Szymon z Lipnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Szymon z Lipnicy (OFM)
prezbiter
SimonLipnica.jpg
Obraz Świętego Szymona
Data urodzenia między 1438 a1440
Lipnica (obecnie Lipnica Murowana)
Data śmierci 18 lipca 1482
Kraków
Czczony przez katolicki
Data beatyfikacji 24 lutego 1685
Rzym
przez Innocentego XI (aprobata kultu)
Data kanonizacji 3 czerwca 2007
Plac Świętego Piotra, Rzym
przez Benedykta XVI
Wspomnienie 18 lipca
Atrybuty krzyż, bochen chleba,
Patron Krakowa, studentów
Szczególne miejsca kultu Lipnica Murowana

Szymon z Lipnicy (ur. między 1438 a 1440 w Lipnicy, zm. 18 lipca 1482 w Krakowie) – polski święty Kościoła katolickiego, prezbiter, kapłan z zakonu oo. Bernardynów.

Żywot[edytuj]

Figury lipnickich świętych (św. Szymon w środku)
Wizerunek świętego
Kolumna świętego na rynku w Lipnicy Murowanej
Figura świętego w Muszynie

Rodzice św. Szymona, Anna i Grzegorz, mimo iż nie byli zamożni, starali się zapewnić mu jak najlepsze wychowanie. W 1454 Szymon rozpoczął, a w 1457 ukończył wydział nauk wyzwolonych na studiach uniwersyteckich na Akademii Krakowskiej, uzyskując tytuł bakałarza.

8 września 1453 św. Jan Kapistran założył w Krakowie pierwszy w Polsce klasztor Obserwantów pw. św. Bernardyna ze Sieny. Prawdopodobnie pod wpływem jego żarliwych kazań św. Szymon w 1457 wstąpił, podobnie jak wielu innych młodych ludzi w tamtym okresie, do zakonu bernardynów. Po odbyciu nowicjatu pod kierunkiem o. Krzysztofa z Varese złożył w 1458 pierwsze śluby zakonne.

Po ukończeniu studiów teologicznych Szymon otrzymał ok. 1460/1462 święcenia kapłańskie. Najpierw pełnił posługę jako przełożony tarnowskiego konwentu. Następnie przeniósł się na Stradom do Krakowa, gdzie poświęcił się głoszeniu kazań, znanych z jasności i mądrości. Podobnie jak św. Bernardyn ze Sieny i św. Jan Kapistran, o. Szymon szerzył nabożeństwo do Imienia Jezus, nawracając licznych grzeszników. W 1463, jako pierwszy wśród Braci Mniejszych, został kaznodzieją zakonnym i katedralnym w Krakowie – z tego powodu nadano mu tytuł praedicator ferventissimus. W życiu zakonnym odznaczał się surowością życia. Bardzo czcił Najświętszy Sakrament i Matkę Bożą.

Chcąc oddać cześć św. Bernardynowi ze Sieny, 17 maja 1472 wraz z kilkoma współbraćmi z Polski przybył do L'Aquila, by wziąć udział w uroczystości przeniesienia jego relikwii do nowej świątyni zbudowanej ku jego czci.

W 1478 ponownie przybył do Italii z okazji kapituły generalnej w Pawii. Nawiedził wówczas groby św. Apostołów Piotra i Pawła w Rzymie. Następnie udał się w pielgrzymkę pokutną do Ziemi Świętej.

Od lipca 1482 do 6 stycznia 1483 Kraków dotknięty był epidemią cholery. Wówczas franciszkanie z klasztoru bernardynów, a wśród nich św. Szymon, niestrudzenie otaczali chorych opieką. O. Szymon gorliwie opiekował się chorymi i udzielał sakramentów. Wkrótce sam zachorował. Z pokorą znosząc cierpienia choroby, przy końcu życia wyraził pragnienie, aby pochowano go pod progiem kościoła, tak by wszyscy po nim deptali.

W szóstym dniu choroby, 18 lipca 1482 roku, umarł spokojnie z oczyma utkwionymi w Krzyżu. Po śmierci Szymona odnotowano ponad 370 cudownych uzdrowień i łask przypisywanych jego wstawiennictwu; grób świętego odwiedzali liczni pielgrzymi.

Pamięci Szymona z Lipnicy poświęcony jest krótki wiersz po łacinie Serve Dei Simon, tu Francisci proles, autorstwa Władysława z Gielniowa[1].

Relikwie[edytuj]

Jego relikwie (kawałek kości) znajdują się w Mikołajowicach (Małopolska). Zostały ofiarowane przez OO. Bernardynów z Krakowa w dniu 23 października 2009 roku.

Patronat[edytuj]

Św. Szymon jest jednym z patronów Krakowa, studentów i parafii.

Dzień obchodów[edytuj]

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 18 lipca.

Beatyfikacja i kanonizacja[edytuj]

Szymona wcześnie otoczono kultem, nadając mu tytuł „spragnionego zbawienia wszystkich” – Salutis omnium sitibundus.

24 lutego 1685 roku papież Innocenty XI zaaprobował kult Szymona z Lipnicy jako błogosławionego[2][3][4]. 27 lipca tegoż roku nastąpiło przeniesienie relikwiarza błogosławionego z Wawelu do kościoła bernardynów w Krakowie, na Stradomiu.

Proces kanonizacyjny rozpoczął się już w latach siedemdziesiątych XVIII wieku. Był przerywany kilkakrotnie wskutek zawieruch dziejowych i wojen. Został wznowiony 23 czerwca 1948 roku dekretem watykańskiej Kongregacji Obrzędów, za pontyfikatu papieża Piusa XII.

19 grudnia 2005 papież Benedykt XVI wydał dekret o uznaniu cudownego uzdrowienia, przypisywanego wstawiennictwu bł. Szymona, jakie miało miejsce w Krakowie w 1943. Uzdrowiona została wtedy Maria Piątek, krakowska farmaceutka chora na zator mózgowy (sparaliżowana i pozbawiona mowy). 16 grudnia 2006 papież wydał dekret o uznaniu heroiczności cnót błogosławionego. Dnia 23 lutego 2007 roku na konsystorzu kardynałów ustalono datę kanonizacji.

3 czerwca 2007 roku o godz. 10:00, w Uroczystość Trójcy Przenajświętszej, w czasie mszy na Placu Świętego Piotra w Watykanie, papież Benedykt XVI uroczyście kanonizował bł. Szymona.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Teresa Michałowska: Średniowiecze. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 714, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 83-01-11452-5.
  2. BLESSED SIMON OF LIPNICA (1435/1440 c. - 1482) (ang.). [dostęp 2012-10-29].
  3. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 606. ISBN 978-83-7318-736-8.
  4. Saint Szymon of Lipnica (ang.). CatholicSaints.Info. [dostęp 2015-12-20].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]