Timothy "Tim" Theodore Duncan (ur. 25 kwietnia 1976 w Christiansted[1]) – amerykański profesjonalny koszykarz, pochodzący z Wysp Dziewiczych. Jest zawodnikiem teksańskiego zespołu San Antonio Spurs w lidze NBA. Czterokrotny mistrz NBA, trzykrotny zdobywca nagrody dla najbardziej wartościowego zawodnika finałów NBA oraz obecny kapitan Spurs. Wygrał także nagrodę dla: debiutanta roku, dwukrotnie najbardziej wartościowego zawodnika sezonu. Jest 12-krotnym uczestnikiem meczu gwiazd NBA, 13-krotnym członkiem pierwszego składu NBA i raz pierwszego składu[2].
Duncan na początku był pływakiem, a w koszykówkę zaczął grać w dziewiątej klasie po przejściu huraganu Hugo, który zniszczył basen olimpijski w Saint Croix. Szybko zaczął uczyć się na St. Dunstan's Episcopal High School i miał wspaniałą karierę na uczelni Wake Forest University, wygrywając nagrody: Naismith College Player of the Year, USBWA College Player of the Year i John Woodena na ostatnim roku. Po ukończeniu college brał udział w NBA Draft 1997, w którym został wybrany z pierwszym numerem. Jego lista osiągnięć i przywództwo w czterech mistrzostwach NBA zdobytych przez Spurs w latach 1999, 2003, 2005 i 2007 spowodowały że,eksperci koszykówki uważają go za jednego z najlepszych silnych skrzydłowych w historii NBA.
Na parkiecie Duncan znany jest ze swojej łagodnej i przemyślanej gry. Posiada dyplom z wyróżnieniem w zakresie psychologii i jest twórcą Tim Duncan Foundation w celu podniesienia jakości życia zdrowotnego i edukacji sportowej młodzieży w różnych częściach Stanów Zjednoczonych[3].
Dzieciństwo i młodość [edytuj]
Tim Duncan urodził się na niewielkiej wyspie Saint Croix, należącej do Wysp Dziewiczych Stanów Zjednoczonych. Ma dwie starsze siostry. Duncan, podobnie jak jego siostry, w dzieciństwie dużo pływał. W wieku 13 lat Tim okazał się jednym z najlepszych pływaków w Stanach na 400 metrów w stylu dowolnym. Jest wciąż rekordzistą wyspy na 50 i 100 metrów. Jego siostra Tricia reprezentowała Wyspy Dziewicze na igrzyskach w 1988[4]. Tim mógł zostać bardzo dobrym pływakiem, lecz w 1988 roku jego matka zachorowała na raka piersi i niedługo potem zmarła. Potem Hugo – niszczycielski huragan, zniszczył jedyny na wyspie basen o przepisowych wymiarach. Duncan stracił wtedy całkowicie motywację do pływania i poświęcił się koszykówce.
Kariera zawodnicza [edytuj]
W 1993, po ukończeniu szkoły średniej St. Dunstan's Episcopal w swoim rodzinnym Christiansted, zdecydował się na dołączenie do drużyny Demon Deacons na uniwersytecie Wake Forest.
W premierowym sezonie (1993-94) wystąpił we wszystkich 33 spotkaniach (32 w pierwszej piątce, 21 zwycięstw), osiągając średnio 9,8 punktu, 9,6 zbiórki oraz 3,76 bloku na mecz. Wake Forest awansowali do rozgrywek finałowych NCAA, ulegając w 2. rundzie Kansas 58-69.
W sezonie 1994-95 zagrał w 32 meczach (bilans zespołu 26-6), notując średnie 16,8 punktu, 12,5 zbiórki i 4,22 bloku. Demon Deacons zostali mistrzami konferencji ACC, awansując do krajowych playoffów, gdzie doszli do czołowej szesnastki (porażka z Oklahoma State 66-71). Został wybrany najlepiej broniącym graczem NCAA.
Sezon 1995-96 - już jako jeden z kapitanów drużyny - zakończył ze średnimi 19,1 punktu, 12,3 zbiórki oraz 3,75 bloku z 32 meczów (26 zwycięstw). Ustanowił rekord klubu, notując 10 bloków przeciwko Maryland (13 stycznia). Jego drużyna ponownie została mistrzem konferencji, dochodząc w finałach krajowych do 4. rundy, ale w decydującym meczu o awans do Final Four uległa późniejszym mistrzom NCAA, Kentucky, 63-83. Duncan wybrany został do pierwszej piątki NCAA (All-America First Team). Po raz drugi został wybrany najlepiej broniącym graczem rozgrywek.
W ostatnim sezonie uniwersyteckim (31 meczów, 24 wygrane) osiągnął średnio 20,8 punktu, 14,7 zbiórki (1. miejsce w NCAA) i 3,29 bloku na mecz. Był również liderem zespołu w asystach (98). Wake Forest dotarli do 2. rundy krajowych rozgrywek, ulegając w niej niżej rozstawionemu Stanford 66-72. Duncan został wybrany graczem roku przez wszystkie prestiżowe organizacje, stając się bezdyskusyjnym kandydatem do otrzymania pierwszego numeru w drafcie NBA 1997 roku. Został też - po raz 3. - wybrany najlepszym defensywnym graczem NCAA (rekord dzielony ze Staceym Augmonem i Shanem Battierem).
W ciągu 4 lat gry w NCAA zagrał we wszystkich 128 meczach Wake Forest, osiągając do dziś rekordowe 87 double-doubles (pobił 84 Ralpha Sampsona) oraz notując 481 bloków, które ówcześnie było 2. najlepszym wynikiem w historii (dziś czwartym). Został pierwszym graczem w historii NCAA, który zgromadził co najmniej 2000 punktów, 1500 zbiórek, 400 bloków i 250 asyst. W 127 meczach zaliczał co najmniej jeden blok.
Jego numer - 21 - został zastrzeżony przez Wake Forest.
San Antonio Spurs, którzy w wyniku kontuzji swego lidera, gwiazdy ligi Davida Robinsona (zagrał jedynie 6 meczów) ponieśli w sezonie 1996-97 aż 62 porażki i zajęli 3. miejsce od końca, mieli spore szanse na wysoki numer w drafcie 1997. Drużynie z Teksasu, która przed feralnym okresem siedmiokrotnie z rzędu kwalifikowała się do playoffów (wygrywając średnio 55 meczów w sezonie) i uznawana była za jedną z najsilniejszych w stawce, dopisało jednak ogromne szczęście i wylosowała prawo do wyboru zawodnika jako pierwsza. W ten sposób najlepszy gracz uniwersytecki znalazł się w drużynie, z którą wkrótce miał zacząć odnosić regularne sukcesy.
W początkowym okresie swojej kariery tworzył razem z Davidem Robinsonem duet "Twin Towers", czyli bliźniacze wieże. Klub prowadzony przez Duncana i Robinsona poprawił swoje wyniki o 36 wygranych meczów w stosunku do poprzedniego sezonu, sezon skończyli z wynikiem 56:26. Obydwaj zawodnicy grali w tym roku w Meczu Gwiazd, znaleźli się również w drugiej piątce obrońców ligi. Duncan był najlepszym strzelcem wśród pierwszoroczniaków, przodował także w blokach, zbiórkach i skuteczności rzutów.
Po zakończeniu kariery przez Robinsona stał się prawdziwym liderem zespołu, w którym współpracuje z takimi graczami jak Manu Ginóbili, czy Tony Parker.
Największe osiągnięcia [edytuj]
Przypisy
|
San Antonio Spurs - skład na sezon 2012/2013 |
|
|
|
|
Trener: Gregg Popovich • Asystenci trenera: Mike Budenholzer, Brett Brown, Chip Engelland, Chad Forcier, Ime Udoka
|
|
Multimedia w Wikimedia Commons
