Kampinoski Park Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kampinoski Park Narodowy
rezerwat biosfery UNESCO
Pn kampin.svg
Logo parku
Położenie woj. mazowieckie
Data utworzenia 16 stycznia 1959
Długość szlaków turystycznych 1230,8 km
Odwiedzających rocznie 1 milion
Siedziba ul. Tetmajera 38, 05-080 Izabelin
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kampinoski Park Narodowy
Kampinoski Park Narodowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kampinoski Park Narodowy
Kampinoski Park Narodowy
Ziemia 52°19′N 20°34′E/52,316667 20,566667Na mapach: 52°19′N 20°34′E/52,316667 20,566667
Strona internetowa parku
Portal Portal Ochrona środowiska

Kampinoski Park Narodowypolski park narodowy utworzony w 1959 roku w województwie warszawskim[1] (obecnie województwo mazowieckie).

21 stycznia 2000 KPN został wpisany na światową listę rezerwatów biosfery UNESCO.

Obejmuje tereny Puszczy Kampinoskiej w pradolinie Wisły, w zachodniej części Kotliny Warszawskiej. W puszczy, która jest pozostałością po Puszczy Mazowieckiej, zaczęto karczowanie polan, uprawę ziemi i budowę osad w XVII w. Osady rozrastały się w miarę powiększania areału rolnego. W XX wieku sytuacja uległa zmianie. Od końca lat 70. ziemia jest wykupywana przez KPN i stopniowo zalesiana, a osadnictwo ograniczane. Na odtworzenie boru potrzeba 150 lat, by powstał najbardziej cenny drzewostan grądowy – 350 do 400 lat. Powierzchnia parku wynosi 38 544 ha, powierzchnia otuliny 37 756 ha.

Wydmy powstałe w pradolinie Wisły i obszary bagienne są najbardziej charakterystycznymi elementami tutejszego krajobrazu. Wydmy Parku uważane są za najlepiej zachowany kompleks wydm śródlądowych w skali Europy. Tak kontrastowe środowiska sprzyjają różnorodności świata roślin i zwierząt. Bagna porośnięte są roślinnością łąkową, turzycami, zaroślami i lasami bagiennymi, do których należą występujące w Parku lasy olsowe i łęgowe. Najczęściej spotykanym w Puszczy Kampinoskiej zespołem leśnym jest kontynentalny bór sosnowy świeży. Z dębów stanowiących tu ważną domieszkę – około 10% – występują trzy gatunki, dwa rodzime: dąb szypułkowy i dąb bezszypułkowy oraz pochodzący z Ameryki dąb czerwony.

Kampinoski Park Narodowy
Kampinoski Park Narodowy – okolice Palmir
Kampinoski Park Narodowy – okolice Palmir
Kampinoski Park Narodowy w wiosennej szacie

Park i dolina nieuregulowanej Wisły ze starorzeczami, piaszczystymi łachami, wyspami i zaroślami stanowią ważne miejsce bytowania wielu zwierząt. Wśród nich znajdują się gatunki przywrócone naturze: łoś – będący symbolem parku, bóbr oraz ryś.

Tereny Parku mają bogatą historię, związaną z walkami o niepodległość. Miały tu miejsce walki powstańcze w 1794 i 1863, walki armii Poznań we wrześniu 1939, a także walki w 1944. Znajdują się tu: mogiły powstańców z 1863, cmentarz partyzantów, jak również cmentarz w Palmirach, na którym spoczywają Polacy rozstrzelani przez Niemców w latach 1939-1944.

Na terenie parku dozwolona jest turystyka piesza, rowerowa i konna. Służą jej znakowane szlaki turystyczne o długości około 360 km oraz Kampinoski Szlak Rowerowy o długości 144,5 km. W okresie wiosenno-letnim bardzo atrakcyjnym środkiem dojazdu na północno-zachodni skraj parku, do Wilczy Tułowskich, jest zabytkowa kolej wąskotorowa z Sochaczewa.

Obszar parku został uznany przez Parlament Europejski za ostoję ptaków o randze europejskiej. W 2000 KPN wraz z otuliną został wpisany na listę rezerwatów biosfery jako Rezerwat Biosfery „Puszcza Kampinoska”. Strefę centralną rezerwatu tworzą obszary ochrony ścisłej parku, strefę buforową obszary ochrony częściowej i krajobrazowej, zaś strefą przejściową jest otulina.

Łoś w KPN
Żurawie koło OOŚ „Żurawiowe”

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach trzydziestych utworzono w Puszczy Kampinoskiej pierwsze rezerwaty (Granica, Sieraków, Zamczysko)[2] za sprawą badań Romana (badania florystyczno-fitosocjologiczne) i Jadwigi (badania geomorfologiczno-geologiczne) Kobendzów[2]

Park został powołany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 1959 roku[1][2]. Został założony na powierzchni 407 km²[1]. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 września 1997 jego powierzchnia została zmieniona na 385,4433 km²[3]

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie położony w powiatach nowodworskim, pruszkowskim i sochaczewskim w województwie warszawskim[1]. Rozciąga się na na północny zachód od Warszawy. Pokrywa się z terenami Puszczy Kampinoskiej[4].

Środowisko abiotyczne[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parku występują wydmy (paraboliczne i wały wydmowe) i bagna[2].

Gleby i budowa geologiczna[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego występują zwykle kwaśne i mało żyzne gleby wytworzone z piasków eolicznych: gleby rdzawe i bielicowe oraz gleby gruntowoglejowe. Można spotkać też: czarne ziemie, gleby gruntowoglejowe, mułowe, torfowe, murszowe i murszowate, a czasem mady rzeczne[5].

Fauna i flora[edytuj | edytuj kod]

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Ssaki:

Ptaki:

Szata roślinna[edytuj | edytuj kod]

Lasy stanowią 70% powierzchni Kampinoskiego Parku Narodowego. Dominującym siedliskiem roślinnym jest bór świeży[2].

drzewa:

relikty glacjalne:

element subatlantycki:

gatunki subkontynentalne (oprócz ww. reliktów):

gatunki górskie:

gatunki borealne i borealno-górskie:

Formy ochrony przyrody[edytuj | edytuj kod]

Park jest obszarem NATURA 2000 oraz Rezerwatem Biosfery[2].

Na terenie parku lub w okolicach znajdują się:

Obszary ochrony ścisłej
Bagna w kwietniu

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Szlaki piesze[edytuj | edytuj kod]

Szlaki piesze w KPN

Szlaki rowerowe[edytuj | edytuj kod]

Mapa KSzR

Działalność parku[edytuj | edytuj kod]

Zarządzeniem z 8 grudnia 2009 roku minister środowiska powołał na pięcioletnią kadencję Radę Naukową w składzie[7][8]:

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg