Michał Żewłakow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Żewłakow
Zewlakow michal3.jpg
Imię i nazwisko Michał Ryszard Żewłakow
Data i miejsce
urodzenia
22 kwietnia 1976
Warszawa, Polska
Pseudonim Żewłak
Pozycja obrońca
Wzrost 182 cm
Kariera juniorska
1986–1987
1987–1990
1990–1993
Drukarz Warszawa
Marymont Warszawa
Polonia Warszawa
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1993–1995
1995
1995–1998
1998–1999
1999–2002
2002–2006
2006–2010
2010–2011
2011–2013
Polonia Warszawa
Hutnik Warszawa
Polonia Warszawa
KSK Beveren
Excelsior Mouscron
Anderlecht Bruksela
Olympiakos Pireus
MKE Ankaragücü
Legia Warszawa
36 (1)

89 (6)
24 (1)
94 (1)
96 (3)
87 (3)
19 (1)
44 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1999–2011  Polska 102 (3)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Autograf Michała Żewłakowa.

Michał Żewłakow (ur. 22 kwietnia 1976 w Warszawie) – były polski piłkarz występujący na pozycji obrońcy, reprezentant Polski, rekordzista pod względem liczby występów w drużynie narodowej (102 występy). Karierę zakończył w 2013 roku, zdobywając z Legią Warszawa Mistrzostwo Polski. Jest jednym z dwóch polskich piłkarzy (obok Grzegorza Laty), który ma na koncie co najmniej 100 występów w reprezentacji narodowej. Menadżerem zawodnika był Tomasz Suwary.

Ma brata bliźniaka, również piłkarza - Marcina Żewłakowa.

Kariera klubowa[edytuj]

Pierwszym poważnym klubem w zawodowej karierze Żewłakowa była Polonia Warszawa. W ekipie „Czarnych Koszul” zawodnik debiutował w sezonie 1993/1994 za kadencji Mirosława Jabłońskiego. Pierwszy sezon na boiskach polskiej Ekstraklasy okazał się nieudany dla pilkarza, jak i całej drużyny, która spadała do II Ligi. Po sezonie 1995/1996 Polonia znów grała w Ekstraklasie. Na rundę jesienną tegoż sezonu, zawodnik został wypożyczony do, mającego siedzibę na warszawskich Bielanach, Hutnika Warszawa, także ówczesnego drugoligowca. Po powrocie z wypożyczenia na dobre grał w pierwszym składzie.

W sezonie 1997/1998 Żewłakow zadebiutował w Pucharze UEFA. Wystąpił we wszystkich czterech pojedynkach grupowych (zespół dalej nie awansował). Sezon 1998/1999 Żewłakow rozpoczął w barwach Polonii Warszawa. Zdążył zagrać w 6 kolejkach polskiej Ekstraklasy oraz dwóch meczach kwalifikacyjnych Pucharu UEFA z Sadamem Tallinn oraz Dinamo Moskwa po czym razem z bratem bliźniakiem Marcinem przeniósł się do belgijskiego pierwszoligowca oraz dwukrotnego mistrza Belgii KSK Beveren. Ówczesnym trenerem zespołu ze wschodniej Flandrii był Polak Stanisław Gzil. Żewłakow w premierowym sezonie belgijskiej ekstraklasy rozegrał 24 spotkania oraz zdobył jedną bramkę. Drużyna KSK Beveren zakończyła sezon na bezpiecznym 15 miejscu i utrzymała się w elicie.

Michał i Marcin zaprezentowali się na tyle korzystnie w całych rozgrywkach, że ofertę kupna obu braci wystosował czwarty zespół belgijskie ekstraklasy Royal Excelsior Mouscron. Duet zawodników z Polski sprowadził do klubu były gwiazdor FC Brugge a obecny szkoleniowiec RE Mouscron Hugo Broos. Podczas trzyletniego pobytu w Mouscron Michał Żewłakow opuścił jedynie 8 spośród 102 meczów ligowych swojej drużyny. Liczby te mogą jedynie potwierdzać jak ważnym ogniwem swojego zespołu był polski zawodnik. Drużyna przez trzy sezony plasowała się w czołówce belgijskiej ekstraklasy zajmując kolejno 4, 7 oraz 6 miejsce w tabeli. Na pożegnanie z ekipą z Mouscron zagrał w finale Pucharu Belgii, który był rozgrywany 9 maja 2002 roku na stadionie Króla Baudouina I w Brukseli gdzie przeciwnikiem była ekipa FC Brugge. Drużyna polskiego obrońcy uległa wyżej notowanym rywalom 1-3. Przed sezonem 2002/2003 Żewłakow otrzymał ofertę przejścia do największego belgijskiego klubu Anderlechtu Bruksela, z której skorzystał. Anderlecht wyłożył na ten transfer 1.000.056 dolarów. Nie bez znaczenia był fakt, że trzy tygodnie wcześniej trenerem „Fiołków” z Astrid Park został stary znajomy Żewłakowa z RE Mouscron Hugo Broos. Przejście do tak utytułowanego klubu jakim jest Anderlecht odbiło się w Polsce szerokim echem ponieważ, niecodziennie polski zawodnik otrzymuję propozycję z tak wielkiego klubu. Debiut w barwach Anderlechtu Żewłakow zaliczył 10 sierpnia 2002 w Westerlo gdzie przeciwnikiem „Fiołków” było tamtejsze KVC Westerlo. Żewłakow zagrał pełne 90 minut a jego nowy zespół wygrał 2-0. Dodatkowym plusem gry w Anderlechcie była możliwość regularnych występów w europejskich pucharach. W pierwszym sezonie zawodnik miał okazję zagrać w Pucharze UEFA przeciwko takim zespołom jak m.in. norweski Stabek, duński FC Midtjylland oraz francuskie Bordeaux. Przygodę Anderlechtu w Pucharze UEFA zakończył grecki Panathinaikos Ateny, który w dwumeczu okazał się lepszym zespołem. W meczu z Grekami z powodu kontuzji nie wystąpił Żewłakow. Pierwszy sezon gry w Anderlechcie Michał Żewłakow zakończył z dorobkiem 25 meczów ligowych w których zdobył 1 bramkę w meczu z Royalem Antwerp i tytułem wicemistrzowskim. W następnym sezonie Żewłakow zanotował progres ponieważ jego ekipa wywalczyła Mistrzostwo Belgii 2004, a także zakwalifikowała się do fazy grupowej Champions League gdzie dzielnie walczyła z takimi zespołami jak Olympique Lyon, Bayern Monachium czy szkocki Celtic Glasgow. Żewłakow w lidze belgijskie zagrał 24 mecze i zdobył 2 gole, natomiast w Lidze Mistrzów zagrał we wszystkich sześciu potyczkach grupowych. Następny sezon 2004/2005 był nieudany przede wszystkim dla Żewłakowa z powodu kontuzji, która pozwoliła ma na grę jedynie w 16 spotkaniach ligowych, a także dla samego klubu, który stracił tytuł mistrzowski na rzecz odwiecznego rywala FC Brugge, a także bardzo słabo zaprezentował się w rozgrywkach Ligi Mistrzów gdzie nie zdobył żadnego punktu. Anderlecht w rozgrywkach grupowych był tłem dla Interu Mediolan, Valencii oraz Werderu Brema. Do pozytywów należą jedynie wygrane eliminację o grę w grupie Ligi Mistrzów z Benficą Lizbona. Żewłakow z powodu kontuzji nie wziął udziału w potyczkach domowych Ligi Mistrzów, przegranych odpowiednio 1-3 z Interem oraz 1-2 z Werderem. Sezon 2005/2006 był ostatnim w barwach Anderlechtu dla Żewłakowa Żewłakowa. Żewłakow na pożegnanie zdobył swoje drugie Mistrzostwo Belgii, a także dołożył grę w następnej edycji Ligi Mistrzów. W lidze rozegrał 31 spotkań, w eliminacjach Ligi Mistrzów zagrał w 3 spotkaniach odpowiednio z Neftchi Baku 5-0, 0-1 oraz wygranym wyjazdowym meczu ze Slavią Praga 0-2. W fazie grupowej wystąpił w 4 spotkaniach gdzie przeciwnikiem byli odpowiednio: Betis Sewilla, FC Liverpool oraz dwukrotnie Chelsea Londyn. Po czterech sezonach spędzonych w stolicy a ogólnie ośmiu w Belgii Żewłakow postanowił zmienić otoczenie i poszukać nowego klubu. Ofert nie brakowało, ponieważ Żewłakowowi skończył się kontrakt i mógł podpisać umowę z dowolnym pracodawcą. Podczas pobytu w Brukseli Żewłakow rozegrał 96 spotkań ligowych w których zdobył 3 bramki, zaliczył 24 gry w europejskich pucharach z czego 14 w elitarnej Lidze Mistrzów, dołożył 8 gier w krajowym pucharze i jeden mecz w krajowym Superpucharze. Zdobył dwa Mistrzostwa Belgii 2004, 2006 i dwa wicemistrzostwa 2003, 2005. W różnych okresach Żewłakowa kolegami z zespołu byli m.in. takiej klasy gracze jak Filip de Wilde, Ivica Mornar, Pär Zetterberg, Walter Baseggio, Seol, Christian Wilhelmsson, Nenad Jestrovic, Aruna Dindane czy młodzi Vincent Kompany oraz Anthony Vanden Borre.

Przed sezonem 2006/2007 Michał Żewłakow podpisał kontrakt z wielokrotnym Mistrzem Grecji Olimpiakosem Pireus. Trenerem Olimpiakosu był Norweg Trond Sollied, który wcześniej prowadził FC Brugge i doskonale znał Żewłakowa z belgijskich boisk. W greckiej Alpha Ethniki Żewłakow debiutował 19 sierpnia 2006 roku w meczu pierwszej kolejki ze Skodą Xanthi. Żewłakow rozegrał 90 minut a Olimpiakos wygrał na swoim obiekcie 2-1. Sezon 2006/2007 drużyna Żewłakowa kończy na szczycie ligowej tabeli i zdobywa 35 mistrzostwo Grecji. Żewłakow wybiegł na murawę 24 razy podczas 30 kolejek i może czuć się pełnoprawnym członkiem mistrzowskiej ekipy. W Lidze Mistrzów ekipa z Pireusu zagrała bez eliminacji ze względu na wysoki współczynnik greckich klubów w rankingu UEFA. Grupowymi rywalami „czerwonych” była m.in. Valencia, AS Roma oraz ukraiński Szachtar Donieck. Olimpiakos zmagania w lidze Mistrzów zakończył na 4 miejscu z dorobkiem 3 punktów. Żewłakow rozegrał 5 meczów w fazie grupowej. Sezon 2007/2008 w barwach Olympiakosu Pireus był dla Żewłakowa fantastyczny. Zespół Polaka zdobył wszystko na krajowym podwórku, a także świetnie zaprezentował się na europejskich salonach gdzie po dobrej grze awansował do 1/8 finału Ligi Mistrzów. W lidze greckiej Żewłakow rozegrał 20 meczów, a także zaliczył premierowe trafienie na greckiej ziemi. Bramkę zdobył w 29 kolejce w starciu ze Skodą Xanthi, które Olympiakos wygrał 4-1. Do mistrzostwa Grecji Żewłakow dołożył także krajowy puchar. Finałowy mecz został rozegrany 17 maja 2008 roku w Salonikach w obecności 20.000 tysięcy kibiców.Przeciwnikiem drużyny Polaka był Aris Saloniki trenowany przez wybitnego trenera Duszana Bajevica niegdyś trenera „czerwonych”. Olympiakos zwyciężył 2-0 po bramkach Darko Kovacevica oraz Michała Żewłakowa, który strzałem głową pokonał bramkarza Arisu Mariana Kelemena w 53 minucie spotkania. W całej batalii uwięczonej zdobyciem pucharu Żewłakow rozegrał 5 meczów i zdobył bardzo ważnego gola w finale. Warty odnotowania jest fakt, że w drodze do finału Olympiakos pokonał swojego największego rywala, czyli Panathinaikos aż 4-0. Żewłakow rozegrał cały mecz. Do dubletu Olympiakos dorzucił jeszcze krajowy superpuchar, w którym pokonał 1-0 Larissę. Polski zawodnik przez 90 minut przebywał na placu gry. Do potrójnej korony Żewłakow dodał jeszcze awans z grupy Ligi Mistrzów. W tej edycji Ligi Mistrzów Polak zagrał w 7 meczach m.in. w dwóch z Realem Madryt, w dwóch z Lazio Rzym, w dwóch z Chelsea Londyn oraz jednym z Werderem Brema. Następny sezon różnił się od poprzedniego faktem, że aby zagrać w fazie grupowej Ligi Mistrzów Olympiakos musiał przejść III rundę eliminacji. Nic nie wskazywało na to, żeby było inaczej tym bardzie, że los skojarzył „czerwonych” z cypryjskim Anarthosisem Famagusta. Misja nie powiodła się. Olympiakos pogrzebał swoje szanse przegrywając 3-0 na wyjeździe. Cały mecz rozegrał Michał Żewłakow, w którym greckie media doszukiwały się kozła ofiarnego cypryjskiego niepowodzenia. W rewanżu Żewłakow nie wystąpił a jego koledzy nie potrafili odwrócić losów dwumeczu. W Grecji „czerwoni” ponownie zdobyli wszystko co było do zdobycia. Sezon zakończyli z dubletem. Żewłakow wystąpił w 20 meczach ligowych, a także 6 w pucharze Grecji. Nie zagrał ani minuty w finale z AEKiem Ateny. W europejskich pucharach Olympiakos wyszedł z grupy Pucharu UEFA gdzie zmierzył się m.in. z Galatasaray, Metalistem Charków, Herthą Berlin oraz Benficą Lizbona. Po wyjściu z grupy zastopowało ich francuskie Saint Etienne. Żewłakow rozegrał w tej edycji 6 spotkań. Po sezonie Żewłakowowi kończył się kontrakt z grekami jednak został on przedłużony o kolejne 12 miesięcy. Ostatni sezon „czerwoni” zakończyli beż żadnego trofeum na koncie. Jedynym pocieszeniem był awans i gra w Lidze Mistrzów. W eliminacjach Olympiakos wyeliminował m.in. Slovan Bratysława oraz Sheriff Tyraspol. W czterech spotkaniach eliminacyjnych Michał Zewłakow wybiegał w podstawowym składzie. W grupie zaś rywalami Olympiakosu byli m.in. AZ Alkmaar, Arsenal Londyn oraz Standard Liège. Polak 5 razy wybiegł na murawę opuszczając jedynie domowy mecz z Arsenalem Londyn. W lidze greckiej Żewłakow rozegrał 23 spotkania w których zdobył dwie bramki. Jedną w meczu z PAS Gianniną zaś drugą w spotkaniu z Arisem Saloniki. Po sezonie pełnym rozczarowań i zawirowań na ławce trenerskiej Żewłakow przeniósł się na zasadzie wolnego transferu do MKE Ankaragucu. Podczas pobytu w Pireusie Michał Żewłakow grał w zespole m.in. z Antonisem Nikopolidisem, Predragiem Djordjevicem, Darko Kovacevicem, Rivaldo, Olofem Mellbergiem oraz Raulem Bravo. W lidze tureckiej Żewłakow debiutował 15 sierpnia 2010 roku w spotkaniu z Trabzonsporem. Drużyna Polaka przegrała spotkanie w stosunku 0-2. Łącznie w ekipie z Ankary Żewłakow rozegrał 19 meczów ligowych i strzelił 1 bramkę w meczu z Antalyasporem. Do tego dorobku należy dodać 3 mecze w Pucharze Turcji. 15 kwietnia 2011 roku rozwiązał kontrakt z tureckim klubem. W lecie 2011 roku uzgodnił warunki rocznego kontraktu z Legią Warszawa i po 13 latach gry na obczyźnie powrócił do polskiej ekstraklasy. W brawach „Wojskowych” zadebiutował 28 lipca 2011 w wyjazdowym meczu Ligi Europejskiej z tureckim Gaziantepsporem.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W reprezentacji zadebiutował 19 czerwca 1999 w meczu z Nową Zelandią.

W 2002 został powołany na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii, na których zagrał dwa mecze.

Znalazł się także w kadrze na Mistrzostwa Świata w Niemczech.

28 maja 2008 został powołany, przez selekcjonera Leo Beenhakkera, do kadry na Euro 2008[1]. Na turnieju wystąpił we wszystkich meczach reprezentacji, a w jednym meczu wystąpił jako kapitan drużyny.

Występował w eliminacjach do Mistrzostw świata w 2010 roku, gdzie był kapitanem.

12 października 2010 r., w meczu z Ekwadorem, po raz 101 wystąpił w drużynie narodowej. Tym samym pobił należący do Grzegorza Laty rekord występów w reprezentacji.

29 marca 2011 roku zakończył karierę reprezentacyjną w meczu towarzyskim Grecja - Polska (0:0), rozegranym w Pireusie na stadionie swojego byłego klubu Olimpiakosu.

Mecze w reprezentacji Polski[edytuj]

Przypisy

  1. Powołania Leo Beenhakkera na Euro 2008. Serwis Onet.pl, 28 05 2008.

Linki zewnętrzne[edytuj]