Tim Duncan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tim Duncan
Tim Duncan
#21 San Antonio Spurs
silny skrzydłowy / środkowy
Pełne imię i nazwisko Timothy Theodore "Tim" Duncan
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1976
Christiansted, Wyspy Dziewicze
Obywatelstwo USA
Wzrost 211 cm
Masa ciała 116 kg
Kariera
Aktywność od 1997
Szkoła średnia St. Dunstan's Episcopal
College Wake Forest
Draft 1997, numer: 1
San Antonio Spurs
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Tim Duncan w Wikicytatach

Timothy "Tim" Theodore Duncan (ur. 25 kwietnia 1976 w Christiansted[1]) – amerykański profesjonalny koszykarz, pochodzący z Wysp Dziewiczych. Jest zawodnikiem teksańskiego zespołu San Antonio Spurs w lidze NBA. Czterokrotny mistrz NBA, trzykrotny zdobywca nagrody dla najbardziej wartościowego zawodnika finałów NBA oraz obecny kapitan Spurs. Wygrał także nagrodę dla: debiutanta roku, dwukrotnie najbardziej wartościowego zawodnika sezonu. Jest 12-krotnym uczestnikiem meczu gwiazd NBA, 13-krotnym członkiem pierwszego składu NBA i raz pierwszego defensywnego składu[2].

Duncan na początku był pływakiem, a w koszykówkę zaczął grać w dziewiątej klasie po przejściu huraganu Hugo, który zniszczył basen olimpijski w Saint Croix. Szybko zaczął uczyć się na St. Dunstan's Episcopal High School i miał wspaniałą karierę na uczelni Wake Forest University, wygrywając nagrody: Naismith College Player of the Year, USBWA College Player of the Year i John Woodena na ostatnim roku. Po ukończeniu college brał udział w NBA Draft 1997, w którym został wybrany z pierwszym numerem. Jego lista osiągnięć i przywództwo w czterech mistrzostwach NBA zdobytych przez Spurs w latach 1999, 2003, 2005 i 2007 spowodowały, że eksperci koszykówki uważają go za jednego z najlepszych silnych skrzydłowych w historii NBA.

Na parkiecie Duncan znany jest ze swojej łagodnej i przemyślanej gry. Posiada dyplom z wyróżnieniem w zakresie psychologii i jest twórcą Tim Duncan Foundation w celu podniesienia jakości życia zdrowotnego i edukacji sportowej młodzieży w różnych częściach Stanów Zjednoczonych[3].

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Tim Duncan urodził się na niewielkiej wyspie Saint Croix, należącej do Wysp Dziewiczych Stanów Zjednoczonych. Ma dwie starsze siostry. Duncan, podobnie jak jego siostry, w dzieciństwie dużo pływał. W wieku 13 lat Tim okazał się jednym z najlepszych pływaków w Stanach na 400 metrów w stylu dowolnym. Jest wciąż rekordzistą wyspy na 50 i 100 metrów. Jego siostra Tricia reprezentowała Wyspy Dziewicze na igrzyskach w 1988[4]. Tim mógł zostać bardzo dobrym pływakiem, lecz w 1988 roku jego matka zachorowała na raka piersi i niedługo potem zmarła. Potem Hugo – niszczycielski huragan, zniszczył jedyny na wyspie basen o przepisowych wymiarach. Duncan stracił wtedy całkowicie motywację do pływania i poświęcił się koszykówce.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

NCAA[edytuj | edytuj kod]

W 1993, po ukończeniu szkoły średniej St. Dunstan's Episcopal w swoim rodzinnym Christiansted, zdecydował się na dołączenie do drużyny Demon Deacons na uniwersytecie Wake Forest.

W premierowym sezonie (1993-94) wystąpił we wszystkich 33 spotkaniach (32 w pierwszej piątce, 21 zwycięstw), osiągając średnio 9,8 punktu, 9,6 zbiórki oraz 3,76 bloku na mecz. Wake Forest awansowali do rozgrywek finałowych NCAA, ulegając w 2. rundzie Kansas 58-69.

W sezonie 1994-95 zagrał w 32 meczach (bilans zespołu 26-6), notując średnie 16,8 punktu, 12,5 zbiórki i 4,22 bloku. Demon Deacons zostali mistrzami konferencji ACC, awansując do krajowych playoffów, gdzie doszli do czołowej szesnastki (porażka z Oklahoma State 66-71). Został wybrany najlepiej broniącym graczem NCAA.

Sezon 1995-96 - już jako jeden z kapitanów drużyny - zakończył ze średnimi 19,1 punktu, 12,3 zbiórki oraz 3,75 bloku z 32 meczów (26 zwycięstw). Ustanowił rekord klubu, notując 10 bloków przeciwko Maryland (13 stycznia). Jego drużyna ponownie została mistrzem konferencji, dochodząc w finałach krajowych do 4. rundy, ale w decydującym meczu o awans do Final Four uległa późniejszym mistrzom NCAA, Kentucky, 63-83. Duncan wybrany został do pierwszej piątki NCAA (All-America First Team). Po raz drugi został wybrany najlepiej broniącym graczem rozgrywek.

W ostatnim sezonie uniwersyteckim (31 meczów, 24 wygrane) osiągnął średnio 20,8 punktu, 14,7 zbiórki (1. miejsce w NCAA) i 3,29 bloku na mecz. Był również liderem zespołu w asystach (98). Wake Forest dotarli do 2. rundy krajowych rozgrywek, ulegając w niej niżej rozstawionemu Stanford 66-72. Duncan został wybrany graczem roku przez wszystkie prestiżowe organizacje, stając się bezdyskusyjnym kandydatem do otrzymania pierwszego numeru w drafcie NBA 1997 roku. Został też - po raz 3. - wybrany najlepszym defensywnym graczem NCAA (rekord dzielony ze Staceym Augmonem i Shanem Battierem).

W ciągu 4 lat gry w NCAA zagrał we wszystkich 128 meczach Wake Forest, osiągając do dziś rekordowe 87 double-doubles (pobił 84 Ralpha Sampsona) oraz notując 481 bloków, które ówcześnie było 2. najlepszym wynikiem w historii (dziś czwartym). Został pierwszym graczem w historii NCAA, który zgromadził co najmniej 2000 punktów, 1500 zbiórek, 400 bloków i 250 asyst. W 127 meczach zaliczał co najmniej jeden blok.

Jego numer - 21 - został zastrzeżony przez Wake Forest.

NBA[edytuj | edytuj kod]

San Antonio Spurs, którzy w wyniku kontuzji swego lidera, gwiazdy ligi Davida Robinsona (zagrał jedynie 6 meczów) ponieśli w sezonie 1996-97 aż 62 porażki i zajęli 3. miejsce od końca, mieli spore szanse na wysoki numer w drafcie 1997. Drużynie z Teksasu, która przed feralnym okresem siedmiokrotnie z rzędu kwalifikowała się do playoffów (wygrywając średnio 55 meczów w sezonie) i uznawana była za jedną z najsilniejszych w stawce, dopisało jednak ogromne szczęście i wylosowała prawo do wyboru zawodnika jako pierwsza. W ten sposób najlepszy gracz uniwersytecki znalazł się w drużynie, z którą wkrótce miał zacząć odnosić regularne sukcesy.

W początkowym okresie swojej kariery tworzył razem z Davidem Robinsonem duet "Twin Towers", czyli bliźniacze wieże. Klub prowadzony przez Duncana i Robinsona poprawił swoje wyniki o 36 wygranych meczów w stosunku do poprzedniego sezonu, sezon skończyli z wynikiem 56:26. Obydwaj zawodnicy grali w tym roku w Meczu Gwiazd, znaleźli się również w drugiej piątce obrońców ligi. Duncan był najlepszym strzelcem wśród pierwszoroczniaków, przodował także w blokach, zbiórkach i skuteczności rzutów.

Po zakończeniu kariery przez Robinsona stał się prawdziwym liderem zespołu, w którym współpracuje z takimi graczami jak Manu Ginóbili, czy Tony Parker.

Największe osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tim Duncan Q&A, slamduncan.com, 25 stycznia 2008.
  2. Tim Duncan, basketball-reference.com,20 maja 2008.
  3. Tim Duncan – Bio, nba.com, 25 sierpnia 2007
  4. Tricia Duncan Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 13 maja 2011].
  5. Tim Duncan Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 13 maja 2011].