Juliusz Paetz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juliusz Paetz
Juliusz Paetz
In nomine Domini
W imię Pańskie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1935
Poznań
Arcybiskup metropolita poznański
Okres sprawowania 1996–2002
Biskup diecezjalny łomżyński
Okres sprawowania 1983–1996
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 28 czerwca 1959
Nominacja biskupia 27 grudnia 1982
Sakra biskupia 6 stycznia 1983
Odznaczenia
Komandor Orderu Zasługi (Portugalia)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1983
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Eduardo Martínez Somalo
Duraisamy Simon Lourdusamy

Juliusz Paetz (ur. 2 lutego 1935 w Poznaniu) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup diecezjalny łomżyński w latach 1983–1996, arcybiskup metropolita poznański w latach 1996–2002, od 2002 arcybiskup senior archidiecezji poznańskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 2 lutego 1935 w Poznaniu. Tamże zdobył wykształcenie w zakresie szkoły średniej[1]. W latach 1953–1958 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu[1][2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 28 czerwca 1959 w bazylice archikatedralnej Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu tamtejszy arcybiskup metropolita Antoni Baraniak. Od 1960 do 1962 studiował na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1962 wyjechał do Rzymu, gdzie do 1967 kontynuował studia na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim i Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu. Ukończył je doktoratem nauk teologicznych w zakresie eklezjologii patrystycznej[1].

W latach 1959–1961 pracował jako wikariusz, wpierw w parafii Bożego Ciała w Poznaniu, a następnie w ośrodku duszpasterskim Matki Bożej Królowej Polski w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie również był kapelanem szpitala[1]. Od 1967 do 1976 był pracownikiem Sekretariatu Generalnego Synodu Biskupów w Rzymie[2]. W tym samym czasie współpracował z Sekretariatem Stanu Stolicy Apostolskiej i Radą ds. Publicznych Kościoła, a także był członkiem delegacji watykańskiej ds. stałych kontaktów roboczych z rządem PRL. W latach 1976–1982 pełnił funkcję prałata antykamery papieskiej, będąc bliskim współpracownikiem trzech papieży: Pawła VI, Jana Pawła I i Jana Pawła II. Wielokrotnie towarzyszył arcybiskupowi Agostinowi Casarolemu i arcybiskupowi Luigiemu Poggiemu w trakcie ich oficjalnych wizyt w Polsce. W 1973 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości, a w 1976 prałata honorowego Jego Świątobliwości[1].

27 grudnia 1982 został prekonizowany biskupem diecezjalnym diecezji łomżyńskiej. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1983 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[1]. Udzielił mu ich papież Jan Paweł II, któremu towarzyszyli arcybiskup Eduardo Martínez Somalo, substytut ds. ogólnych w Sekretariacie Stanu, i arcybiskup Duraisamy Simon Lourdusamy, sekretarz Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów[3][4]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „In nomine Domini” (W imię Pańskie)[2]. 25 stycznia 1983 kanonicznie przejął diecezję, natomiast 13 marca 1983 odbył ingres do katedry św. Michała Archanioła w Łomży. W 1990 erygował Diecezjalne Studium Katechetyczne w Łomży, przekształcone w 1993 w Kolegium Teologiczne. W 1995 otworzył I synod diecezjalny. W 1993 utworzył diecezjalny tygodnik „Głos Katolicki”. Ustanowił 34 parafie. W 1991 podejmował w Łomży Jana Pawła II podczas jego IV podróży apostolskiej do Polski[1].

Juliusz Paetz (pierwszy z lewej) z Janem Pawłem II w Poznaniu (1997)

11 kwietnia 1996 został przeniesiony na urząd arcybiskupa metropolity poznańskiego. 23 kwietnia 1996 kanonicznie objął diecezję, zaś 27 kwietnia 1996 odbył ingres do archikatedry Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu. Paliusz metropolitalny otrzymał 29 czerwca 1996 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[1]. W czasie jego rządów Papieski Wydział Teologiczny w Poznaniu został włączony w struktury Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza[5], a on sam objął urząd wielkiego kanclerza Wydziału[2]. W 1997 gościł w Poznaniu Jana Pawła II w trakcie jego VI podróży apostolskiej do Polski[1].

W lutym 2002 media ujawniły oskarżenia kierowane pod jego adresem o seksualne molestowanie poznańskich kleryków[6][7]. Do tego czasu przez ponad dwa lata lokalne środowisko katolickie próbowało rozwiązać sprawę bez jej nagłaśniania. Rozmowy z metropolitą, a także interwencje u nuncjusza apostolskiego arcybiskupa Józefa Kowalczyka, u biskupów polskich oraz w Watykanie okazały się jednak nieskuteczne[8][9]. Papież Jan Paweł II, powiadomiony o zarzutach wobec hierarchy przez swoją przyjaciółkę Wandę Półtawską, wysłał do Poznania swoich przedstawicieli z zadaniem zbadania sprawy[8]. Paetz zaprzeczył sformułowanym przeciwko niemu oskarżeniom[10][11], jednakże złożył rezygnację z obowiązków arcybiskupa metropolity poznańskiego[12], którą Jan Paweł II przyjął 28 marca 2002[13]. Stolica Apostolska nałożyła na niego zakaz udzielania sakramentów święceń i bierzmowania, głoszenia kazań, konsekrowania kościołów i ołtarzy, przewodniczenia publicznym uroczystościom[12], a z czasem także udziału w nich[14].

W ramach prac Episkopatu Polski wszedł w skład Rady Stałej, objął funkcję przewodniczącego Rady ds. Środków Społecznego Przekazu, a ponadto został członkiem Komisji ds. Duszpasterstwa Turystycznego, Komisji ds. KUL i Zespołu ds. Stałych Kontaktów z Episkopatem Litwy[1][2].

Konsekrował dwóch biskupów pomocniczych poznańskich: Marka Jędraszewskiego (1997) i Grzegorza Balcerka (1999), a także był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego płockiego Andrzeja Suskiego (1986)[3].

Odznaczenia[edytuj]

W 1981 został odznaczony portugalskim Orderem Zasługi III klasy[15].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 109–110. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b c d e G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 274. ISBN 83-911554-0-4.
  3. a b Juliusz Paetz (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-02-02].
  4. K.R. Prokop (Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 98–100. ISBN 83-7052-900-3) podał, że współkonsekratorami byli kardynał Władysław Rubin, prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, i Tadeusz Zawistowski, biskup pomocniczy łomżyński.
  5. Sylwetka arcybiskupa Juliusza Paetza. ekai.pl, 2002-02-23. [dostęp 2014-02-03].
  6. J. Morawski: Grzech w Pałacu Arcybiskupim. rp.pl (arch.), 2002-02-23. [dostęp 2016-04-12].
  7. W. Bogaczyk, D. Jaworski: Dzieje grzechu. Historia sprawy abpa Paetza. wyborcza.pl, 2002-02-25. [dostęp 2016-04-13].
  8. a b K.M. Kaźmierczak: Dziesięć lat po ustąpieniu abp. Juliusza Paetza. gloswielkopolski.pl, 2012-03-28. [dostęp 2014-02-03].
  9. A. Klich: Listonoszka Ojca Świętego (odcinek 4). wyborcza.pl, 2009-06-29. [dostęp 2016-12-26].
  10. Abp Paetz: nigdy nie molestowałem kleryków i księży (dokumentacja). ekai.pl, 2002-02-23. [dostęp 2014-02-03].
  11. Abp Paetz: zaprzeczam i przebaczam moim prześladowcom. ekai.pl, 2002-03-16. [dostęp 2014-02-03].
  12. a b Sytuacja abp. Paetza pozostaje bez zmian. ekai.pl, 2010-06-20. [dostęp 2014-02-03].
  13. Rinuncia dell'arcivescovo di Poznań (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2002-03-28. [dostęp 2014-02-02].
  14. Informacja ws. udziału abp. Paetza w publicznych uroczystościach. episkopat.pl (arch.), 2016-04-13. [dostęp 2016-09-13].
  15. Cidadãos estrangeiros agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 2014-02-03]. (W polu Nome należy wpisać nazwisko odznaczonego).

Linki zewnętrzne[edytuj]