Nowe Hebrydy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Condominium des Nouvelles-Hébrides
New Hebrides Condominium

Nowe Hebrydy
1906–1980
Flaga Nowych Hebrydów
Godło Nowych Hebrydów
Flaga Nowych Hebrydów Godło Nowych Hebrydów
Położenie Nowych Hebrydów
Państwo Wielka Brytania, Francja
Stolica Port Vila
Status terytorium kondominium Wielkiej Brytanii i Francji
Powierzchnia
 • całkowita

12 189 km²
Liczba ludności
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

100,000
8.2 osób/km²
Jednostka monetarna dolar australijski, frank Nowych Hebrydów
Utworzenie 1906
Niepodległość 30 lipca 1980
Mapa Nowych Hebrydów

Nowe Hebrydy – kolonialna nazwa archipelagu około 80 wysp pochodzenia wulkanicznego i koralowego położonego około 1700 km na północny wschód od Australii, między 12 a 20° szerokości geograficznej południowej, obecnie niepodległe państwo Vanuatu.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Powierzchnia wysp: 12,2 tys. km² (podawane także 14,8 tys. km²[1]). Ludność w roku 2008 wynosiła 233 tys. osób, głównie pochodzenia melanezyjskiego (98%)[2]. Główne wyspy Nowych Hebrydów (Espiritu Santo, Éfaté, Erromango, Malekula) są pochodzenia wulkanicznego, małe wysepki (Lopevi, Tanno) mają charakter koralowy. Ambrim i Lopevi są czynnymi wulkanami[1].

Na wyspach panuje klimat wilgotny równikowy. Wyspy północne porastają wilgotne lasy równikowe, wyspy na południu porastają lasy suche i sawanna[3]. Średnie temperatury miesięczne w przedziale 23-28 °C[1]. Pora deszczowa trwa od listopada do kwietnia, roczna suma opadów wynosi 1500-2500 mm[3]. Często występują cyklony[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wyspy zostały odkryte w 1606 roku przez portugalskiego żeglarza Pedro Fernandeza de Quirósa. W 1774 roku zostały przebadane przez Jamesa Cooka[1]. To on właśnie nadał im nazwę Nowych Hebrydów[2]. Od roku 1870 na wyspy napływali kolonizatorzy angielscy i francuscy. Od 1906 roku wyspy stanowiły angielsko-francuskie kondominium[1]. W 1980 roku wyspy uzyskały pełną niepodległość jako państwo Vanuatu[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e praca zbiorowa: Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 311.
  2. a b c d Ilustrowana Encyklopedia Powszechna. T. V S-Z. Kraków: 2010, s. 168. ISBN 978-83-7623-449-6.
  3. a b Vanuatu. W: Wielki Encyklopedyczny Atlas Świata. T. 18. Australia i Oceania. s. 74.