Łazarz (postać biblijna)
Św. Łazarz z Betanii – postać biblijna. Według Nowego Testamentu był przyjacielem Jezusa Chrystusa, przez którego został wskrzeszony (co opisuje Ewangelia Jana).
Mieszkał na wschodnim stoku Góry Oliwnej w Lazarium razem z siostrami: Marią i Martą. Po zmartwychwstaniu Jezusa, Łazarz trafił na Cypr, gdzie przez ponad 40 lat był biskupem chrześcijańskiej gminy w Kition (Larnace).
[edytuj] Kult
Po śmierci został pochowany w miejscowym kościele św. Łazarza. Kiedy Cypr dostał się we władanie Franków, jego szczątki zostały wywiezione do Francji i dziś spoczywają podobno w Autun.
Według legendy prowansalskiej, po Wniebowstąpieniu Chrystusa, Łazarz udał się do Francji, gdzie został biskupem Marsylii.
W ikonografii św. Łazarz najczęściej przedstawiany jest w scenie wskrzeszenia oraz na uczcie w Betanii.
Jest patronem rzeźników, grabarzy, żebraków, trędowatych i zakonu lazarytów.
Od jego imienia pochodzi nazwa lazaret.
Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 17 grudnia[1].
[edytuj] Zobacz też
- Ewangelia Łukasza 16, 19-31 Przypowieść o bogaczu i Łazarzu
- Ewangelia Jana 11, 1-44
