Metro w Kijowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Metro kijowskie
Metro kijowskie
Stacja „Zołoti worota”
Dane ogólne
Lokalizacja  Ukraina, Kijów
Rodzaj transportu metro
Data uruchomienia 1960
Dane techniczne
Całkowita
długość linii
67,6 km
Liczba linii 3
Liczba stacji 52
Inne informacje
Operator Kyivskyi Metropoliten
Kyiv Metro logo.svg

Metro Kijowskie (ukr. Київський Метрополітен, ros. Киевский Метрополитен) – system kolei miejskiej, głównie podziemnej, zlokalizowany w Kijowie i będący pierwszym tego typu środkiem transportu na Ukrainie oraz historycznie trzeci w byłym ZSRR. Stacja Arsenalna (ukr. Арсенальна; ros. Арсенальная), znajdująca się na linii Swiatoszynśko-Browarśkiej, jest najgłębiej położoną pod powierzchnią gruntu tego typu obiektem na świecie – 105 metrów[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ruchome schody na stacji Arsenalna są jednymi z najdłuższych
Rozwój kijewskiego metra

Pierwsze plany stworzenia w Kijowie metra powstały już około 1884 roku. Planowana linia miała połączyć Chreszczatyk (okolice dzisiejszego bazaru Besarabka) z placem Pocztowym. Niestety wówczas miasto nie było w stanie sfinansować tak poważnej inwestycji. Do planów powrócono w 1916 roku, wówczas inwestycję zobowiązała się sfinansować Amerykańsko-Rosyjska Izba Przemysłowa. Mimo przewrotu bolszewickiego prowadzono prace projektowe. Jednak wraz z upadkiem rządu zwolennika metra, hetmana Pawło Skoropadskiego, upadły plany budowy. Do planów powrócono pod koniec lat 30. XX wieku, gdy m.in. w Moskwie metro już stanowiło filar komunikacji miejskiej. Jednak rozpoczęte prace przerwała II wojna światowa. Zaraz po zakończeniu wojny, w 1945 roku utworzono firmę Kyjiwmetrobud (ukr. Київметробуд), która przystąpiła do realizacji projektu. Dnia 6 listopada 1960 roku uruchomiono pierwszy odcinek linii Swiatoszynśko-Browarśkiej (ukr. Святошинсько-Броварська). Oddany do użytku odcinek miał pięć stacji:

  • Wokzalna,
  • Uniwersytet,
  • Chreszczatyk,
  • Arsenalna,
  • Dnipro.

Następnie, w 1965 roku, wybudowano most przez Dniepr, który połączył lewobrzeżną dzielnicę Darnycia z centrum miasta. Linię tę rozbudowano w 1971 doprowadzając ją do dzielnicy Swiatoszyn. Linia ta otrzymała kolor czerwony. Drugą linię otwartą w 1976; otrzymała kolor niebieski i zwana była Kureniwśko-Czerwonoarmijśką (Куренівсько-Червоноармійська). Łączyła ona północne i południowe prawobrzeżne dzielnice z centrum miasta. W 1980 roku nastąpiła jej rozbudowa do dzielnicy Obołoń. Trzecią linię, zieloną, czyli Syrećko-Peczerśka (Сирецько-Печерська) otworzono w 1989 roku. W roku 1990 po wybudowaniu nowego mostu nad Dnieprem przedłużono ją do dzielnicy Charkiwśkyj Masyw.

Stan na 2013[edytuj | edytuj kod]

Linie metra[edytuj | edytuj kod]

nr linii Nazwa linii rok otwarcia rok ostatniego wydłużenia linii Długość Liczba stacji
1 Swiatoszynśko-Browarśka (Святошинсько-Броварська) 1960 2003 22,75 km 18
2 Kureniwśko-Czerwonoarmijśka (Куренівсько-Червоноармійська) 1976 2013 20,95 km 18
3 Syrećko-Peczerśka (Сирецько-Печерська) 1989 2008 23,9 km 16

Linia Swiatoszynśko-Browarśka (Святошинсько-Броварська)[edytuj | edytuj kod]

  • Akademmisteczko (Академмістечко),
  • Żytomyrśka (Житомирська),
  • Swiatoszyn (Святошин),
  • Nywky (Нивки),
  • Berestejśka (Берестейська),
  • Szulawśka (Шулявська),
  • Politechnicznicznyj instytut (Політехнічний інститут),
  • Wokzalna (Вокзальна),
  • Uniwersytet (Університет),
  • Teatralna (Театральна),
  • Chreszczatyk (Хрещатик),
  • Arsenalna (Арсенальна),
  • Dnipro (Дніпро),
  • Hidropark (Гідропарк),
  • Liwobereżna (Лівобережна),
  • Darnycia (Дарниця),
  • Czernihiwśka (Чернігівська),
  • Lisowa (Лісова).

Linia Kureniwśko-Czerwonoarmijśka (Куренівсько-Червоноармійська)[edytuj | edytuj kod]

  • Teremky (Теремки),
  • Ipodrom (Іподром),
  • Wystawkowyj centr (Виставковий центр),
  • Wasylkiwśka (Васильківська),
  • Hołosijiwśka (Голосіївська),
  • Demijiwśka (Деміївська),
  • Łybidśka (Либідська),
  • Pałac „Ukrajina” (Палац „Україна”),
  • Olimpijśka (Олімпійська) przed 11 lipca 2011 Respublikanśkij stadion – Республіканський стадіон),
  • Płoszcza Lwa Tołstoho (Площа Л. Толстого),
  • Majdan Nezałeżnosti (Майдан Незалежності),
  • Posztowa płoszcza (Поштова площа),
  • Kontraktowa płoszcza (Контрактова площа),
  • Tarasa Szewczenka (Тараса Шевченка),
  • Petriwka (Петрівка),
  • Obołoń (Оболонь),
  • Minśka (Мінська),
  • Herojiw Dnipra (Героїв Дніпра).

Linia Syrećko-Peczerśka (Сирецько-Печерська)[edytuj | edytuj kod]

  • Syreć (Сирець),
  • Dorohożyczi (Дорогожичі),
  • Łukjaniwśka (Лук'янівська),
  • Lwiwśka brama (Львівська брама), nieczynna
  • Zołoti worota (Золоті ворота),
  • Pałac sportu (Палац спорту),
  • Kłowśka (Кловська),
  • Peczerśka (Печерська),
  • Drużby narodiw (Дружби народів),
  • Wydubyczi (Видубичі),
  • Sławutycz (Славутич),
  • Osokorky (Осокорки),
  • Pozniaky (Позняки),
  • Charkiwśka (Харківська),
  • Wyrłycia (Вирлиця),
  • Boryspilśka (Бориспільська),
  • Czerwonyj chutir (Червоний хутір).

Tabor metra[edytuj | edytuj kod]

Metro kijowskie jest obsługiwane przez tabor wyprodukowany w Związku Radzieckim i w dzisiejszej Rosji przez zakłady z Petersburga (Leningradu) i z zakładów w Mitiszczi koło Moskwy. Są to wagony typu:

  • 81-714 (model z 1976 roku),
  • 81-717 (model z 1976 roku),
  • 81-501 i 81-502 (model z 1978 roku),
  • 81-553, 81-554 i 81-555 (model z 2005 roku).

Opłaty za przejazd[edytuj | edytuj kod]

Żetony kijowskiego metra

Opłaty za przejazd metrem, jak i innymi środkami transportu miejskiego wynoszą 2 hrywny. Opłaty uiszczane są w postaci plastikowych żetonów sprzedawanych w automatach i kasach znajdujących się na terenie wszystkich stacji metra. Zostały też wprowadzone karty magnetyczne.

Plany na przyszłość[edytuj | edytuj kod]

Poniżej przedstawione są plany rozwoju Metra Kijowskiego wg stanu 2007. W 2007 planowano, że w okresie 2007-2011 dwie, istniejące wtedy linie będą rozbudowane oraz powstaną dwie zupełnie nowe linie.

Linia Swiatoszynśko-Browarśka (Святошинсько-Броварська)[edytuj | edytuj kod]

  • na stacji Wokzalna (Вокзальна) w roku 2007 planowano, że ma powstać drugie wyjście (w latach 2007-2010).

Kureniwśko-Czerwonoarmijśka (Куренівсько-Червоноармійська)[edytuj | edytuj kod]

  • W roku 2007 planowano, że linia ta ma zostać wydłużona o 2 stacje (2,2 km) od stacji Wystawkowyj centr (Виставковий центр) do stacji Teremky (Теремки) (w latach 2011-2012).

Syrećko-Peczerśka (Сирецько-Печерська)[edytuj | edytuj kod]

  • w roku 2007 planowano, że linia ta ma zostać wydłużona o 1 stację (1,14 km) od stacji Boryspilśka (Бориспільська) do stacji Czerwonyj chutir (Червоний хутір) wraz ze stacją techniczno-postojową Charkiwśke (Харківське) (w latach 2004-2008).
  • w roku 2007 planowano, że na stacji Lwiwśka brama (Львівська брама) ma powstać wyjście (w latach 2009-2011).

Linia Podilśko-Wyhuriwśka (Подільсько-Вигурівська)[edytuj | edytuj kod]

  • w roku 2007 planowano, że linia ta ma być budowana i otwarta na odcinku od stacji Hłyboczyćka (Глибочицька) do stacji Rajdużna (Райдужна) (6 stacji, 8,37 km) w latach 2007-2011.

Linia Liwobereżna (Лівобережна)[edytuj | edytuj kod]

  • w roku 2007 planowano, że linia ta ma być budowana na odcinku od stacji Wyłycia Myłosławśka (Вулиця Милославська) do stacji Prospekt Watutina (Проспект Ватутіна) (6 stacji, 5,65 km) wraz ze stacją techniczno-postojową Trojeszczyna (Троєщина) w latach 2008-2011. w roku 2007 planowano, że linia ta nie będzie przecinać Dniepru – cała jej trasa będzie przebiegać po lewym brzegu rzeki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • O. Aleksejczuk „Kijów i Okolice”, wyd. Pascal 2006
  • Oficjalna strona metra Kijowskiego (link poniżej)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg