Przejdź do zawartości

Wyspy Kokosowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Terytorium Wysp Kokosowych (Keelinga)
Territory of Cocos (Keeling) Islands
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Hymn: <
Dewiza: malajski Maju Pulu Kita
(Wprzód nasza wyspo)
Państwo

 Australia

Siedziba

West Island

Data powstania

1955

Waluta

dolar australijski

Zarządzający

Barry Haase

Powierzchnia

14,2 km²

Populacja (2021)
 liczba ludności


593[1]

 gęstość

41 os./km²

Numer kierunkowy

++61-891

Domena internetowa

.cc

Strefa czasowa

UTC +6,5

Języki urzędowe

angielski

Położenie na mapie
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Położenie na mapie
12°07′03″S 96°53′42″E/-12,117500 96,895000

Wyspy Kokosowe (Terytorium Wysp Kokosowych (Keelinga); ang. Cocos (Keeling) Islands) – dwa atole koralowe na Oceanie Indyjskim stanowiące terytorium zewnętrzne Australii, położone 1100 km na południowy zachód od Sumatry. Geograficznie stanowią część Azji Południowo-Wschodniej, jednak ze względu na obecną przynależność polityczną, terytorium to niekiedy jest zaliczane do Oceanii. Do 1955 roku terytorium było zarządzane, zależnie od okresu, z brytyjskiego Cejlonu bądź Singapuru.

Ustrój polityczny

[edytuj | edytuj kod]

Wyspy Kokosowe, na mocy Cocos (Keeling) Islands Act 1955, są terytorium zewnętrznym Australii administrowanym przez Department of Transport and Regional Services. Australijski administrator, którym od 5 października 2009 jest Brian Lacy, mianowany jest przez Gubernatora Generalnego Australii i reprezentuje zarówno Australię, jak i monarchię brytyjską (administrator nie rezyduje na wyspach).

Lokalną władzę na wyspie sprawuje siedmioosobowa Rada (Cocos (Keeling) Islands Shire Council), wybierana na czteroletnią kadencję w bezpośrednich wyborach. Połowa składu Rady wymieniana jest co dwa lata. Terytorium nie ma podziału administracyjnego. Za jej obronę odpowiada Australia, a na wyspach porządku strzeże pięciu policjantów.

Geografia

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Geografia Wysp Kokosowych.
Północna Wyspa Keelinga
Południowe Wyspy Keelinga

Wyspy Kokosowe składają się z dwóch atoli: Południowych Wysp Keelinga, na których skupiona jest cała populacja wysp, oraz Północnej Wyspy Keelinga. Łączna powierzchnia wysp wynosi 14,2 km². Stolicą terytorium jest West Island, a drugą miejscowością, siedzibą lokalnej Rady, jest Home Island (Bantam). Pomimo że język angielski jest jedynym językiem urzędowym, wyspy mają swoje oficjalne nazwy również w języku malajskim.

Na wyspach nie ma żadnych cieków ani stałych zbiorników wody. Z tego powodu zasoby wody słodkiej są ograniczone, a deszczówkę magazynuje się w podziemnych zbiornikach.

Południowe Wyspy Keelinga są atolem składającym się z 26 wysp i wysepek o łącznej powierzchni 13,1 km². Zamieszkane są tylko dwie z tych wysp: Home Island i West Island.

Wyspy wchodzące w skład atolu Południowych Wysp Keelinga:

Lp.WyspaPowierzchnia
(km²)
Nazwa malajskaNazwa angielska
1Pulo LuarHorsbourgh Island1,04
2Pulo TikusDirection Island0,34
3Pulo PasirWorkhouse Island0,00
4Pulo BerasPrison Island0,02
5Button Islets0,00
7Pulo Gangsa<0,01
8Pulo SelmaHome Island0,95
9Pulo Ampang KechilScaevola Islet<0,01
10Pulo Ampang0,06
11Pulo Wa-idasAmpang Minor0,02
12Pulo Blekok0,03
13Pulo Kembang0,04
14Pulo CheplokGooseberry Island<0,01
15Pulo PandanMisery Island0,24
16Pulo SiputGoat Island0,10
17Pulo Jambatan<0,01
18Pulo Labu0,04
19Pulo AtasSouth Island3,63
20Pulo Kelapa Satu0,02
21Pulo BlanEast Cay0,03
22Pulo Blan MadarBurial Island0,03
23Pulo MariaWest Cay0,01
24Pulo Kambling?Turtle Island<0,01
25Pulo PanjangWest Island6,23
26Pulo Wak Bangka?Turtle Island0,22

Wyspy z oznaczoną powierzchnią „0” są wyspami zalewnymi w czasie przypływu.

Północna Wyspa Keelinga jest atolem składającym się z jednej, niezamieszkanej wyspy, mającej kształt litery C. Jest to niemal zamknięty atol, a do wewnętrznej laguny prowadzi tylko jedna, bardzo wąska cieśnina (mająca około 50 m szerokości) we wschodniej części wyspy. Wyspa ma około 1,1 km² powierzchni, a wewnętrzna laguna zajmuje 0,5 km². Północna Wyspa Keelinga wraz z otaczającym ją morzem na odległość 1,5 km od wybrzeża stanowi park narodowy Pulu Keeling National Park, powołany 12 grudnia 1995 roku.

Klimat

[edytuj | edytuj kod]

Wyspy leżą w strefie klimatu tropikalnego z temperaturami w dzień wahającymi się od 28 °C w najchłodniejszych miesiącach do 30 °C w najcieplejszych miesiącach. Roczna suma opadów wynosi 1900–2000 mm.

Średnia temperatura i opady dla Wyspy Kokosowe
Miesiąc Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru Roczna
Średnie temperatury w dzień [°C] 29,8 29,9 30,0 29,8 29,3 28,6 28,1 28,1 28,2 28,6 29,0 29,4 29,1
Średnie dobowe temperatury [°C] 27,5 27,6 27,7 27,7 27,4 26,7 26,2 26,2 26,2 26,6 26,9 27,1 27,0
Średnie temperatury w nocy [°C] 25,1 25,2 25,4 25,5 25,4 24,8 24,3 24,3 24,2 24,5 24,8 24,8 24,9
Opady [mm] 154 182 231 263 205 212 220 105 86 88 97 94 1935
Średnia liczba dni z opadami 12,9 14,2 18,3 18,3 18,9 19,2 21,4 17,2 13,5 10,1 10,1 10,6 185
Źródło: Bureau of Meteorology[2] (liczba dni z opadami dla wartości 0,1 mm, wysokość 3 m n.p.m., 1981-2010)

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Wyspy zostały odkryte w 1609 przez holenderskiego kapitana Williama Keelinga, jednak aż do XIX wieku pozostawały bezludne. Dopiero w 1826 r. Anglik Alexander Hare założył osadę na West Island. W roku następnym jego doradca, John Clunies-Ross, założył osadę na South Island. Sprowadził do niej Malajów, którzy zajęli się uprawą i uszlachetnianiem dziko rosnących palm kokosowych[3]. W 1831 Alexander Hare opuścił wyspy, a rodzina Clunies-Ross objęła w posiadanie całe wyspy ustanawiając na nich swoje feudalne lenno.

W 1836 do atolu przybił okręt HMS „Beagle”, na którego pokładzie przebywał młody przyrodnik Charles Darwin. Jego pobyt na atolu pozwolił na potwierdzenie teorii o powstawaniu atoli.

Wielka Brytania formalnie anektowała wyspy w 1857, po czym przyłączyła je do swoich azjatyckich kolonii. W praktyce na wyspach jednak nic się nie zmieniło. W 1886 królowa Wiktoria przekazała wyspy w wieczystą dzierżawę rodzinie Clunies-Ross, a wyspy włączono w skład terytorium Straits Settlements. W roku 1903 wyspy przekazano pod zarząd kolonii Singapur[3].

9 listopada 1914 w trakcie I wojny światowej u wybrzeży Wysp Kokosowych rozegrała się bitwa morska, zwana bitwą koło Wysp Kokosowych, w której zatopiony został niemiecki krążownik SMS „Emden”.

W czasie II wojny światowej wyspy przeszły pod wojskową administrację Cejlonu. W maju 1942 roku na wyspie miał miejsce bunt 15 członków garnizonu. Po stłumieniu buntu, 7 jego członków zostało skazanych na śmierć, a trzy wyroki wykonano – był to jedyny przypadek w czasie II wojny światowej, gdy stracono, za zorganizowanie buntu, żołnierza brytyjskiej Wspólnoty Narodów.

W roku 1951 Australia odkupiła od rodziny Clunies-Ross Wyspę Zachodnią z przeznaczeniem na lotnisko, które otwarto w roku następnym lotem pasażerskim do Sydney. W roku 1955 Wielka Brytania przekazała wyspy Australii jako Terytorium Wysp Kokosowych (Keeling) i od tej pory stanowią one terytorium zależne tego kraju. 31 sierpnia 1978 r. rząd australijski nabył od rodziny Clunies-Ross pozostałą część wysp (prócz rodzinnej rezydencji), likwidując tym samym resztki kolonialnej zależności od Wielkiej Brytanii[3].

Gospodarka

[edytuj | edytuj kod]

Podstawą gospodarki wysp była pierwotnie uprawa palm kokosowych[4] i produkcja kopry. W latach 80. XX w. uprawy obejmowały ok. 185 tys. drzew[3]. Z czasem istotnego znaczenia dla gospodarki tych wysp nabrała emisja i sprzedaż znaczków pocztowych. Powoli rozwija się również turystyka[4]. Na wyspach powstały poczta, bank, szkoła, szpital i stacja meteorologiczna[3]. Jednak bezrobocie jest bardzo duże (w 2000 r. wynosiło 60% wśród mieszkańców Home Island).

Transport

[edytuj | edytuj kod]

Na atolu funkcjonuje port lotniczy Wyspy Kokosowe.

Ludność

[edytuj | edytuj kod]

Liczba ludności wysp ulega znacznym wahaniom. Po wzroście w I połowie XX w., w latach 1948–1951 przeszło 1600 osób wyemigrowało do Singapuru, na północne Borneo i na Wyspę Bożego Narodzenia. Później 243 osoby wyjechały do Australii Zachodniej w celach zarobkowych. W roku 1979 wyspy zamieszkiwały 392 osoby, w tym 258 Malajów[3].

Ludność wysp skupia się obecnie wyłącznie na dwóch wyspach: West Island, zamieszkanej przez ok. 100 osób, oraz Home Island, zamieszkanej przez ok. 500 osób. Mieszkańcami West Island są głównie Australijczycy – pracownicy administracji rządowej, obsługi lotniska itp. Na Home Island mieszkają natomiast niemal wyłącznie Malajowie – potomkowie robotników sprowadzanych na plantacje palmy kokosowej. Większość z nich mówi językiem malajskim Wysp Kokosowych.

Religia

[edytuj | edytuj kod]

Źródło: CIA World Factbook[5]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 2021 Census QuickStats: Cocos (Keeling) Islands [online], www.abs.gov.au [dostęp 2026-01-08] (ang.).
  2. Bureau of Meteorology: Climate statistics for Australian locations. Cocos Island Airport.
  3. 1 2 3 4 5 6 Anna Araszkiewicz: Posiadłości australijskie, [w:] „Poznaj Świat” R. XXXI, nr 9, wrzesień 1983, s. 11.
  4. 1 2 Wyspy Kokosowe, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-04-05].
  5. Australia – Oceania :: Cocos (Keeling) Islands – The World Factbook – Central Intelligence Agency [online], www.cia.gov [dostęp 2019-01-20] [zarchiwizowane z adresu 2018-12-24].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]