Żakeria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żakeria
Czas 1358
Miejsce Francja
Terytorium Francja
Wynik Zwycięstwo sił feudalnych
Strony konfliktu
powstańcy chłopscy siły feudalne
Dowódcy
Guillaume Cale Karol II Zły
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane

Żakeria (fr. jacquerie) – powstanie ludowe, mające miejsce w 1358 we Francji w czasie wojny stuletniej, powodem jego wybuchu było wyniszczenie wsi wojną i epidemiami a także wzrost podatków i danin.

Nazwa Żakeria wywodzi się od pogardliwego określania chłopów Jacques Bonhomme, czyli Kuba Poczciwiec[1]. W roku 1356 po bitwie pod Poitiers do niewoli wzięty został król Francji Jan II Dobry. Władza we Francji przeszła w ręce Stanów Generalnych. Jednak były one zbyt podzielone by sprawować skutecznie rządy. Francuskie klasy uprzywilejowane ciężar wojny i niedostatku zrzuciły na chłopstwo. Szerokie masy chłopskie, pod naporem biedy związanej z wojną i wyniszczeń związanych z epidemią dżumy, wywołały serię rewolt w niektórych rejonach kraju.

Siły chłopskie wspierane przez zbuntowany Paryż złupiły i zniszczyły wiele zamków. Chłopi palili wszystkie znalezione książki myśląc, że uwolni ich to od płacenia podatków. Żakeria została stłumiona krwawo przez wojska króla Nawarry Karola II Złego, wojska francuskie i angielskie.

We Francji nazwa żakeria stała się synonimem wystąpień chłopskich przeciw szlachcie.

Przypisy

  1. Wielka Historia Świata, Kraków 2004, t. VI, s.85.