Anthony Perkins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anthony Perkins
Anthony Perkins
Anthony Perkins
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1932
Nowy Jork, USA
Data i miejsce śmierci 12 września 1992
Hollywood, Kalifornia, USA
Zawód aktor, reżyser, muzyk
Współmałżonek Berry Berenson
(1973–1992; jego śmierć)
Lata aktywności 1953–1992

Anthony Perkins, częściej Tony Perkins[1] (ur. 4 kwietnia 1932[2] w Nowym Jorku[3], zm. 12 września 1992[4] w Hollywood[5]) – amerykański aktor i reżyser filmowy[6] i teatralny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Nowym Jorku jako syn aktora scenicznego i ekranowego Osgooda Perkinsa (ur. 16 maja 1892 - zm. 21 września 1937) i Janet Esselstyn (z domu Rane)[7]. Jego pradziadek Andrew Varick Stout Anthony (1835-1906)[8] ze strony ojca zajmował się profesjonalnym grawerowaniem w drewnie. Miał pięć gdy zmarł jego ojciec. Perkins był potomkiem pasażera Mayflower, Johna Howlanda (ok. 1591 – 23 lutego 1672/3). Uczęszczał do The Brooks School, The Browne & Nichols School, Columbia University oraz Rollins College, zanim przeprowadził się do Bostonu w 1942[9].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W kinie debiutował jeszcze jako student w roli Freda Whitmarsha w komediodramacie George'a Cukora Aktorka (The Actress, 1953) u boku Spencera Tracy i Jean Simmons. Już za rolę Josha Birdwella w swym drugim filmie, w dramacie historycznym Williama Wylera Przyjacielska perswazja (Friendly Persuasion, 1956) z udziałem Gary'ego Coopera i Dorothy McGuire, zdobył Złoty Glob w kategorii Nowa Gwiazda Roku - Aktor oraz nominację do Oscara. Najbardziej znaną kreację stworzył w Psychozie Alfreda Hitchcocka (1960), gdzie zagrał chorego psychicznie mordercę Normana Batesa[10]. Dwa lata później zagrał Josepha K. w Procesie Orsona Wellesa. Inne znaczące pozycje filmowe w jego dorobku to Gwiazda szeryfa (1957), Ostatni brzeg (1959), Paragraf 22 (1970), Morderstwo w Orient Ekspresie (1974). Grał również w kontynuacjach Psychozy (m.in. Psychoza 2) oraz występował na scenach Broadwayu.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

9 sierpnia 1973 ożenił się z fotografką Berinthią "Berry" Berenson. Wychowali dwóch synów: aktora Osgooda 'Oza' Roberta Perkinsa (ur. 2 lutego 1974) i muzyka Elvisa Perkinsa (ur. 9 lutego 1976)[11].

Perkins był biseksualistą[12]. Uchodził za bardzo nieśmiałą osobą, szczególnie w relacji z kobietami. Zgodnie z nielegalną biografią napisaną przez Charlesa Winecoffa, przed poślubianiem Berenson - Perkins miał romans z aktorem Tabem Hunterem (1956-58), tancerzem Rudolfem Nurejewem, kompozytorem/literatem Stephenem Sondheimem (1972), aktorem Nickiem Adamsem, tancerzem/choreografem Groverem Dale (1967-73) i fotografem Christopherem Makosem (1983)[13]. Miał swoje pierwsze intymne heteroseksualne doświadczenie w wieku 39 lat z aktorką Victorią Principal (1971-72), podczas gdy pracował nad westernem Sędzia z Teksasu (The Life and Times of Judge Roy Bean, 1972)[14].

Zmarł 12 września 1992 w wieku 60. lat z powodu powikłań związanych z AIDS[15].

Przypisy

  1. Anthony Perkins (ang.). TCM Movie Database. [dostęp 2016-01-10].
  2. Anthony Perkins (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-01-10].
  3. Anthony Perkins (Actor) - Pics, Videos, Dating (ang.). Spokeo. [dostęp 2016-01-10].
  4. Anthony Perkins (niem.). FILMSTARTS.de. [dostęp 2016-01-10].
  5. Anthony Perkins (węg.). PORT.hu. [dostęp 2016-01-10].
  6. Anthony Perkins (port.). AdoroCinema. [dostęp 2016-01-10].
  7. Anthony Perkins Biography (1932-1992) (ang.). Film Reference. [dostęp 2016-01-10].
  8. Anthony Perkins (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2016-01-10].
  9. Anthony Perkins Biography (ang.). Yahoo! Movies. [dostęp 2016-01-10].
  10. Anthony Perkins (ang.). AllMusic. [dostęp 2016-01-10].
  11. Berry Berenson (ang.). The Guardian. [dostęp 2015-12-20].
  12. Anthony Perkins (ang.). Monsters-Movies.com. [dostęp 2016-01-10].
  13. Anthony Perkins relationship history (ang.). FamousFix. [dostęp 2016-01-10].
  14. Return of Psycho (ang.). People. [dostęp 2016-01-10].
  15. Anthony Perkins, Star of 'Psycho' And All Its Sequels, Is Dead at 60 (ang.). The New York Times. [dostęp 2016-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]