Bill Bradley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bill Bradley
Senator Bill Bradley (D-NJ).jpg
Data urodzenia 28 lipca 1943
Senator Stanów Zjednoczonych 2. klasy z New Jersey
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 3 stycznia 1979
do 3 stycznia 1997
Poprzednik Clifford Philip Case
Następca Robert Torricelli
Olympic rings with white rims.svg
Koszykówka
link= Złoto
1964
Tokio
Koszykówka

William Warren Bradley (ur. 28 lipca 1943 w Crystal City, Missouri) – amerykański koszykarz, przedsiębiorca i polityk.

Początkowo edukację zdobywał w miejscowych szkołach publicznych. W 1965 ukończył studia na Uniwersytecie Princeton. Następnie otrzymał stypendium na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie również studiował uzyskując dyplom w 1968.

Podczas studiów uprawiał koszykówkę. Trzykrotnie był wybierany do drużyny najlepszych zawodników uniwersyteckich, a w 1965 został wybrany uniwersyteckim zawodnikiem roku. Pomógł doprowadzić zespół Uniwersytetu Princeton do półfinału rozgrywek uniwersyteckich. Poza drużyną uniwersytecką wystąpił na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 1964, gdzie wraz z reprezentacją Stanów Zjednoczonych zdobył złoty medal.

W sezonie 1967/68 rozpoczął karierę zawodową w lidze NBA, wybrany z 2. numerem w drafcie 1965 przez New York Knicks. W swojej dziesięcioletniej karierze w tej lidze ośmiokrotnie zakwalifikował się do fazy play-off. W sezonie 1969/70 pomógł drużynie New York Knicks zdobyć pierwszy tytuł mistrzowski. Osiągnięcie to powtórzył w sezonie 1972/73 będąc również wybrany w tym sezonie do meczu gwiazd. Podczas gry w lidze NBA określany był przydomkiem Dollar Bill. W 1983 za swoje osiągnięcia na parkiecie został wybrany do koszykarskiej galerii sław.

Po zakończeniu kariery koszykarskiej w 1977 Bill Bradley poświęcił się polityce. W latach 19791997 z ramienia Partii Demokratycznej przez dziewięć kadencji Kongresu Stanów Zjednoczonych reprezentował stan New Jersey w Senacie Stanów Zjednoczonych. W wyborach prezydenckich w 2000 roku starał się o nominację Partii Demokratycznej, jednak ostatecznie przegrał tę rywalizację z Alem Gorem.

Po tej porażce ostatecznie wycofał się z polityki i zajął się działalnością gospodarczą.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]