Krystyna Starczewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krystyna Starczewska
Anna Kruk, Anna Nej, Julia Lasecka, J.L., Katarzyna
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1937
Toruń
Zawód nauczyciel, polonista, etyk, filozof
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Krystyna Kazimiera Starczewska, ps. Anna Kruk, Anna Nej, Julia Lasecka, J.L., Katarzyna, (ur. 16 listopada 1937 w Toruniu) – polonistka, filozofka, etyczka i pedagog. Współtwórczyni i dyrektorka Zespołu Społecznych Szkół Ogólnokształcących „Bednarska”, prezeska Krajowego Forum Oświaty Niepublicznej. Była żona Stefana Starczewskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła Wydział Polonistyczny UW. Pracowała m.in. w VII Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego[1]. Doktoryzowała się w Instytucie Filozofii UW w 1971; przez lata pracowała w Polskiej Akademii Nauk. Zajmowała się twórczością Jerzego Szaniawskiego i dziełem Janusza Korczaka; psychologią humanistyczną i feminizmem.

Przed 1989 brała udział w opozycji demokratycznej, współpracowała z KOR-em, od kwietnia 1978 była członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych, w latach 1982-1989 redagowała podziemny dwutygodnik KOS. W 1989 brała udział obradach podzespołu do spraw oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki i postępu technicznego w ramach obrad Okrągłego Stołu.

W 1989 poświęciła się tworzeniu „Bednarskiej” – I Społecznego Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie przy ulicy Bednarskiej oraz 20 Społecznego Gimnazjum w Warszawie przy ulicy Raszyńskiej, którego obecnie jest dyrektorką.

21 września 2006 została odznaczona przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. Od 2007 należy do Rady Programowej reaktywowanego przez Stefana Bratkowskiego Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość.

W 2009 odznaczona Medalem św. Jerzego. W 2011 została laureatką Nagrody im. Jerzego Zimowskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 18 wielkich Polaków w rok, czyli polonocentryzm wkracza do szkół. Rozmowa z dr Krystyną Starczewską. „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 19 maja 2017. 
  2. M.P. z 2006 r. Nr 84, poz. 848

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wzory miłości w kulturze Zachodu, PWN, Warszawa 1975.
  • Psychologia humanistyczna, b.m. 1977.
  • Świadomość religijna Janusza Korczaka, Warszawa 1986.
  • Świat człowieka (seria podręczników), PWN, Warszawa 1999-2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]