Małgorzata Chmielewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Małgorzata Chmielewska
Ilustracja
Małgorzata Chmielewska na Przystanku Woodstock 2016
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1951
Poznań
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Ochrony Praw Człowieka”
Strona internetowa

Małgorzata Anna Chmielewska (ur. 20 marca 1951[1] w Poznaniu) – przełożona polskiego oddziału katolickiej Wspólnoty „Chleb Życia”.

W dzieciństwie rodzice nie dbali o jej wychowanie religijne. Po szkole średniej rozpoczęła studia biologiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Po ich zakończeniu zwróciła uwagę na katolicyzm. Początkowo myślała o wstąpieniu do zakonu benedyktynek, następnie do małych sióstr Jezusa. Pracowała jako katechetka z niewidomymi dziećmi w Laskach i w duszpasterstwie niewidomych u ks. Stanisława Hoinki przy ul. Piwnej w Warszawie. Organizowała także pomoc dla kobiet z więzienia przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.

W 1990 w Bulowicach koło Kęt wstąpiła do wspólnoty „Chleb Życia”, śluby wieczyste[jakie konkretnie?] złożyła we Francji w 1998[2][3][4]. Obecnie prowadzi domy dla bezdomnych, chorych, samotnych matek oraz noclegownie dla kobiet i mężczyzn. W swoich działaniach i artykułach podkreśla znaczenie ekonomii społecznej. Z troską wyraża się o osobach z marginesu. Osoby wykluczone próbuje przywrócić do społeczności poprzez stworzenie dla nich miejsc pracy. Dlatego powołała specjalne manufaktury, w których pracują osoby bezdomne i chore. Wyroby następnie są sprzedawane w sklepach lub przez Internet.

W mediach Małgorzata Chmielewska często jest błędnie nazywana siostrą zakonną lub zakonnicą, tymczasem polski oddział Wspólnoty „Chleb Życia” nie jest zgromadzeniem zakonnym (posiada prawną formę świeckiego stowarzyszenia[5]) i tym samym nie może wymagać od swych członków złożenia ślubów zakonnych.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wszystko, co uczyniliście... Rozmawia Michał Okoński. Kraków: Wydawnictwo Znak, 1999.
  • Nie ma rzeczy niemożliwych. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2000.
  • Wezwanie. Kraków: Wydawnictwo Fides, 2001.
  • Cerowanie świata. W drodze, 2015.
  • Sposób na (cholernie) szczęśliwe życie. Rozmawiają Błażej Strzelczyk i Piotr Żyłka. WAM, 2016.
  • Dobro jako choroba zakaźna. W drodze, 2016.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Polak: Kto jest kim w Kościele. KAI, 1999.
  2. Urodziny niezwykłej kobiety! – Prawapolityka.pl [dostęp 2018-07-10] (pol.).
  3. Krzysztof Ziemiec, Siostra Chmielewska: twarda zakonnica z zasadami, „Gazetakrakowska.pl” [dostęp 2018-07-10] (pol.).
  4. Deon.pl, S. Małgorzata Chmielewska: o łataniu rzeczywistości, „Deon.pl” [dostęp 2018-07-10] (pol.).
  5. Dokumenty Wspólnoty "Chleb Życia" (pol.). Wspólnota "Chleb Życia". [dostęp 2020-01-24].
  6. Lista osób odznaczonych odznaką honorową „Za Zasługi dla Ochrony Praw Człowieka”, rpo.gov.pl [dostęp 2010-12-12].
  7. M.P. z 2014 r. poz. 923
  8. 59 odznaczonych za zasługi dla wolności. prezydent.pl, 2014-06-05. [dostęp 2014-06-05].
  9. Medal Św. Brata Alberta. Fundacja Brata Alberta. [dostęp 2018-01-18].
  10. KAI: Medal św. Brata Alberta m.in. dla s. Małgorzaty Chmielewskiej i Marcina Gortata. Konferencja Episkopatu Polski. [dostęp 2018-01-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małgorzata Chmielewska: Nie ma rzeczy niemożliwych. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2000.
  • Małgorzata Chmielewska: Wezwanie. Kraków: Wydawnictwo Fides, 2001.
  • Wszystko co uczyniliście… z siostrą Małgorzatą Chmielewską rozmawia Michał Okoński. Kraków: Wydawnictwo Znak, 1998.
  • Stanisław Zasada: Generał w habicie. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2010.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]