Turks i Caicos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Turks and Caicos Islands
Turks i Caicos
Flaga Turks i Caicos
Herb Turks i Caicos
Flaga Turks i Caicos Herb Turks i Caicos
Dewiza: Each Endeavouring, All Achieving
Hymn: God Save the Queen
(Boże chroń Królową)
Położenie Turks i Caicos
Język urzędowy angielski
Stolica Cockburn Town
Status terytorium terytorium zamorskie
Zależne od Wielkiej Brytanii
Głowa terytorium królowa Elżbieta II
W jej imieniu gubernator Peter Beckingham
Szef rządu premier: Rufus Ewing
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe

430 km²
0%
Liczba ludności (2008)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

30.600[1]
52 osób/km²
Jednostka monetarna dolar amerykański (USD)
Rok utworzenia rozwiązanie Federacji Indii Zachodnich
1962
Strefa czasowa UTC -5 - zima
UTC-4 - lato
Kod ISO 3166 TC/TCA/796
Domena internetowa .tc
Kod samolotowy VQ-T
Kod telefoniczny +1 649
Mapa Turks i Caicos

Turks i Caicos (ang. Turks and Caicos Islands) – terytorium zależne Wielkiej Brytanii w Ameryce Środkowej, na Oceanie Atlantyckim, na północ od wyspy Haiti. Obejmuje dwie grupy wysp: Turks i Caicos we wschodniej części archipelagu Bahamów. Wyspy, zbudowane z wapieni oolitowych, otaczają rafy koralowe. Są często nawiedzane przez huragany.

Latarnia Lighthouse Park

Powierzchnia kolonii wynosi 430 km², a zamieszkuje ją 30,6 tys. mieszk. (2008)[1], głównie Murzynów. Stolicą i głównym portem jest Cockburn Town - 3,7 tys. - na wyspie Wielki Turk. Podstawą gospodarki wysp jest rybołówstwo (połów gąbek, morskich ślimaków, langust i krabów), rolnictwo (uprawa agawy sizalowej) i turystyka (40 tys. turystów w 1989 roku a obecnie nawet do 100 000 rocznie[2]). Na rozwój turystyki wpływają korzystne warunki naturalne (rozległe plaże, korzystne warunki do rekreacyjnego płetwonurkowania, żeglarstwa i sportów wodnych), oraz polityczne (waluta, ruch bezwizowy z wieloma krajami). Coraz większą rolę w gospodarce kraju pełni obsługa finansowa i bankowa zagranicznych przedsiębiorstw – raj podatkowy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wyspy zostały odkryte w 1512 przez Ponce de Leóna, ale do 1678 nie były zamieszkane. Od 1766 roku stanowią kolonię brytyjską. W okresie wczesnokolonialnym na wyspy sprowadzano masowo afrykańskich niewolników. W latach 1873-1962 wyspami administrował brytyjski gubernator Jamajki. Po uzyskaniu przez nią niepodległości Turks i Caicos stały się samodzielną kolonią z własnym samorządem lokalnym.

Czasami pojawiają się dyskusje na temat potencjalnego przyłączenia Turks i Caicos do Kanady. Takie inicjatywy były prezentowane przez kanadyjskich polityków kolejno w 1973 roku, 1986 roku, a ostatnio w 2004 r. Przekonywali oni, że wyspy byłyby idealnym schronieniem od srogich kanadyjskich zim, chętnie odwiedzanym przez Kanadyjczyków dzięki akceptowaniu kanadyjskiego dolara bez potrzeby wymiany walut. Wyspy z kolei otrzymałyby kanadyjski system socjalny i zwiększony ruch turystyczny. Ze względu na małą liczbę mieszkańców, Turks i Caicos zostałyby najprawdopodobniej terytorium, aczkolwiek parlament Nowej Szkocji zadecydował się zaprosić wyspy, by dołączyły do tej prowincji. Jak dotychczas z propozycji nie wynikły żadne oficjalne akcje[3].

Geografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Geografia Turks i Caicos.

Należące do śródziemnomorza amerykańskiego wyspy to pochodzenia rafowego obszar, cechujący się wybitnie nizinną rzeźbą terenu. Na wyspach panuje równikowy klimat, na który wpływ mają pasaty wiejące z północnego-wschodu. Wyspy cechują się bardzo ubogimi zasobami wód powierzchniowych. Wyspy porasta roślinność sawannowa i charakterystyczne dla tych rejonów świata, palmy. Świat zwierząt, głównie gatunki morskie, należy do antylskiej krainy neotropikalnej.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Murzyni stanowią 87,6%, biali 7,9%, rasy mieszane (głównie Mulaci) 2,5%, Hindusi 1,3% a pozostali 0,7%[4].

Religie[edytuj | edytuj kod]

Mapa lokalizacyjna Turks i Caicos
Ambergris Cay
Ambergris Cay
Cockburn Town
Cockburn Town
Middle Caicos
Middle Caicos
North Caicos
North Caicos
Pine Cay
Pine Cay
Providenciales
Providenciales
Salt Cay
Salt Cay
South Caicos
South Caicos
Geographylogo.svg
Porty lotnicze na Turks i Caicos

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Geograficzna Świata: Ameryka Północna. Wydawnictwo OPRES Kraków 1997 ISBN 83-85909-26-0