Prozelityzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Buddyjski prozelityzm podczas władania Aśoki (260−218 r. p.n.e.)

Prozelityzm (gr. prosēlytos obcy, przybysz) – nawracanie innych na swoją wiarę.

Geneza pojęcia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie, w Biblii, pojęcia tego używano w odniesieniu do poganina, który przyjął judaizm. Działalność misyjna i prozelityzm były jeszcze do niedawna pojęciami w zasadzie równoważnymi.

Ujęcie pozytywne[edytuj | edytuj kod]

W wydanej 14 grudnia 2007 przez Kongregację Nauki Wiary "Nocie doktrynalnej na temat niektórych aspektów ewangelizacji" mówi się, że prozelityzm rozumiany jako niezdrowy przymus do zmiany wyznania nie powinien mieć miejsca w chrześcijańskiej ewangelizacji. Jednak nie można mówić o prozelityzmie (w negatywnym tego słowa znaczeniu), gdy "chrześcijanin niekatolik, z przyczyn sumienia i przekonany o prawdzie katolickiej, prosi o wejście w pełną jedność z Kościołem katolickim"[1]. Pochwala się za to prozelityzm oparty na wzajemnym dialogu i dążeniu do prawdy[kto?].

Ujęcie negatywne[edytuj | edytuj kod]

We współczesnym dialogu ekumenicznym termin nabrał negatywnego, na poły politycznego znaczenia w odniesieniu do działalności chrześcijan, mającej na celu pozyskanie wyznawców z innych wspólnot chrześcijańskich poprzez przekupstwo, zastraszenie czy zewnętrzny przymus.[potrzebne źródło]

Problem prozelityzmu jest szczególnie często podnoszony przez Rosyjski Kościół Prawosławny w odniesieniu do Kościoła katolickiego. Problem ten pojawia się również we wzajemnych relacjach innych wyznań[2].

Papież Franciszek w dokumencie Evangelii Gaudium napisał, że Kościół nie rośnie przez prozelityzm, ale "przez przyciąganie".[3]

Przypisy

  1. Nota doktrynalna na temat niektórych aspektów ewangelizacji
  2. Por. adhortacja Jana Pawła II: Ecclesia in Europa, pkt.32
  3. Por. adhortacja papieża Franciszka: Evangelii Gaudium, pkt. 14

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]