Alfentanyl

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Alfentanyl
Ogólne informacje
Nazwa systematyczna N-[1-[2-(4-etylo-5-okso-1,4-
dihydrotetrazol-1-yl)etylo]-4-(metoksymetylo)-
4-piperidyl]-N-fenylo-propanamid
Wzór sumaryczny C21H32N6O3
Masa molowa 416,517 g/mol
Właściwości
Temperatura topnienia 140,8 °C (413,95 K)
Podobne związki
Podobne związki fentanyl, lofentanyl, remifentanyl
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
warunków standardowych (25°C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
ATC N 01 AH 02
Farmakokinetyka
Okres półtrwania 1,5 h
Wiązanie z białkami
osocza i tkanek
88-95%
Metabolizm wątroba
Wydalanie z moczem w postaci nieczynnych metabolitów
Uwagi terapeutyczne
Drogi podawania dożylnie
Objętość dystrybucji 0,3-1 l/kg

Alfentanyl - silny, krótko działający opioidowym lekiem przeciwbólowym. Pod względem chemicznym jest pochodną piperydyny i analogiem fentanylu, od którego jest kilkakrotnie słabszy. Działanie przeciwbólowe, znieczulające i uspokajające pojawia się już po kilku minutach od podania i utrzymuje się kilkanaście minut. Efekt terapeutyczny wywoływany jest głownie poprzez agonistyczne działanie na receptor μ. Stosowany jest wyłącznie w anestezjologii w celu podtrzymania znieczulenia ogólnego w czasie zabiegu operacyjnego. Działa przeciwbólowo 40-krócej niż morfina i 5-krotnie słabiej niż fentanyl. Zapewnia dobrą stabilizację układu krążenia, nie działa depresyjnie na mięsień sercowy.

[edytuj] Działania niepożądane

Działania uboczne są typowe dla leków opioidowych, lecz powikłania sercowo-naczyniowe są rzadsze niż w przypadku fentanylu i innych jego analogów. Obserwuje się natomiast głębszą depresję ośrodka oddechowego trwającą 30 do 50 minut. W niewydolności wątroby znacznemu wydłużeniu ulega okres półtrwania, powodując konieczność zmniejszenia dawek leku. Alfentanyl powoduje również zaburzenia hormonalne typowe dla opioidów - wzrost wydzielania hormonu wzrostu, hormonu antydiuretycznego, kortyzolu oraz amin katecholowych.

[edytuj] Dawkowanie

U pacjentów, u których nie zastosowano premedykacji, ED50= 111 μm/kg mc., ED90 = 164 μm/kg mc.

[edytuj] Bibliografia

  • W. Kostowski, Z. S. Herman Farmakologia. Podstawy farmakoterapii. Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2003 ISBN 83-2003350-0