Słowiński Park Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Słowiński Park Narodowy
Rezerwat Biosfery UNESCO
Logo Słowińskiego Parku Narodowego.svg
Logo parku
Położenie woj. pomorskie
Data utworzenia 1 stycznia 1967
Powierzchnia
- lądowa
- morska
- wodna (śródl.)
- leśna
327,44 km²
113,06 km²
111,71 km²
102,66 km²
60 km²
Pow. ochrony
- ścisłej
- częściowej
- krajobrazu

59,29 km²
147,02 km²
1,33 km²
Powierzchnia otuliny 302,2 km²
Długość szlaków turystycznych 131 km[1]
Odwiedzających rocznie 282 tys.
Siedziba Smołdzino
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Słowiński Park Narodowy
Słowiński Park Narodowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Słowiński Park Narodowy
Słowiński Park Narodowy
Ziemia 54°42′22″N 17°17′55″E/54,706111 17,298611Na mapach: 54°42′22″N 17°17′55″E/54,706111 17,298611
Mapa parku
Słowiński National Park.svg
Strona internetowa parku
Portal Portal Ochrona środowiska

Słowiński Park Narodowy – jeden z 23 parków narodowych w Polsce. Utworzony w 1967 roku[2]. Ma powierzchnię 32 744 ha[3], dla porównania w roku 1976 liczył 18 069 ha[4].

Jest położony w środkowej części polskiego wybrzeża, w województwie pomorskim. Obejmuje Mierzeję Łebską, Nizinę Gardeńsko-Łebską, morenę czołową z najwyższą kulminacją 115 m n.p.m. na wzgórzu Rowokół oraz szereg jezior: Łebsko (7,1 tys. ha), Gardno (2,5 tys. ha), Jezioro Dołgie Wielkie (156 ha) i Dołgie Małe (6,2 ha)[5].

W 1977 roku został włączony przez UNESCO (w ramach programu „Człowiek i biosfera”) do sieci Światowych Rezerwatów Biosfery[6], a w 1995 r.[1] wpisany na listę terenów chronionych konwencją ramsarską o obszarach wodno-błotnych o międzynarodowym znaczeniu przyrodniczym pod numerem 757[3].

Charakterystycznymi elementami Parku są przymorskie jeziora, bagna, łąki, torfowiska, nadmorskie bory i lasy, a przede wszystkim wydmowy pas mierzei z ruchomymi wydmami. Symbolem Parku jest nieokreślona mewa[1].

Flora[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Parku występują zbiorowiska: wydmowe, torfowiskowe, łąkowe i leśne z czego 10% to bory. Odnaleźć tu można naturalne ciągi sukcesyjne, od roślin pionierskich pojawiających się na plażach do typowych nadmorskich borów bażynowych. Występuje m.in. wydmuchrzyca piaskowa[4], a innymi gatunkami pionierskimi są rukwiel nadmorska i honkenia piaskowa. Spośród lasów parku 80% stanowią bory[5].

Ogółem w Parku występuje około 920 gatunków roślin naczyniowych, 165 gatunków mszaków, 500 gatunków glonów, 424 gatunków grzybów[7], z których 46 jest objętych ochroną ścisłą, a 15 częściową. Należą do nich między innymi: widłak torfowy[4], mikołajek nadmorski[4], zimoziół północny, rosiczka okrągłolistna, storczykowate, turzyca piaskowa, długosz królewski, poryblin jeziorny[7], malina moroszka. Ta ostatnia to relikt polodowcowy[5].

Z krzewów odnotowano m.in. kostrzewę czerwoną, lnicę wonną, przelota pospolitego, szczotlichę siwą, kocankę piaskową i jasieńca[5].

Z grzybów chronionych występują: smardz, purchawica olbrzymia, szmaciak gałęzisty i sromotnik bezwstydny; stwierdzono ogólnie ponad 500 ich gatunków. Z porostów, których odnotowano około 250 gatunków, występują m.in. chronieni przedstawiciele Usnea (brodaczki) i Bryoria włostki[5].

Ponadto występuje tu około 500 gatunków glonów, a kilkadziesiąt ma tu swoje jedyne stanowisko[5].

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Ptaki[edytuj | edytuj kod]

Najważniejszymi zwierzętami Parku są ptaki. Sklasyfikowano tu około 260 gatunków ptaków, z czego 170 wyprowadza lęgi (pozostałe zimują lub pojawiają się na przelotach)[5]. Podczas jesiennych i wiosennych przelotów przelatują tędy gatunki z północy, a niektóre zimują; na przelotach obserwowany jest biegus rdzawy (Calidris canutus)[1]. Występują także bataliony (Philomachus pugnax), mewy srebrzyste (Larus argentatus), kuliki wielkie (Numenius arquata), krwawodziób (Tringa totanus), ohar (Tadorna tadorna), bekas kszyk (Gallinago gallinago), gęgawa (Anser anser), głowienka (Aytha ferina) i żurawie (Grus grus). Natomiast w lasach można spotkać orła przedniego (Aquila chrysaetos)[5], rybołowa i sowy – m.in. puchacza (Bubo bubo) i włochatkę (Aeogolius funereus). Ze szponiastych występują także m.in. orlik krzykliwy (Clanga pomarina), błotniaki (Circus spp.)[5] i kania ruda (Milvus milvus). Obserwowano również bardzo rzadko zalatującego świergotka szponiastego (Anthus richardi)[7].

Pozostałe zwierzęta[edytuj | edytuj kod]

W Parku żyją również owady na czele z rzadkimi motylami, chrząszczami i skoczogonkami, z płazów znajdziemy ropuchy i żaby. Odnotowano 490 gatunków owadów, w tym ściśle chronione chrząszcze Carabus (15 gatunków), pływaka lapońskiego, kozioroga bukowca, tęcznika mniejszego oraz pachnicę dębową; z ważek występuje 5 gatunków o ochronie ścisłej, z trzmieli i motyli po 3 gatunki[7].

Z płazów występuje 10 gatunków, w tym ropucha szara (Bufo bufo) i ropucha paskówka (Epidalea calamita), żaba trawna (Rana temporaria), żaba moczarowa (Rana arvalis), żaba jeziorkowa (Rana lessonae), żaba wodna (Rana esculenta) i żaba śmieszka (Rana ridibunda), grzebiuszka ziemna (Pelobates fuscus), traszka grzebieniasta (Triturus cristatus) oraz traszka zwyczajna (T. vulgaris). Stwierdzono 5 gatunków gadów, są to jaszczurka zwinka (Lacerta agilis), jaszczurka żyworodna (L. vivipara), padalec zwyczajny (Anquis fragilis), zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix) oraz żmija zygzakowata (Vipera berus)[7].

Ze ssaków wymienić można umieszczone w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt gatunki, jak rzęsorek mniejszy (Neomys anomalus), mroczek posrebrzany (Vespertilio murinus), nietoperze: borowiec wielki (Nyctalus noctula) i mopek (Barbastella barbastellus), morświn (Phocoena phocoena) i foka szara (Halichoerus grypus). Spotykane są również rzadkie w całej Europie gatunki, jak bóbr europejski (Castor fiber), wydra (Lutra lutra), 10 gatunków nietoperzy, lis rudy (Vulpes vulpes), borsuk (Meles meles), zając szarak (Lepus europaeus), sarna (Capreolus capreolus) i jeleń europejski (Cervus elaphus)[7].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Łącka Góra w Słowińskim Parku Narodowym
Pustynny krajobraz na wydmach w Słowińskim Parku Narodowym koło Łeby
  • wzgórze Rowokół o wysokości 115 m., najwyższe wzniesienie na Pobrzeżu Słowińskim[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 red. Katarzyna Bieliniak, Ryszard Popiołek: Parki Narodowe. T. 1. De Agostini, 2010, s. 9-12.
  2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 września 1966 r. ws. utworzenia Słowińskiego Parku Narodowego (Dz. U. z 1966 r. Nr 42, poz. 254).
  3. 3,0 3,1 The Annotated Ramsar List: Poland. Ramsar. The Ramsar Convention on Wetlands. [dostęp 19 stycznia 2014].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 wielu autorów: Encyklopedia Powszechna PWN. T. 4. R-Z. Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 209-210.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 Jan Duda: Słowiński Park Narodowy. W: Polskie parki narodowe. Videograf II, 2008, s. 7-9. ISBN 978-83-7183-601-5.
  6. Biosphere Reserve Information. Poland. Slowinski National Park.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 Oficjalna strona Słowińskiego Parku Narodowego. [dostęp 19 stycznia 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]