Juda Tadeusz Apostoł

Z Wikipedii

Święty Juda Tadeusz (Juda od hebr. jada – chwalić, dziękować; Tadeusz od aram. tadda – pierś; godny czci, odważny) – święty katolicki i prawosławny, jeden z 12 apostołów, który był bratem św. Jakuba Młodszego i spokrewniony był Jezusem poprzez swoją matkę.

Według tradycji głosił naukę chrześcijańską w Mezopotamii i Persji, gdzie poniósł męczeńską śmierć. Ciało Judy znajduje się w bazylice św. Piotra w Rzymie. Tradycyjnie przypisywany jest mu List Judy.

Jest on patronem od spraw trudnych i beznadziejnych (zobacz tekst nowenny do tego świętego).

W ikonografii przedstawiany jest z pałką lub włócznią w ręku, na pamiątkę swojej śmierci (został zabity pałkami) w czerwonej szacie lub w brązowo-czamym płaszczu z obrazem przedstawiającym Jezusa (mandylionem)^[1].

Atrybutami świętego są: kamienie, krzyż, księga, laska, łódź rybacka, maczuga, miecz, pałki, i topór^[1].

Jego wspomnienie obchodzone jest 28 października.