Charles Barkley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charles Barkley
Charles Barkley (2008)
Charles Barkley (2008)
34, 32, 4
silny skrzydłowy
Pełne imię i nazwisko Charles Wade Barkley
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1963
Leeds
Wzrost 198 cm
Masa ciała 114 kg
Kariera
Aktywność 1984 – 2000
College Auburn
Draft 1984, numer: 5
Philadelphia 76ers
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Charles Wade Barkley (ur. 20 lutego 1963 w Leeds w stanie Alabama) – amerykański koszykarz grający zawodowo w NBA, komentator i analityk koszykarski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Charles Barkley po zrezygnowaniu z 4. roku studiów na uniwersytecie w Auburn (ostatecznie skończył studia -kierunek Marketing) został wybrany w drafcie 1984 roku przez Philadelphię 76ers w 1. rundzie z numerem piątym. Od razu zaczął się wyróżniać w NBA swoim ciętym językiem, arogancją i wygadaniem. Jak magnes przyciągał dziennikarzy, którzy "polowali" tylko na jego kolejną dowcipną, czasem obraźliwą wypowiedź (co zostało mu do dzisiaj, kiedy pracuje jako komentator sportowy). Niestety Barkley często pozwalał sobie na zbyt wiele, czym nie zyskał sobie sympatii wielu graczy w Lidze. Prawdziwe uznanie zdobył jednak na boisku, gdzie dawał z siebie wszystko. Był bardzo skoczny, potrafił zdobywać masę punktów z niezwykłą skutecznością. Popisywał się rzutami, które potrafił wykonywać z każdego miejsca na boisku. Przez pierwszych 9 lat kariery jego skuteczność nie spadła nigdy poniżej 50%, w całej karierze miał skuteczność 54,1%, a w rekordowym sezonie 1989-1990 zaliczył skuteczność 60% (przy średniej punktowej 25,2 pkt na mecz). Pomimo tego, że mierzy około 6 stóp i 5 cali (oficjalne dane wahają się od 6’6’ do 6’8’ choć najprawdopodobniej nieco mniej niż 6’5’-czyli około 196cm, zatem tyle co przeciętny obrońca/niski skrzydłowy dzisiaj) był fantastycznym zawodnikiem jeżeli chodzi o zbiórki i bloki. W sezonie 1986-87 Barkley został najniższym mistrzem zbiórek w NBA. Poza swoimi podkoszowymi "wyczynami" cechowała go tez zdolność do rozgrywania akcji, a także umiejętność rzucania za 3 punkty, oraz przechwytywania piłek (drugi na liście wszech czasów na pozycji nr 4 – silnego skrzydłowego).

W drużynie z Filadelfii jednak był początkowo drugoplanową postacią. Zmieniło się to po odejściu Juliusa Ervinga i Mosesa Malone'a. "Sir Charles" został liderem drużyny, jednak wciąż był daleko od mistrzostwa ligi. Dzięki niemu Sixers nie spadli na dno, lecz nie mieli także większych szans w play-offs. Podczas występu w barwach Sixers w All Star Game w 1991 roku Barkley pokazał na co go stać. Rzucił 17 punktów, ale co ważniejsze zebrał 22 piłki, co było wyrównaniem rekordu należącego do Wilta Chamberlaina z 1967 roku. Barkley zdobył nagrodę MVP za ten występ. Wschód wygrał 116-114.

Jednak już w 1992 roku zawodnik został oddany do Phoenix Suns. Do księgi rekordów Sixers wpisał się będąc czwartym w całkowitej liczbie punktów (14 184), trzecim w średniej punktowej (23,3 ppg), trzecim w liczbie zbiórek (7 079), ósmym w liczbie asyst (2 276) i drugim w skuteczności (57%). Przez 7 kolejnych lat przewodził Sixers w skuteczności i zbiórkach, a przez 6 kolejnych lat w punktach. W Suns w sezonie 1992-93 przewodził NBA w punktach, zbiórkach i asystach. Zdobył wtedy nagrodę MVP sezonu zasadniczego i doprowadził Suns do Finału NBA, w którym jednak zespół z Phoenix przegrał 4-2 z Chicago Bulls. W tym samym roku został wybrany do reprezentacji Stanów Zjednoczonych na igrzyska olimpijskie w Barcelonie. Razem z legendarnym "Dream Teamem", w skład którego wchodzili tacy gracze jak Michael Jordan, Larry Bird czy Magic Johnson, zdobył złoty medal. Drużyna USA wygrywała każdy mecz przewagą minimum 30 punktów, pokazując różnicę w poziomie gry.

W kolejnych latach wielu graczy Suns dręczyły kontuzje i drużyna nie zdołała już powtórzyć swojego sukcesu. Barkley nie zastanawiał się długo i goniąc za tytułem przeszedł do Houston Rockets. Tam razem z Hakeemem Olajuwonem i Clydem Drexlerem miał w końcu zdobyć upragnione trofeum. Szanse były duże, gdyż "Rakiety" wywalczyły już tytuł rok i dwa lata wcześniej. Jednak wraz z Barkleyem z Phoenix przyszły kontuzje i w sezonie 1996-97 Charles zagrał w tylko w 53. meczach, a rok później w 68. Przez cały ten czas krążyły pogłoski o zakończeniu kariery przez koszykarza, lecz ten nie chciał o tym słyszeć.

Barkley zakończył karierę w sezonie 1999-2000 w mieście, w którym ją zaczął, czyli Filadelfii. Podczas meczu Rockets-Sixers 8 grudnia Barkley próbując zablokować rzut Tyrone'a Hilla upadł na parkiet i nabawił się kontuzji, która nie pozwoliłaby mu już na zagranie w całym sezonie, który miał być jego ostatnim. W związku z tym postanowił zakończyć karierę od razu. Zaraz potem został komentatorem meczów koszykówki w jednej z amerykańskich stacji TV. 21 marca 2000 roku koszulka "Sir Charlesa" z numerem 34. została zastrzeżona przez władze Philadelphii 76ers.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

NBA[edytuj | edytuj kod]

Kadra[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. NBA MVP Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  2. Charles Barkley Profile (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. NBA All-Star Game MVPs (ang.). nba.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  4. 4,0 4,1 4,2 All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  5. All-Rookie Teams (ang.). nba.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  6. Duncan wins 2001-02 IBM Award (ang.). nba.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  7. NBA Rebounds Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  8. NBA Players of the Month (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  9. 9,0 9,1 NBA Retired Numbers (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  10. History of the NBA Global Games (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  11. The NBA's 50 Greatest Players (ang.). nba.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  12. Hall Of Famers - Charles Barkley (ang.). hoophall.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  13. Games of the XXVth Olympiad -- 1992 (ang.). usab.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  14. Games of the XXVIth Olympiad -- 1996 (ang.). usab.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  15. MEN'S TOURNAMENT OF THE AMERICAS -- 1992 (ang.). usab.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  16. TWELVTH WORLD UNIVERSITY GAMES -- 1983 (ang.). usab.com. [dostęp 17 czerwca 2014].
  17. 1992 United States Olympic Team - Hall Of Famers (ang.). hoophall.com. [dostęp 2 lipca 2014].