Nicola Zalewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nicola Zalewski
Data i miejsce urodzenia

23 stycznia 2002
Tivoli

Wzrost

175 cm

Pozycja

pomocnik

Informacje klubowe
Klub

AS Roma

Numer w klubie

59

Kariera juniorska
Lata Klub
USD Zagarolo
2011–2021 AS Roma
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2021– AS Roma 17 (0)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2017–2018  Polska U-16 5 (0)
2018–2019  Polska U-17 9 (2)
2019  Polska U-19 7 (0)
2019  Polska U-20 1 (0)
2021–  Polska U-21 2 (0)
2021–  Polska 7 (0)
W sumie: 31 (2)
  1. Aktualne na: 26 maja 2022.
  2. Aktualne na: 25 września 2022.

Nicola Zalewski (ur. 23 stycznia 2002 w Tivoli) – polski piłkarz występujący na pozycji lewego pomocnika we włoskim klubie AS Roma oraz w reprezentacji Polski.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Zaczynał w szkółce USD Zagarolo, jednak szybko trafił do juniorskich zespołów AS Roma. Krok po kroku przechodził kolejne szczeble w drużynach młodzieżowych. Regularnie występował w drużynie Primavery.

Z czasem został włączony do kadry pierwszej drużyny włoskiego klubu. 6 maja 2021 w rewanżowym meczu półfinałowym Ligi Europy UEFA z Manchesterem United zadebiutował w pierwszym zespole Romy. Pomocnik wszedł na boisku w 76. minucie meczu zastępując Pedro Rodrigueza i miał udział przy zwycięskiej bramce dla Romy na 3:2. 9 maja 2021 w meczu z FC Crotone zadebiutował w Serie A. Zawodnik w 80. minucie spotkania zastąpił Bryana Cristante, a następnie zanotował pierwszą asystę w barwach klubu przy bramce Borjy Mayorala na 5:0.

Znalazł się w kadrze Joségo Mourinho na obóz przygotowawczy do sezonu 2021/2022[1]. 26 września 2021 wystąpił po raz pierwszy w Derbach Rzymu z S.S. Lazio (2:3) rozegranych w ramach 6. kolejki Serie A, zmieniając w 82. minucie Ricka Karsdorpa[2]. W całym sezonie wystąpił w 17 meczach Serie A i 1 meczu Pucharu Włoch. Ponadto, wystąpił siedmiokrotnie w meczach Ligi Konferencji Europy UEFA, wieńcząc sezon występem w wyjściowym składzie na wygrany mecz finałowy z Feyenoordem Rotterdam[3].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Od 2017 występuje w młodzieżowych reprezentacjach Polski, począwszy od kadry U-16 do U-20. Jego pierwszym spotkaniem w polskich barwach był rozegrany 27 października 2017 mecz z reprezentacją Holandii do lat 16 zakończony porażką Polski 0:3. W reprezentacji Polski U-17 strzelił dwie bramki, w meczach eliminacyjnym Mistrzostw Europy U-17 z Finlandią (2:1) oraz Portugalią (1:2). Był uczestnikiem Mistrzostw Świata U-20 2019. Na turnieju rozegrał 90 minut w drugim meczu fazy grupowej z Tahiti (5:0) i zanotował asystę przy bramce Dominika Steczyka na 4:0[4].

16 sierpnia 2021 selekcjoner Paulo Sousa powołał go do reprezentacji Polski na mecze eliminacji Mistrzostw Świata 2022 z Albanią, San Marino oraz Anglią[5]. 5 września 2021 w meczu z San Marino zadebiutował w reprezentacji Polski. Wszedł na boisko w 66. minucie zmieniając Tymoteusza Puchacza, a w doliczonym czasie gry zaliczył asystę przy bramce Adama Buksy na 7:1[6].

20 września 2021 został powołany na mecze eliminacyjne z San Marino i Albanią[7], natomiast ze względów osobistych nie uczestniczył w zgrupowaniu[8].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

(aktualne na dzień 26 maja 2022)
Klub Sezon Liga Liga Puchar kraju Europa[a] Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
AS Roma 2020/21 Serie A 1 0 0 0 1 0 2 0
2021/22 16 0 1 0 7 0 24 0
Ogólnie 17 0 1 0 8 0 26 0
Ogólnie w karierze 17 0 1 0 8 0 26 0

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

(aktualne na dzień 25 września 2022)
Reprezentacja Rok Mecze Bramki Asysty
 Polska 2021 1 0 1
2022 6 0 1
Suma 7 0 2

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

AS Roma[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Krzysztofa[9] (zm. 2021)[10]. Urodził się we włoskim mieście Tivoli. Jego rodzice pochodzą z Łomży[11]. W 1989 emigrowali z Polski do Włoch, a następnie osiedlili się w miejscowości Poli[12][11]. Ma starszą siostrę Jessicę[13]. Jego piłkarskim idolem jest Daniele De Rossi[14].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Wiśniewski, Nicola Zalewski, czyli nowa, młoda twarz w kadrze trenera Paulo Sousy, laczynaspilka.pl, 16 sierpnia 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  2. Aleksander Bernard, Pięć goli w derbach Rzymu. Zalewski zadebiutował u Mourinho, sport.pl, 26 września 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  3. UEFA.com, Roma-Feyenoord | UEFA Europa Conference League 2021/22, UEFA.com [dostęp 2022-05-26] (ang.).
  4. Piotr Kuczkowski, Polska - Tahiti 5:0, 26.05.2019, laczynaspilka.pl, 26 maja 2019 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  5. PAP, Nicola Zalewski i Adam Buksa powołani do reprezentacji Polski, sport.dziennik.pl, 16 sierpnia 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  6. Maciej Piasecki, Wysokie zwycięstwo Biało-Czerwonych w San Marino. Sensacyjny gol gospodarzy, natemat.pl, 5 września 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  7. PZPN, Powołania na październikowe mecze reprezentacji Polski, laczynaspilka.pl, 20 września 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  8. Kadra Sousy bez młodej gwiazdy. "Wspieramy go", sport.interia.pl, 4 października 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  9. Nicola Zalewski: Kim jest debiutant w zespole Paulo Sousy?, polsatsport.pl, 16 sierpnia 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  10. Nie żyje Krzysztof Zalewski, ojciec reprezentanta Polski Nicoli Zalewskiego, sport.onet.pl, 24 września 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  11. a b Krzysztof Gaweł, Syn polskich emigrantów na ustach Włoch. "To jest talent czystej wody!", natemat.pl, 8 maja 2021 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  12. Riccardo Setth, Roma, chi è Nicola Zalewski: polacco di Tivoli tifoso giallorosso, gianlucadimarzio.com, 5 października 2019 [dostęp 2022-03-22] (wł.).
  13. ), Il Romanista: Zalewski show, z Polski do Tivoli, asroma.pl, 1 czerwca 2018 [dostęp 2022-03-22] (pol.).
  14. Chiara Zucchelli, Chi è Zalewski, l’ultima gemma della Roma. E non azzurra: è di Tivoli, ma ha scelto la Polonia, gazzetta.it, 7 maja 2021 [dostęp 2022-03-22] (wł.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]