Roman Kosecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Kosecki
Ilustracja
Imię i nazwisko Roman Jacek Kosecki
Data i miejsce
urodzenia
15 lutego 1966
Piaseczno, Polska
Pseudonim Kosa
Pozycja napastnik
Wzrost 172 cm
Kariera juniorska
1980–1983 RKS Mirków
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1983–1986
1987–1988
1989–1990
1991–1992
1992–1993
1993–1995
1995–1996
1996–1997
1997
1998–1999
Ursus Warszawa
Gwardia Warszawa
Legia Warszawa
Galatasaray Stambuł
Osasuna Pampeluna
Atlético Madryt
FC Nantes
Montpellier HSC
Legia Warszawa
Chicago Fire

60 (18)
51 (12)
38 (19)
34 (8)
59 (14)
27 (2)
19 (2)
10 (0)
50 (12)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1988–1995  Polska 69 (19)

Roman Jacek Kosecki (ur. 15 lutego 1966 w Piasecznie) – polski piłkarz, występujący na pozycji napastnika oraz ofensywnego pomocnika, kapitan reprezentacji narodowej, założyciel klubu sportowego Kosa Konstancin, poseł na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji, od 2012 do 2016 wiceprezes zarządu ds. szkolenia PZPN.

Kariera piłkarska[edytuj]

Kluby[edytuj]

Karierę piłkarską rozpoczynał w klubie RKS Mirków (1980–1983), następnie był zawodnikiem RKS Ursus (do 1986). W latach 1987–1990 był związany z klubami warszawskimiGwardią i Legią. Jako zawodnik Gwardii był formalnie funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej jako rzekomy kursant ZOMO. W rzeczywistości nigdy nie przechodził żadnych szkoleń w tej formacji, a grał jedynie w piłkę w klubie. Prokurator IPN zarządzeniem w 2008 uznał jego oświadczenie lustracyjne za zgodne z prawdą[1].

Od 1989 związany z Legią, której Galerii Sław jest członkiem. W barwach Legii Warszawa wystąpił w 51 meczach oficjalnych i strzelił 12 bramek, świętował zdobycie dwóch Pucharów Polski (1989, 1990) oraz Superpucharu Polski (1989). Przeniósł się następnie do klubów zagranicznych; był kolejno graczem tureckiego Galatasaray Stambuł (1991–1992), hiszpańskich Osasuny Pampeluna (1992–1993) i Atletico Madryt (1993–1995), francuskich FC Nantes (1995–1996) i Montpellier HSC (1996–1997). W 1997 przez krótki czas ponownie grał w Legii; ostatnie lata kariery zawodniczej spędził w USA, gdzie z Chicago Fire zdobył mistrzostwo i Puchar USA (1998).

Reprezentacja[edytuj]

Zaliczył 69 występów w reprezentacji narodowej (jest tym samym członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta). Debiutował jako zawodnik drugoligowej Gwardii Warszawa w meczu przeciwko Rumunii w 1988. W czternastu meczach pełnił funkcję kapitana. Zakończył karierę reprezentacyjną, gdy w meczu ze Słowacją w Bratysławie (11 października 1995) otrzymał czerwoną kartkę za demonstracyjne zdjęcie koszulki w trakcie dokonywania zmiany.

Bramki w kadrze narodowej

Działalność polityczna i społeczna[edytuj]

W 1989 poparł „Solidarność” w trakcie kampanii wyborczej.

Założył szkółkę piłkarską w Konstancinie-Jeziornie pod nazwą MUKS Kosa Konstancin, zajmującą się szkoleniem młodzieży. W latach 2002–2005 zasiadał w radzie gminy Konstancin-Jeziorna (wybrany został z listy komitetu „Prawo-Obywatel-Sprawiedliwość”). W wyborach parlamentarnych w 2005, otrzymując 4395 głosów, został wybrany na posła V kadencji z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu warszawskim. Nie przystąpił do partii. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 6847 głosów.

W 2007 ogłosił, że będzie kandydował w wyborach na prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej, lecz niedługo potem zrezygnował z tych zamiarów, twierdząc, że polskiej piłce niepotrzebny jest prezes związany z partią polityczną. W wyborach parlamentarnych w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję do Sejmu, dostał 4603 głosy[2]. 26 października 2012 przegrał wybory na prezesa PZPN, jednak po wygranej Zbigniewa Bońka został wiceprezesem związku ds. szkoleniowych. Funkcję tę pełnił do 2016. Kandydował też bez powodzenia z listy PO w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014[3]. W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 3258 głosów[4].

Życie prywatne[edytuj]

W 2000 ukończył liceum dla dorosłych w Zespole Szkół Ekonomicznych w Warszawie. Żonaty, ma dwoje dzieci (m.in. piłkarza Jakuba, reprezentanta Polski).

Przypisy

  1. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2011-08-22].
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-11-01].
  3. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-06-25].
  4. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].

Bibliografia[edytuj]