Metro w Paryżu

Metro paryskie
Logo metra
Lokalizacja	Francja, Paryż
Rodzaj transportu	metro
Data uruchomienia	1900
Całkowita długość linii	221,6 km
Liczba linii	16
Liczba stacji	300
Właściciel	Ville de Paris
Operator	Metro paryskie

Paryskie metro – metro obsługujące Paryż i jego aglomerację, którego pierwsza linia została otwarta w 1900 r. z okazji Wystawy Światowej. Jego pełna nazwa to Chemin de Fer Métropolitain (pl. Metropolitalna kolej żelazna), w praktyce jednak używa się skrótu Métro. Sieć paryskiego metra ma długość 221,6 km, posiada 380 stacji (w tym 87 przesiadkowych). W 2004 roku przewiozło 1,336 miliarda pasażerów.

Schemat sieci

Schemat linii paryskiego metra (2012).

Linie

Sieć paryskiego metra składa się z 16 linii:

Linia	Stacje końcowe	Uruchomienie	Długość w km (w tym km na powierzchni)	Liczba stacji	Tabor	Wagonów w składzie	Składów w szczycie	Pasażerowie w mln (2004)
	La Défense ↔ Château de Vincennes	1900	16,6 (0,6)	25	MP 89 CC MP 05	6	45	219 (2009)
	Porte Dauphine ↔ Nation	1900	12,3 (2,2)	25	MF 01	5	37	92,1
	Pont de Levallois – Bécon ↔ Gallieni	1904	11,7	25	MF 67	5	40	87,6
	Gambetta ↔ Porte des Lilas	1921	1,3	4	MF 67	3	4	por. linia 3
	Porte de Clignancourt ↔ Mairie de Montrouge	1908	10,6	26	MP 59 MP 89 CC	6	40	171 (2010)
	Bobigny – Pablo Picasso ↔ Place d’Italie	1906	14,6 (2,5)	22	MF 67 MF 01	5	45	86,1
	Charles de Gaulle – Étoile ↔ Nation	1907	13,7 (6,1)	28	MP 73	5	37	100,7
	La Courneuve – 8 Mai 1945 ↔ Villejuif – Louis Aragon / Mairie d’Ivry	1910	18,6	38	MF 77	5	60	120,5
	Louis Blanc ↔ Pré Saint-Gervais	1911	3,1	8	MF 88	3	6	por. linia 7
	Balard ↔ Pointe du Lac	1913	23,4 (4,1)	38	MF 77	5	50	89,1
	Pont de Sèvres ↔ Mairie de Montreuil	1922	19,6	37	MF 67	5	57	130 (2010)
	Boulogne – Pont de Saint-Cloud ↔ Gare d’Austerlitz	1913	11,7	23	MF 67	5	22	41,5
	Châtelet ↔ Mairie des Lilas	1935	6,3	13	MP 59 MP 73	4	20	48,3 (2008)
	Front Populaire ↔ Mairie d’Issy	1910	15,3	29	MF 67	5	37	72,1
	Asnières – Gennevilliers – Les Courtilles / Saint-Denis – Université ↔ Châtillon – Montrouge	1911	24,3 (2,4)	32	MF 77	5	50	126,8 (2010)
	Saint-Lazare ↔ Olympiades	1998	9,2	9	MP 89 CA	6 (docelowo 8)	18	64,1

Architektura

Jednym z najsławniejszych aspektów paryskiego metra zapewne jest sztuka kutego żelaza. Do dziś istnieje 86 secesyjnych wejść do metra zaprojektowanych przez Hectora Guimarda.

Rozwój poszczególnych linii na przestrzeni lat

• 19 września 1970 : przedłużenie linii 8 z Charenton - Écoles do Maisons-Alfort - Stade ;
• 2 kwietnia 1971 : przedłużenie linii 3 z Gambetta do Gallieni ;
• 27 kwietnia 1972 : przedłużenie linii 8 z Maisons-Alfort - Stade do Maisons-Alfort-Les Juilliottes ;
• 24 września 1973 : przedłużenie linii 8 z Maisons-Alfort - Les Juilliottes do Créteil - L'Échat ;
• 21 maja 1976 : przedłużenie linii 13 z Carrefour Pleyel do Saint-Denis - Basilique ;
• 9 listopada 1976 : przedłużenie ówczesnej linii 14 do Porte de Vanves à Châtillon - Montrouge ;
• 4 października 1979 : przedłużenie linii 7 z Porte de la Villette do Fort d’Aubervilliers ;
• 9 maja 1980 : przedłużenie linii 13 z Porte de Clichy do Gabriel Péri - Asnières - Gennevilliers ;
• 3 października 1980 : przedłużenie linii 10 z Porte d'Auteuil do Boulogne - Jean Jaurès
• 2 października 1981 : przedłużenie linii 10 z Boulogne - Jean Jaurès do Boulogne - Pont de Saint-Cloud ;
• 10 grudnia 1982 : odłączenie linii 7 z Maison Blanche do Kremlin-Bicêtre ;
• 25 kwietnia 1985 : przedłużenie liniie 5 z Église de Pantin do Bobigny - Pablo Picasso ;
• 28 lutego 1985 : przedłużenie linii 7 z Kremlin-Bicêtre do Villejuif - Louis Aragon ;
• 6 maja 1987 : przedłużenie linii 7 z Fort d’Aubervilliers do La Courneuve - 8 Mai 1945 ;
• 1 kwietnia 1992 : przedłużenie linii 1 z Pont de Neuilly do La Défense ;
• 25 maja 1998 : przedłużenie linii 13 z Basilique de Saint-Denis (wcześniej Saint-Denis - Basilique) do Saint-Denis - Université ;
• 15 października 1998 : otwarcie linii 14 z Madeleine do Bibliothèque François-Mitterrand ;
• 16 grudnia 2003 : pierwsze przedłużenie linii 14 z Madeleine do Saint-Lazare ;
• 27 czerwca 2007 : drugie przedłużenie linii 14 z Bibliothèque François-Mitterrand do Olympiades ;
• 14 czerwca 2008 : przedłużenie linii 13 z Gabriel Péri (wcześniej Gabriel Péri - Asnières - Gennevilliers) do Asnières - Gennevilliers - Les Courtilles ;
• 8 października 2011 : przedłużenie linii 8 z Créteil-Préfecture do Pointe du Lac.
• 23 marca 2013 : przedłużenie linii 4 z Porte d'Orléans do Mairie de Montrouge.

Realizacja linii numer 14

15 pażdziernika 1998 oficjalnie otwarto nową linię numer 14, początkowo między Bibliothèque François-Mitterrand i Madeleine. Później przedłużono ją kolejno do Saint-Lazare oraz Olympiades. Linia numer 14 jest pierwszą w pełni zautomatyzowaną linią, kierowaną bez maszynistów. Na każdej stacji zainstalowano gwarantujące bezpieczeństwo przegrody między peronami i torami, wyposażone w automatyczne drzwi.

Automatyzacja linii numer 1

By powiększyć frekwencję linii numer 1, która jest najczęściej używaną linią w całej sieci, RATP rozpoczęła pełną automatyzację trasy. Prace rozpoczęły się w 2006 roku i potrwają aż do końca 2012 roku. Obecnie niektóre kursy linii numer 1 są już w pełni zautomatyzowane.

Metro paryskie obecnie

Bilet turystyczny Paris Visite, ważny w strefach 1-3 przez dwa dni.

Paryskie metro ma 16 linii, o łącznej długości 215 kilometrów, i 301 stacji. Jest większe niż metro w Berlinie (10 linii, 173 stacje oraz 146 km), a także ma więcej linii i stacji niż metro w Londynie (11 linii, 274 stacji oraz 408 km). Jest drugim w Europie (po moskiewskim) pod względem liczby przewożonych pasażerów. Metro paryskie, w przeciwieństwie do londyńskiego, nie ma zbyt dużego zasięgu na przedmieściach (tym zajmuje się RER) - wszystkie stacje znajdują się w 1 lub 2 strefie (aglomeracja paryska posiada 5 stref). Metro paryskie nie działa przez całą noc. Jednak w weekendy oraz święta obsługa jest przedłużona o jedną godzinę.

Stacje nieczynne / "duchy"

Z powodu mobilizacji pracowników metra paryskiego na fronty II wojny światowej, wiele stacji zostało zamkniętych. Po wojnie większość z nich została ponownie włączona do użytku, jednakże zdecydowano, że niektóre (Arsenal, Champ-de-Mars, Croix-Rouge oraz St-Martin) pozostaną zamknięte z tego powodu, iż znajdują się w niewielkiej odległości od innych (np. stacja St-Martin, znajdująca się pomiędzy stacjami République i Strasbourg - Saint-Denis umiejscowiona jest w odległości mniejszej niż 100m od stacji Strasbourg - Saint-Denis). W całym systemie paryskiego metra istnieją także stacje nigdy nieotwarte (Porte Molitor / Murat oraz Haxo). Wszystkie te stacje nazywane są "Stations fantômes" i są obiektem zainteresowania poszukiwaczy przygód z powodu ich oryginalności. Ciekawostką jest także stacja metra Porte des Lilas - Cinéma , która wykorzystywana jest jako plan filmowy.

Galeria

• 

  Wejście na stację Porte Dauphine

• 

  Wejście na stację Palais Royal – Musée du Louvre

• 

  Stacja Lamarck – Caulaincourt

• 

  Wejście na stację Abbesses

• 

  Stacja Pont de Levallois – Bécon

• 

  Stacja Cité

• 

  Stacja École Militaire

• 

  Stacja Arts et Métiers

• 

  Stacja Opéra

• 

  Stacja Saint-Lazare

• 

  Stacja Buttes Chaumont

• 

  Stacja Concorde

Zobacz też

• RER – miejska sieć kolejowa w aglomeracji paryskiej
• Tramwaje w Île-de-France

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona metra paryskiego (fr.)
• Metro w Paryżu na stronie urbanrail.net (ang.)
• Mapa linii metra paryskiego z układem torów (fr.)