Na sygnale (serial telewizyjny 2014)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Na sygnale
Gatunek serialu medyczny, telenowela dokumentalna
Kraj produkcji Polska
Oryginalny język polski
Główne role Wojciech Kuliński
Monika Mazur
Dariusz Wieteska
Tomasz Piątkowski
Konrad Darocha
Lea Oleksiak
Agata Załęcka
Marcin Grzymowicz
Liczba odcinków 98 (stan na 1 czerwca 2016)
Liczba serii 3
Nagrody Telekamery 2015 i 2016 za najlepszy serial paradokumentalny i fabularno-dokumentalny
Spis odcinków
Produkcja
Produkcja TVP
Artrama Sp.z o.o.
Reżyseria Krzysztof Kasior
Leszek Korusiewicz
Grzegorz Waller
Scenariusz Robert Mąka
Muzyka Greenski
Zdjęcia Wojciech Oleksiejuk
Łukasz Łasica
Jacek Szztanski
Scenografia Monika Jagodzińska
Czas trwania odcinka 23 min
Pierwsza emisja
Stacja telewizyjna TVP2
Format obrazu 16:9
Format dźwięku stereo
Kraj oryginalnej emisji Polska
Lata emisji od 2014
Data premiery 12 lutego 2014
Status trwający
Oficjalna strona serialu

Na sygnale – polski serial medyczny fabularno-dokumentalny nadawany w stacji TVP2[1]. Premiera tego serialu odbyła się 12 lutego 2014[2]. Serial pokazuje pracę pogotowia ratunkowego.

W dniu premiery serial obejrzało 3 mln 635 tys. widzów[2]. W 2015 roku otrzymał Telekamerę w kategorii Serial paradokumentalny. W 2016 roku otrzymali 2 Telekamerę w kategorii: Serial fabularno-dokumentalny.

Bohaterowie[edytuj]

Wiktor Banach – lekarz pogotowia, były chirurg. Sześć lat przed rozpoczęciem akcji w serialu, jego żona Elżbieta zginęła w Himalajach podczas wspólnej wyprawy. Jest ojcem nastoletniej Zosi i to właśnie mając ją w pamięci, postanowił nie prowadzić poszukiwań małżonki w skrajnie trudnych warunkach. Jego ojciec Andrzej również był lekarzem. W pierwszym sezonie piastował stanowisko kierownika stacji. W wyniku wypadku w ostatnim odcinku tej serii doznał obrażeń, które zagrażały jego życiu. Dzięki szybko udzielonej pomocy, w tym przez rannych ratowników ze swojego zespołu, powrócił do pełnego zdrowia mimo krótkotrwałego zatrzymania krążenia oraz bardzo poważnego urazu głowy. Wypadek stał się pretekstem do zastąpienia Banacha na stanowisku kierownika przez doktora Górę. Podczas okresu rekonwalescencji pracował w dyspozytorni, świetnie dając sobie radę. Po powrocie do pełni sił wrócił do karetki i kontynuował dawanie dobrego wzorca swoim podopiecznym. Pod koniec drugiego sezonu lekarz zignorował niepokojące objawy i zemdlał podczas wezwania, będąc zdiagnozowany z udarem. Leżąc w szpitalu po tym incydencie, poznał doktor Annę, przed którą w zabawny sposób ukrywał, że jest lekarzem. Z czasem ich relacja się rozwinęła i w trzecim sezonie spędzają ze sobą dużo czasu. Wiktor przeżywał ciężkie chwile, kiedy jego córka próbowała popełnić samobójstwo, będąc pod wpływem dopalaczy. Zosia jednak powróciła do zdrowia, a wkrótce lekarz trafił na okładkę lokalnej gazety po uratowaniu uchodźców, wzbudzając podziw swoich kolegów z pracy, zwłaszcza zakochanej w nim Anny.

Piotr Strzelecki – młody, bardzo przystojny ratownik medyczny i kierowca karetki. Ma dwoje braci Grzegorza i Tomasza. Jego najlepszymi przyjaciółmi są Adam Wszołek i doktor Banach- chociaż jego relacja z tym ostatnim bardziej przypomina relacje jakie łączą ojca i syna. Chciał studiować medycynę, ale nie udało mu się zdać matury. Jego pasją jest motoryzacja, w związku z czym kupił sobie samochód z 1978 roku i nazywa go swoją narzeczoną. Jak sam twierdzi jest singlem, ale odkąd w stacji pojawiła się nowa ratowniczka Martyna Kubicka szaleje na jej punkcie. Z każdym odcinkiem ich przyjaźń nabierała tempa aż doszło do sytuacji, że Piotr krył ją gdy ta potajemnie podkradała i zażywała hydroksyzyne w pracy, po tym jak nabawiła się stresu pourazowego. W pracy jest profesjonalistą i radzi sobie w każdych warunkach, dla pacjenta jest w stanie zrobić wszystko nawet nagiąć procedury nie zważając na konsekwencje. Otarł się już parę razy o śmierć (wypadek w finale pierwszego sezon, zatrucie tlenkiem węgla, wstrzyknięcie mu dopalacza przez pacjenta). W stacji pracuje również ratowniczka Renata, z którą miał mieć dziecko, lecz ta na skutek wypadku w trzecim sezonie poroniła. Od tamtego wydarzenia relecje na linii Piotr – Martyna bardzo się zaostrzyły. Dosyć często miewa sprzeczki z kierownikiem stacji czyli doktorem Arturem Górą, który parę razy potrącił mu wynagrodzenie za niestosowanie się do przepisów.

Martyna Kubicka – młoda ratowniczka. Została przyjęta do pracy na miejsce zwolnionego Macieja, który przyszedł do pracy pod wpływem alkoholu. Świeżo upieczona absolwentka poszła na ratownictwo wbrew woli ojca. Martyna od pierwszych dni była wrażliwa na cierpienie innych, co na początku prowadziło do mało odpowiedzialnych działań i prawie straciła pracę tuż po zatrudnieniu. Szybko zaprzyjaźniła się z ratownikiem Piotrem, z którym prawie się zderzyła, gdy przyjechała rowerem na rozmowę o pracę. Oboje zbliżyli się do siebie po wspólnym dyżurze w karetce. W finale serii, ratowniczka doznała wybitego barku w wyniku wypadku, ale mimo to udzieliła pomocy ciężej rannym kolegom. W drugiej serii zaręczyła się z Rafałem, ku niezadowoleniu zakochanego w niej Piotrka. Pomimo tego przyjaźniła się z nim, a także ryzykowała własne zdrowie by go wyciągnąć z zaczadzonego pomieszczenia. Na koniec drugiego sezonu doznała poważnych obrażeń podczas wybuchu bomby, na której nieszczęśliwie stanęła podczas akcji, ale udało jej się wrócić do pełnej sprawności. W kolejnej serii Martyna musiała walczyć z wieloma przeciwnościami: została napadnięta przez kibiców, uzależniła się od leków uspokajających, przeżyła śmierć dziecka. Te wszystkie zdarzenia załamały ratowniczkę, która o mało nie zabiła pacjentki, podając jej niewłaściwy lek. Dzięki terapii wróciła na właściwy tor i rozpoczęła na nowo związek z Piotrem, ale jej szczęście nie trwało długo, kiedy dowiedziała się, że jest on ojcem dziecka koleżanki z pracy, Renaty. W akcie rozpaczy i po kolizji na parkingu, spędziła noc z Potockim. Od tego czasu ratowniczka stała się tłem żywiołowej dziewczyny sprzed tych wydarzeń.

Artur Góra – lekarz, szef stacji pogotowia.

Adam Wszołek – młody ratownik medyczny, mąż Basi. Został mianowany przez doktora Górę szefem średniego personelu i za jego namową przeszedł na samozatrudnienie. Przepracowywał się, bo budował dom i utrzymywał żonę oraz chorą matkę. Kiedy podczas jednego z wyjazdów zaintubował pacjenta mimo oświadczenia woli, zostaje zawieszony i próbuje popełnić samobójstwo połykajac leki. Życie ratuje mu żona i koledzy z zespołu. Ostatecznie po próbie samobójczej ratownik dowiaduje się, że nie popełnił błędu ponieważ pacjent miał zapalenie płuc. Adam w trzeciej serii zaczyna jeździć w zespole z doktor Anną, z którą na początku się nie dogadywał, ale z czasem ich stosunki w pracy się poprawiły.

Anna Reiter – anestezjolog/chirurg z wieloletnim stażem, żona Potockiego. Dołącza do ekipy leśnogórskich ratowników jako lekarz jeżdżący w karetce. Jej współpraca z kolegami ze stacji od początku nie należy do najłatwiejszych. Największą niechęcią pała do niej ratownik Wszołek, który uważa iż lekarka za bardzo się wywyższa. Jednak po kilku wspólnych dyżurach przekonuje się do niej. Z empatycznej i ciepłej strony daje się poznać kiedy jeździ wraz z innymi ratowniczkami w zupełnie damskim składzie. Obecnie doktor Reiter związana jest z kolegą z pracy, doktorem Banachem.

Renata Nowakowska – ratowniczka, była w ciąży z Piotrem w trzecim sezonie, ale w wyniku wypadku poroniła.

Stanisław Potocki – chirurg i mąż Reiter. Po raz pierwszy pojawił się w trzecim sezonie, kiedy to jest uczestnikiem kolizji spowodowanej przez ratowniczkę Martynę. Już w kolejnym odcinku zostaje on nowym szefem oddziału ratunkowego w Leśnej Górze i zacięcie walczy o względy młodej dziewczyny, przeciwstawiając się wszelkim odmowom. Potocki robi wszystko by uprzykrzyć życie swojej żonie Annie, która chce się z nim rozwieść. Podczas akcji na moście podaje Zosi Banach, córce doktora Banacha, chusteczkę z eterem, co prowadzi do poparzenia górnych dróg oddechowych dziewczynki. Jak się okazuje Stanisław to nie tylko lekarz z powołania, ale i myśliwy, który swoje hobby realizuje w wolnych chwilach. Jednak nie wszystkie jego działania kończą się pomyślnie. Podczas jednego z polowań rani w nogę młodego mężczyznę myląc go z dzikiem.

Zofia Banach – nastolatka, córka doktora Banacha. Jako dziecko straciła matkę, która zginęła w Himalajach. W przyszłości tak jak jej ojciec chce pomagać ludziom. Była w związku z Arturem, ale zerwała z nim, gdyż jej chłopak okazał się ojcem dziecka jej najlepszej koleżanki. W trzecim sezonie była ofiarą dopalaczy, po zażyciu których chciała odebrać sobie życie. Podczas akcji ratunkowej została poparzona eterem przez doktora Potockiego, jednak szybko doszła do siebie. Uwielbia spędzać czas ze swoim tatą oraz znajomymi ze szkoły.

Barbara Wszołek – pielęgniarka, żona Adama. Pierwszy raz pojawia się w drugiej serii. Basia pomagała na stacji z dokumentacją i przez jakiś czas zajmuje się dokumentacją i księgowością. W trzeciej serii rozpoczyna ona pracę jako pielęgniarka w szpitalu w Leśnej Górze, a jej przełożonym zostaje doktor Potocki.

Obsada[edytuj]

Aktor Rola Status
Wojciech Kuliński Wiktor Banach od 2014
Monika Mazur Martyna Kubicka od 2014
Dariusz Wieteska Piotr Strzelecki od 2014
Tomasz Piątkowski Artur Góra od 2014
Konrad Darocha Adam Wszołek od 2014
Lea Oleksiak Anna Reiter od 2014
Agata Załęcka Renata Nowakowska od 2014
Radosław Krzyżowski Michał Sambor od 2014
Sebastian Stankiewicz Stefan Wichura od 2014
Edyta Bełza Zofia Banach od 2014
Iga Górecka Julia Ruda od 2014
Anna Wysocka-Jaworska Barbara Wszołek od 2015
Artur Bednarek ratownik Aro od 2015
Marcin Grzymowicz Stanisław Potocki od 2016
Joanna Bondarowska lekarka Marta 2014-2015

Odcinki[edytuj]

Seria Okres Odcinki Liczba odcinków Rozpoczęcie emisji Zakończenie emisji
I 2014 1–26 26 12 lutego 2014 15 maja 2014
II 2014/2015 27–64 38 10 września 2014 10 czerwca 2015
III 2015/2016 65-98 34 2 września 2015 1 czerwca 2016
IV 2016/2017 99-? 22 sierpnia 2016

Przypisy

  1. „Na sygnale” od lutego w TVP2 (pol.). tvp.pl, 2014-01-23. [dostęp 2014-02-27].
  2. a b Anita Kaźmierska: TVP2: Kapitalny start „Na sygnale” (pol.). satkurier.pl, 2014-02-13. [dostęp 2014-02-27].

Bibliografia[edytuj]