Prozelityzm
 |
Ten artykuł od 2012-08 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Co to oznacza: możliwe, że ten artykuł w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Prozelityzm (gr. prosēlytos obcy, przybysz) – nawracanie innych na swoją wiarę.
Spis treści |
Geneza pojęcia [edytuj]
Pierwotnie, w Biblii, pojęcia tego używano w odniesieniu do poganina, który przyjął judaizm. Działalność misyjna i prozelityzm były jeszcze do niedawna pojęciami w zasadzie równoważnymi.
Ujęcie pozytywne [edytuj]
W wydanej 14 grudnia 2007 przez Kongregację Nauki Wiary "Nocie doktrynalnej na temat niektórych aspektów ewangelizacji" mówi się, że prozelityzm rozumiany jako niezdrowy przymus do zmiany wyznania nie powinien mieć miejsca w chrześcijańskiej ewangelizacji. Jednak nie można mówić o prozelityzmie (w negatywnym tego słowa znaczeniu), gdy "chrześcijanin niekatolik, z przyczyn sumienia i przekonany o prawdzie katolickiej, prosi o wejście w pełną jedność z Kościołem katolickim"[1]. Pochwala się za to prozelityzm oparty na wzajemnym dialogu i dążeniu do prawdy[kto?].
Ujęcie negatywne [edytuj]
We współczesnym dialogu ekumenicznym termin nabrał negatywnego, na poły politycznego znaczenia w odniesieniu do działalności chrześcijan, mającej na celu pozyskanie wyznawców z innych wspólnot chrześcijańskich poprzez przekupstwo, zastraszenie czy zewnętrzny przymus.
Problem prozelityzmu jest szczególnie często podnoszony przez Rosyjski Kościół Prawosławny w odniesieniu do Kościoła katolickiego. Problem ten pojawia się również we wzajemnych relacjach innych wyznań[2].
Przypisy
- ↑ Nota doktrynalna na temat niektórych aspektów ewangelizacji
- ↑ Por. adhortacja Jana Pawła II: Ecclesia in Europa, pkt.32
