Apollos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Apollos (gr. Απολλως; skrót od Apollonius, gr. Απολλώνιος) – wczesny judeochrześcijanin, wymieniony parokrotnie w Nowym Testamencie. Był Żydem, urodzonym w Aleksandrii.

Był prawdopodobnie uczniem Jana Chrzciciela - według relacji biblijnej znał tylko chrzest Janowy. Po raz pierwszy pojawia się w Dz 18,24-19,1 - gdy przybył do Efezu i zaczął nauczać w synagodze. Według Dziejów Apostolskich odznaczał się znajomością greckiej retoryki i wiedział już dużo o Jezusie. Zwrócił na siebie uwagę chrześcijan, a Pryscylla i Akwila, przyjaciele Pawła udzielili mu dalszych pouczeń o wierze chrześcijańskiej.

Z Efezu wyruszył do Koryntu, gdzie przemawiał do Żydów, mówiąc im na podstawie Biblii (dosł. Pism) o Jezusie jako Mesjaszu, zbijał też ich argumenty. Według wariantu tekstowego w Kodeksie Bezy został przyjęty z entuzjazmem. W Koryncie poznał też Pawła.

Kilka lat później powstały we wspólnocie korynckiej podziały. Część wierzących opowiedziała się za Apollosem, być może z racji na jego zdolności retoryczne. Paweł wspominał w 1. Liście do Koryntian o kilku stronnictwach, Apollosa, Piotra i Chrystusa, same zaś podziały poddał zdecydowanej krytyce. Encyklopedia Biblijna twierdzi, że Apollos nie miał jednak z nimi nic wspólnego, bo gdy wrócił do Efezu, nie chciał już ponownie odwiedzać Koryntu (1Kor 16,12), choć Paweł go o to prosił.

Wzmianka o Apollosie znajduje się jeszcze w Tt 3,13.

Informacje z tradycji[edytuj | edytuj kod]

Według tradycji przytoczonej przez św. Hieronima (Comment. ad Tit 3,13) Apollos miał później wrócić do Koryntu i zostać tam biskupem. Inne tradycje wczesnego chrześcijaństwa podają że miał być biskupem w Dyrrhachium, w Epirze Nowym, albo w Cezarei. Niektórzy twierdzą, że mógł być autorem listu do Hebrajczyków - tak mówił np. Marcin Luter.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]