Stefan Stuligrosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Stuligrosz
Ilustracja
Stefan Stuligrosz z chórem „Poznańskie Słowiki” podczas koncertu w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Śremie, 25 kwietnia 2009
Pseudonim Druh
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1920
Poznań
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 2012[1]
Puszczykowo
Instrument fortepian
Typ głosu tenor
Gatunek muzyka poważna
Zawód dyrygent, kompozytor
Zespoły
Poznańskie Słowiki
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Order Ecce Homo Order Uśmiechu
Stefan Stuligrosz z prezydentem Bronisławem Komorowskim, 11 października 2010

Stefan Stuligrosz (ur. 26 sierpnia 1920 w Poznaniu, zm. 15 czerwca 2012 w Puszczykowie) – polski dyrygent chórów, twórca Chóru Chłopięco-Męskiego „Poznańskie Słowiki”, kompozytor. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 sierpnia 1920 roku jako najstarsze dziecko Piotra i Marianny Stuligroszów. Miał młodsze rodzeństwo – siostrę Wandę i brata Bogdana. W latach 1931–1937 był uczniem Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu (maturę zdał po wojnie w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu), od 1937 aż do wybuchu II wojny światowej uczył się kupiectwa w Domu Handlowym Woźniaka. W okresie okupacji prowadził zajęcia konspiracyjnego chóru, występującego w poznańskich kościołach i prowadzonego wcześniej przez ks. Wacława Gieburowskiego, pracując zawodowo w narzędziowni Zakładów Cegielskiego[2]. W 1945 oficjalnie założył Chór Chłopięco-Męski im. Wacława Gieburowskiego („Poznańskie Słowiki”) i został jego kierownikiem artystycznym i dyrygentem; od 1950 chór działa przy Filharmonii Poznańskiej.

Stuligrosz ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego (1950, Sekcja Muzykologii) oraz na Wydziale Wokalnym i Wydziale Kompozycji, Teorii i Dyrygentury Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej (późniejszej Akademii Muzycznej) w Poznaniu (1953). Z tą uczelnią przez wiele lat współpracował jako pedagog (od 1973 profesor), wykładowca dyrygentury chóralnej, kierownik Katedry Chóralistyki, dziekan Wydziału Wokalnego, prorektor i rektor (1967–1981). Był także 63 kierownikiem Redakcji Muzycznej Rozgłośni Polskiego Radia w Poznaniu.

Wieloletnia praca z „Poznańskimi Słowikami” przyniosła mu międzynarodowe uznanie i liczne nagrody. Chór pod dyrekcją Stuligrosza koncertował w wielu krajach Europy, w USA, Kanadzie, Japonii. W 1992 chór wystąpił w Koncercie Galowym w Dniu Narodowym Polski na Wystawie Światowej EXPO w Sewilli.

10 września 2005, podczas uroczystości w Teatrze Stanisławowskim w Łazienkach Królewskich w Warszawie, otrzymał z rąk ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis[3].

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 15 czerwca 2012 roku w szpitalu w Puszczykowie wskutek komplikacji po udarze mózgu. W holu głównym poznańskiego Urzędu Miasta wyłożono Księgę Kondolencyjną pamięci profesora Stefana Stuligrosza, w którek każdy mógł zostawić swój wpis[4]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym na Junikowie. W dniu pogrzebu 23 czerwca 2012 w katedrze poznańskiej wystawiona została trumna z ciałem profesora. Honorową wartę pełnili dawni i aktualni śpiewacy Poznańskich Słowików, a uroczystej Mszy świętej pogrzebowej przewodniczył arcybiskup metropolita poznański Stanisław Gądecki. Koncelebrowali ją wszyscy księża biskupi pomocniczy[5].

Nagrody, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1976, 1984 - laureat dwóch Nagród Państwowych I stopnia
  • 1954 - Nagroda miasta Poznania
  • 29 maja 1995 - tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza
  • 2000 - Medal Polonia Mater Nostra Est
  • 2000 - tytuł 'Gigant Roku 2000 według poznańskiego oddziału „Gazety Wyborczej”, trzecie miejsce w plebiscycie tej gazety na Wielkopolanina XX wieku – za Cyrylem Ratajskim i Wiktorem Degą
  • 2000 - doktorat honorowy Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej w Rzymie
  • 2002 - doktorat honorowy Akademii Muzycznej w Poznaniu
  • 2005 - Diamentowa Batuta Polskiego Radia
  • 2008 - nagroda "Mistrz Mowy Polskiej"
  • 2007 - Nagroda im. Jerzego Kurczewskiego
  • 2009 - doktorat honorowy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego

Zagranica uhonorowała Stefana Stuligrosza m.in. symbolicznymi kluczami do Nowego Jorku, Filadelfii, Cleveland i Chicago.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2012 Papieska Rada ds. Kultury przyznała Stefanowi Stuligroszowi Medal Per artem ad Deum (Przez sztukę do Boga). W imieniu nieżyjącego już laureata, 29 września 2012 medal odebrali w Targach Kielce Maciej Wieloch, dyrygent Chóru Poznańskie Słowiki i Wojciech Nentwig, dyrektor Filharmonii Poznańskiej.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • 15 czerwca 2013 w pierwszą rocznicę śmierci przed kościołem przy ulicy Grobla w Poznaniu odsłonięto symboliczny nagrobek profesora.[8][9].
  • 14 czerwca 2015 jego imieniem nazwany został oficjalnie plac przed Akademią Muzyczną w Poznaniu[10][11]. Pomysł narodził się trzy lata temu i złożył go dyrektor Filharmonii Poznańskiej Wojciech Nentwig w czerwcu 2012 roku, podczas uroczystego żałobnego posiedzenia Senatu Akademii Muzycznej w Poznaniu[12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Z żoną Barbarą farmaceutką (zm. 1999) miał trzy córki - Annę, Marię i Stefanię[13]. Był stryjem posła Michała Stuligrosza[14].

Kompozycje[edytuj | edytuj kod]

Stuligrosz skomponował ponad 600 utworów, przede wszystkim religijnych utworów chóralnych, w tym:

  • O matko miłościwa
  • Modlitwa eucharystyczna do słów Jana Pawła II
  • Missa Brevis
  • Cantate Domino
  • Matko niebieskiego Pana
  • Nie lękaj się
  • Singen wir mit Froehlichkeit
  • Jauchzet ihr Himmel
  • Maria durch ein'n Dornwald ging
  • Alleluja, Zdrowaś Maryjo
  • Msza Niedzielna
  • Missa in honorem Sanctae Faustine
  • Gorzkie Żale

Wraz z chórem nagrał wiele płyt.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Telefon z Watykanu (1994, ISBN 83-85203-14-1)
  • Piórkiem Słowika. O najbliższych, Poznaniu, muzyce i drogowskazach życia, cz. 1, (Media Rodzina, Poznań 1995, ISBN 83-85594-24-8)
  • Piórkiem Słowika. O najbliższych, Poznaniu, muzyce i drogowskazach życia, cz. 2, (Media Rodzina, Poznań 2000. ISBN 83-7278-015-3)
  • Piórkiem Słowika. O najbliższych, Poznaniu, muzyce i drogowskazach życia, cz. 3, (Media Rodzina, Poznań 2010. ISBN 978-83-7278-443-8)
  • Pasja życia. (Fundacja „Chór Stuligrosza – Poznańskie Słowiki”, Poznań 2000. ISBN 83-914381-0-4)

Przypisy

  1. Gazeta.pl 'Stefan Stuligrosz nie żyje. Miał 92 lata' (pol.). [dostęp 2012-06-16].
  2. Gabriela Ułanowska "Druh ze Słowiczej Rodziny" Express Bydgoski 6 sierpnia 2011 http://www.express.bydgoski.pl/look/article.tpl?IdLanguage=17&IdPublication=2&NrIssue=1893&NrSection=100&NrArticle=210107
  3. 3,0 3,1 Warszawa. Odznaczeni Gloria Artis. e-teatr.pl, 6 września 2005. [dostęp 1 lipca 2011].
  4. Poznaniacy wpisują się do księgi pamięci Stefana Stuligrosza. naszemiasto.pl, 2012-06-20. [dostęp 2015-06-16].
  5. Ryszard Grobelny: Śmierć profesora Stuligrosza to wielka strata dla Poznania. [dostęp 2012-06-15].
  6. M.P. z 1997 r. Nr 69, poz. 680 – poz. 1.
  7. Honorowi i zasłużeni obywatele Miasta Poznania. [dostęp 2013-02-17].
  8. Rocznica śmierci profesora Stuligrosza. Radio Merkury S.A - Polskie Radio, 2013-06-15. [dostęp 2015-06-16].
  9. Tablica, stefanki i Zimoch. Poznań upamiętni prof. Stuligrosza. 2013-06-12. [dostęp 2015-06-16].
  10. Po śpiewankach - otwarto plac Stuligrosza. 2015-06-14. [dostęp 2015-06-14].
  11. Plac Stefana Stuligrosza w Poznaniu. Od niedzieli już oficjalnie. 2015-06-14. [dostęp 2015-06-14].
  12. Plac Stefana Stuligrosza. [dostęp 2015-06-14].
  13. Panu Bogu udała się starość. 2012-03-28. [dostęp 2015-06-16].
  14. Michał Stuligrosz. [dostęp 2015-06-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]