Przejdź do zawartości

Nicola Zalewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nicola Zalewski
Ilustracja
Nicola Zalewski w barwach AS Roma (2023)
Data i miejsce urodzenia

23 stycznia 2002
Tivoli

Obywatelstwo

polskie

Wzrost

175 cm

Pozycja

pomocnik

Informacje klubowe
Klub

Atalanta

Numer w klubie

59

Kariera juniorska
Lata Klub
USD Zagarolo
2011–2021 AS Roma
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2021–2025 AS Roma 84 (2)
2025 → Inter Mediolan (wyp.) 11 (1)
2025 Inter Mediolan[a] 0 (0)
2025– Atalanta 36 (2)
W sumie: 131 (5)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2017–2018  Polska U-16 5 (0)
2018–2019  Polska U-17 9 (2)
2019  Polska U-19 7 (0)
2019  Polska U-20 1 (0)
2021–2023  Polska U-21 6 (1)
2021–  Polska 40 (4)
W sumie: 68 (7)
  1. ↑ Aktualne na: 5 września 2026. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
  2. ↑ Aktualne na: 5 października 2026.
Multimedia w Wikimedia Commons

Nicola Zalewski (ur. 23 stycznia 2002 w Tivoli) – polski[1][2][3] piłkarz, występujący na pozycji pomocnika we włoskim klubie Atalanta Bergamo oraz w reprezentacji Polski. Uczestnik Mistrzostw Świata 2022 i Mistrzostw Europy 2024.

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we włoskim mieście Tivoli jako syn polskich emigrantów, którzy w 1989 emigrowali z Łomży[4] do Włoch, by osiedlić się w miejscowości Poli[5][4]. Jego ojcem był Krzysztof Zalewski, który zmarł w 2021 roku na nowotwór[6][7]. Zalewski mieszka w Rzymie[8]. Ma starszą siostrę Jessicę[9]. Jego piłkarskim idolem jest Daniele De Rossi[10].

Kariera klubowa

[edytuj | edytuj kod]
Zalewski (lewo) w barwach AS Roma przeciwko Red Bull Salzburg w 2023

Zaczynał w szkółce USD Zagarolo, jednak szybko trafił do juniorskich zespołów AS Roma. Krok po kroku przechodził kolejne szczeble w drużynach młodzieżowych. Regularnie występował w drużynie Primavery.

Z czasem został włączony do kadry pierwszej drużyny włoskiego klubu. 6 maja 2021 w rewanżowym meczu półfinałowym Ligi Europy UEFA z Manchesterem United zadebiutował w pierwszym zespole Romy. Pomocnik wszedł na boisku w 76. minucie meczu zastępując Pedro Rodrigueza i miał udział przy zwycięskiej bramce dla Romy na 3:2. 9 maja 2021 w meczu z FC Crotone zadebiutował w Serie A. Zawodnik w 80. minucie spotkania zastąpił Bryana Cristante, a następnie zanotował pierwszą asystę w barwach klubu przy bramce Borjy Mayorala na 5:0.

Znalazł się w kadrze Joségo Mourinho na obóz przygotowawczy do sezonu 2021/2022[11]. 26 września 2021 wystąpił po raz pierwszy w Derbach Rzymu z S.S. Lazio (2:3) rozegranych w ramach 6. kolejki Serie A, zmieniając w 82. minucie Ricka Karsdorpa[12]. W całym sezonie wystąpił w 16 meczach Serie A i 1 meczu Pucharu Włoch. Ponadto, wystąpił siedmiokrotnie w meczach Ligi Konferencji Europy UEFA, wieńcząc sezon występem w wyjściowym składzie na wygrany mecz finałowy z Feyenoordem[13]. 12 marca 2023 w meczu z Sassuolo Calcio (3:4) zdobył swoją pierwszą bramkę w seniorskiej karierze.

1 lutego 2025 został wypożyczony na pół roku z opcją pierwokupu do Interu Mediolan[14]. 2 lutego zadebiutował w ligowych derbach Mediolanu z A.C. Milan notując asystę przy bramce na 1:1[15]. 8 kwietnia w wygranym 2:1 pierwszym meczu 1/4 finału z Bayernem Monachium zadebiutował w Lidze Mistrzów UEFA[16]. 31 maja wystąpił w finale Ligi Mistrzów, gdzie Inter uległ 0:5 drużynie Paris Saint-Germain. W czerwcu 2025 wystąpił z Interem na Klubowych Mistrzostwach Świata FIFA, debiutując w turnieju podczas spotkania z Monterrey (1:1)[17].

23 czerwca 2025 został wykupiony przez Inter Mediolan z AS Romy[18]. W sierpniu 2025, po półrocznym pobycie w Interze Mediolan, Zalewski został sprzedany do Atalanty Bergamo za 17 mln euro, z kontraktem obowiązującym do 30 czerwca 2030 roku[19][20][21].

Kariera reprezentacyjna

[edytuj | edytuj kod]

Zalewski urodził się we Włoszech, jednak nie posiada włoskiego obywatelstwa[1][2][3]. Od 2017 występuje w młodzieżowych reprezentacjach Polski, począwszy od kadry U-16 do U-20. Jego pierwszym spotkaniem w polskich barwach był rozegrany 27 października 2017 mecz z reprezentacją Holandii do lat 16 zakończony porażką Polski 0:3. W reprezentacji Polski U-17 strzelił dwie bramki, w meczach eliminacyjnych Mistrzostw Europy U-17 z Finlandią (2:1) oraz Portugalią (1:2). Był uczestnikiem Mistrzostw Świata U-20 2019. Na turnieju rozegrał 90 minut w drugim meczu fazy grupowej z Tahiti (5:0) i zanotował asystę przy bramce Dominika Steczyka na 4:0[22].

16 sierpnia 2021 selekcjoner Paulo Sousa powołał go do reprezentacji Polski na mecze eliminacji Mistrzostw Świata 2022 z Albanią, San Marino oraz Anglią[23]. 5 września 2021 w meczu z San Marino zadebiutował w reprezentacji Polski. Wszedł na boisko w 66. minucie zmieniając Tymoteusza Puchacza, a w doliczonym czasie gry zaliczył asystę przy bramce Adama Buksy na 7:1[24].

20 września 2021 został powołany na mecze eliminacyjne z San Marino i Albanią[25], natomiast ze względów osobistych nie uczestniczył w zgrupowaniu[26].

Został powołany do kadry na mundial w Katarze, na którym zagrał w bezbramkowym meczu otwarcia z Meksykiem. Został zmieniony po pierwszej połowie meczu. Na turnieju pojawił się jeszcze na boisku w 71 minucie w przegranym 1-3 meczu 1/8 finału z Francją.

10 czerwca 2024 w meczu towarzyskim z Turcją zdobył zwycięskiego gola na 2:1.

W marcu 2026 roku Zalewski strzelił gola w przegranym 2:3 finale baraży o awans na mundial ze Szwecją[27].

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

Klubowe

[edytuj | edytuj kod]
(aktualne na koniec sezonu 2023/2024)
Klub Sezon Liga Liga Puchar Włoch Europa[b] Suma
MeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramkiMeczeBramki
AS Roma 2020/2021 Serie A 10001020
2021/2022 1601070240
2022/2023 33220120472
2023/2024 2202090330
Ogólnie 722502901062
Ogólnie w karierze 722502901062

Reprezentacyjne

[edytuj | edytuj kod]
(aktualne na dzień 5 października 2026)
ReprezentacjaRokMeczeBramkiAsysty
 Polska 2021101
2022801
2023503
2024 13 3 4
2025 6 0 0
2026712
Suma40411
Mecze i gole w reprezentacji
Lp. Data Miasto Przeciwnik Bramki Wynik Rozgrywki
1.05.09.2021Serravalle San Marino7:1el. MŚ 2022
2.01.06.2022Wrocław Walia2:1LN 2022/2023
3.08.06.2022Bruksela Belgia1:6LN 2022/2023
4.11.06.2022Rotterdam Holandia2:2LN 2022/2023
5.14.06.2022Warszawa Belgia0:1LN 2022/2023
6.22.09.2022Warszawa Holandia0:2LN 2022/2023
7.25.09.2022Cardiff Walia1:0LN 2022/2023
8.22.11.2022Doha Meksyk0:0MŚ 2022
9.04.12.2022Doha Francja1:3MŚ 2022
10.24.03.2023Praga Czechy1:3el. ME 2024
11.27.03.2023Warszawa Albania1:0el. ME 2024
12.20.06.2023Kiszyniów Mołdawia2:3el. ME 2024
13.17.11.2023Warszawa Czechy1:1el. ME 2024
14.21.11.2023Warszawa Łotwa2:0towarzyski
15.21.03.2024Warszawa Estonia5:1el. ME 2024 Baraże półfinał
16.26.03.2024Cardiff Walia0:0(k. 5:4)el. ME 2024 Baraże finał
17.07.06.2024Warszawa Ukraina3:1towarzyski
18.10.06.2024Warszawa TurcjaGol2:1towarzyski
19.16.06.2024Hamburg Holandia1:2ME 2024
20.21.06.2024Berlin Austria1:3ME 2024
21.25.06.2024Dortmund Francja1:1ME 2024
22.05.09.2024Glasgow SzkocjaGol(k.)3:2LN 2024/2025
23.08.09.2024Osijek Chorwacja0:1LN 2024/2025
24.12.10.2024Warszawa Portugalia1:3LN 2024/2025
25.15.10.2024Warszawa ChorwacjaGol3:3LN 2024/2025
26.15.11.2024Porto Portugalia1:5LN 2024/2025
27.18.11.2024Warszawa Szkocja1:2LN 2024/2025
28.06.06.2025Chorzów Mołdawia2:0towarzyski
29.10.06.2025Helsinki Finlandia1:2el. MŚ 2026
30.04.09.2025Rotterdam Holandia1:1el. MŚ 2026
31.07.09.2025Chorzów Finlandia3:1el. MŚ 2026
32.14.11.2025Warszawa Holandia1:1el. MŚ 2026
33.17.11.2025Ta’ Qali Malta3:2el. MŚ 2026
34.31.03.2026Solna SzwecjaGol2:3el. MŚ 2026 Baraże finał
35.31.05.2026Wrocław Ukraina0:2towarzyski
36.03.06.2026Warszawa Nigeria2:2towarzyski
37.25.09.2026Warszawa Bośnia i Hercegowina0:0LN 2026/2027
38.28.09.2026Solna Szwecja1:3LN 2026/2027
39.02.10.2026Warszawa Rumunia6:0LN 2026/2027
40.05.10.2026Zenica Bośnia i Hercegowina0:1LN 2026/2027

Sukcesy

[edytuj | edytuj kod]

AS Roma

[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne

[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Wykupiony po wypożyczeniu.
  2. ↑ Uwzględniono:
    Liga Europy UEFA – 13 (0)
    Liga Konferencji Europy UEFA – 7 (0).

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Polak w kilka dni znalazł się na ustach całych Włoch. Takiego talentu nie było u nas od dawna! [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2024-11-05] (pol.).
  2. 1 2 Złoty chłopak jedzie na mundial [online], przegladsportowy.onet.pl [dostęp 2024-11-05] (pol.).
  3. 1 2 Nicola Zalewski otrzyma powołanie do seniorskiej reprezetancji Polski. Zagra w Lidze Narodów [online], gol24.pl [dostęp 2024-11-05] (pol.).
  4. 1 2 Krzysztof Gaweł, Syn polskich emigrantów na ustach Włoch. "To jest talent czystej wody!" [online], natemat.pl, 8 maja 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  5. ↑ Riccardo Setth, Roma, chi è Nicola Zalewski: polacco di Tivoli tifoso giallorosso [online], gianlucadimarzio.com, 5 października 2019 [dostęp 2022-03-22] (wł.).
  6. ↑ We wrześniu ojciec płakał z radości i dumy po debiucie syna w reprezentacji Polski. Dziś syn opłakuje tatę [online], Fakt24.pl, 25 września 2021 [dostęp 2023-01-11] (pol.).
  7. ↑ Zmarł ojciec Nicoli Zalewskiego. Przed śmiercią spełnił swoje największe marzenie: zobaczył debiut syna w reprezentacji Polski [online], Fakt24.pl, 24 września 2021 [dostęp 2023-01-11] (pol.).
  8. ↑ Z ziemi włoskiej do Polski. Droga do marzeń Nicoli Zalewskiego. [dostęp 2022-12-05]. (pol.).
  9. ↑ ), Il Romanista: Zalewski show, z Polski do Tivoli [online], asroma.pl, 1 czerwca 2018 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  10. ↑ Chiara Zucchelli, Chi è Zalewski, l’ultima gemma della Roma. E non azzurra: è di Tivoli, ma ha scelto la Polonia [online], gazzetta.it, 7 maja 2021 [dostęp 2022-03-22] (wł.).
  11. ↑ Piotr Wiśniewski, Nicola Zalewski, czyli nowa, młoda twarz w kadrze trenera Paulo Sousy [online], laczynaspilka.pl, 16 sierpnia 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  12. ↑ Aleksander Bernard, Pięć goli w derbach Rzymu. Zalewski zadebiutował u Mourinho [online], sport.pl, 26 września 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  13. ↑ UEFA.com, Roma-Feyenoord | UEFA Europa Conference League 2021/22 [online], UEFA.com [dostęp 2022-05-26] (ang.).
  14. ↑ Telewizja Polska S.A, Oficjalnie: Nicola Zalewski piłkarzem Interu [online], sport.tvp.pl, 1 lutego 2025 [dostęp 2025-06-20].
  15. ↑ Telewizja Polska S.A, Zalewski bohaterem! Co za debiut w derbach Mediolanu! [online], sport.tvp.pl, 2 lutego 2025 [dostęp 2025-06-20].
  16. ↑ Damian Świderski, Co za końcówka w Monachium. Debiut Nicoli Zalewskiego w Lidze Mistrzów [online], Gol24, 8 kwietnia 2025 [dostęp 2025-06-20].
  17. ↑ Zalewski zadebiutował na KMŚ! Gdy wchodził na boisko, było 1:1 [online], Sport.pl, 18 czerwca 2025 [dostęp 2025-06-20].
  18. ↑ Zalewski zmienił klub. „Powodzenia na przyszłość, Nicola” [online], tvp.info [dostęp 2025-07-10].
  19. ↑ Sensacyjny transfer: Nicola Zalewski przenosi się do Atalanty za 17 mln euro! [online], tvosport.com, 17 sierpnia 2025 [dostęp 2025-08-18].
  20. ↑ Oficjalnie: Nicola Zalewski piłkarzem Atalanty Bergamo [online], tvosport.com, 18 sierpnia 2025 [dostęp 2025-08-18].
  21. ↑ Klamka zapadła. Nicola Zalewski zawodnikiem Atalanty [online], tvp.info [dostęp 2025-08-19].
  22. ↑ Piotr Kuczkowski, Polska - Tahiti 5:0, 26.05.2019 [online], laczynaspilka.pl, 26 maja 2019 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  23. ↑ PAP, Nicola Zalewski i Adam Buksa powołani do reprezentacji Polski [online], sport.dziennik.pl, 16 sierpnia 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  24. ↑ Maciej Piasecki, Wysokie zwycięstwo Biało-Czerwonych w San Marino. Sensacyjny gol gospodarzy [online], natemat.pl, 5 września 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  25. ↑ PZPN, Powołania na październikowe mecze reprezentacji Polski [online], laczynaspilka.pl, 20 września 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  26. ↑ Kadra Sousy bez młodej gwiazdy. "Wspieramy go" [online], sport.interia.pl, 4 października 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  27. ↑ Mundial zabrany w końcówce. Polakom zostały łzy [online], tvp.info [dostęp 2026-04-01].
  28. ↑ PZPN - Łączy nas piłka [online], www.laczynaspilka.pl [dostęp 2022-11-11].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nicola_Zalewski&oldid=80907440”