Kodeks Monachijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kodeks Monachijski
Monacensis f.148v.jpg

Folio 148 verso
Oznaczenie X
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 033
Zawartość Ewangelie
Data powstania IX wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Uniwersytet Ludwiga Maximiliana w Monachium
Rozmiary 37,5 × 25,5 cm
Typ tekstu tekst bizantyjski
1051, 381/2, 12, 11S
Kategoria V
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks Monachijski, łac. Codex Monacensis, oznaczany symbolami X albo 033 (Gregory-Aland) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na IX wiek.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera 160 pergaminowych kart (37,5 na 25,5 cm), z tekstem czterech Ewangelii. Tekst pisany jedną kolumną na stronę, 45 linijek w kolumnie, bardzo elegancką uncjałą[1]. Uncjała jest niewielka, stosuje przydechy i akcenty. Pergamin jest gruby, atrament jest koloru czerwono-brunatnego. Tekst nie jest dzielony ani według κεφαλαια (rozdziały), ani według krótkich Sekcji Ammoniusza[2].

Tekst ewangeliczny opatrzony jest komentarzem (z wyjątkiem Ewangelii Marka), komentarz pisany jest minuskułą. Ewangelie są według zachodniego porządku (Mat, Jan, Łuk, Marek)[2][3].

Zawiera[edytuj | edytuj kod]

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst kodeksu przekazuje Tekst bizantyjski, z niewielką liczbą obcych naleciałości przypominających tekst aleksandryjski[3]. Kolejność ewangelii jest charakterystyczna dla tradycji zachodniej. Kurt Aland dał mu profil tekstualny 1051, 381/2, 12, 11S, co oznacza że 105 razy wspiera tekst bizantyjski przeciwko oryginalnemu, 38 razy zgodny jest z tekstem bizantyjskim i oryginalnym, 1 raz wspiera tekst oryginalny, posiada ponadto 11 sobie właściwych wariantów. Aland zaklasyfikował go do Kategoria V[1].

Brak tekstów Mt 16,2b-3 (znaki czasu) i Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11)[2].

Warianty tekstowe
Marek 9,49 – πας γαρ πυρι αλισθησεται ] πας γαρ πυρι αλι αλισθησεται[5].
Marek 16,14 – εγηγερμενον ] εκ νεκρων[6]
Jan 12,28 – το ονομα ] τον υιον;
Jan 14,14 brak wiersza[7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Datowany na wiek IX[3][1]. Kodeks przechowywany był w Insbrucku w 1757, następnie w Rzymie i Ingolstadt.

Kodeks przybył do Monachium w 1827, obecnie przechowywany jest w Uniwersytecie Ludwika Maksymiliana (fol. 30) w Monachium[1].

Joseph Dobrovsky sporządził wykaz niektórych wariantów kodeksu dla Griesbacha, na potrzeby jego wydania Nowego Testamentu. Tekst rękopisu został skolacjonowany przez Tischendorfa w 1844 i Tregellesa w 1846 roku[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Aland i Aland 1995 ↓, s. 113.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Gregory 1900 ↓, s. 82-83.
  3. 3,0 3,1 3,2 Metzger i Ehrman 2005 ↓, s. 81.
  4. Kurt Aland, "Synopsis Quattuor Evangeliorum. Locis parallelis evangeliorum apocryphorum et patrum adhibitis edidit", Deutsche Bibelgesellschaft, Stuttgart 1996, p. XXI.
  5. NA26, p. 121.
  6. UBS3, p. 197.
  7. UBS3, p. 390.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kurt Aland, Barbara Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Grand Rapids, Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 113.
  • Bruce M. Metzger, Bart D. Ehrman: The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration. Wyd. 4. Oxford University Press, 2005, s. 81.
  • C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: 1900, s. 82-83.
  • H. J. Vogels, Codicum Novi Testamenti specimina (Bonn, 1929), 10

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]