęsicką[12].

Przypisy

  1. Grażyna Gęsicka w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2013-10-30].
  2. Gęsicka oficjalnie szefem klubu. rp.pl, 2010-01-06. [dostęp 2013-10-30].
  3. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. msw.gov.pl, 2010-04-10. [dostęp 2013-10-30].
  4. Pożegnanie Grażyny Gęsickiej. interia.pl, 2013-10-30. [dostęp 2010-04-25].
  5. Grażyna Gęsicka. wyborcza.pl, 2013-10-27. [dostęp 2013-10-30].
  6. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  7. Odznaka Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego. podkarpackie.pl. [dostęp 2013-10-30].
  8. Uchwała Nr LXXXII/1457/2010. bip.erzeszow.pl, 2010-11-05. [dostęp 2013-10-30].
  9. Młodzieżowy Animator – zgłoszenia tylko do 13 marca!. stowarzyszeniewarka.pl, 2011-03-03. [dostęp 2013-10-30].
  10. Ruch Kobiet im. Grażyny Gęsickiej. gazeta.pl, 2011-07-30. [dostęp 2013-10-30].
  11. Forum Kobiet Podkarpacia dr Grażyny Gęsickiej. glospowiatu.eu, 2013-10-27. [dostęp 2013-10-30].
  12. Tablica upamiętniająca ś.p. minister Grażynę Gęsicką. mr.gov.pl, 2016-04-10. [dostęp 2016-04-11].

Bibliografia[edytuj]