Jakub Strzemię

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Błogosławiony
Jakub Strzemię OFMConv.

Jakub Strepa
arcybiskup
wyznawca
Ilustracja
Obraz z XVIII w., Kalwaria Pacławska
Data urodzenia ok. 1340
Data śmierci 20 października 1409
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 11 września 1790
przez Piusa VI
Wspomnienie 21 października
Patron archidiecezji lwowskiej, Lwowa, diecezji zamojsko-lubaczowskiej i konkatedry w Lubaczowie, polskiej prowincji franciszkanów konwentualnych
Szczególne miejsca kultu Polska, Ukraina
Jakub arcybiskup halicki nadaje dziesięcinę ze wsi Prusy kościołowi Świętego Ducha w mieście Lwowie, dokument z 7 lipca 1399 roku
Srebrna trumna ze szczątkami bł. Jakuba Strzemię wystawiona na widok publiczny w Sanktuarium Maryjnym w Rychwałdzie podczas jej peregrynacji.

Jakub Strzemię (właśc. Jakub Strepa herbu Strzemię; ur. ok. 1340[1], zm. 20 października 1409) − arcybiskup halicki od 1391 roku, franciszkanin, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jakub Strepa urodził się na terenie diecezji krakowskiej. W młodości wstąpił do zakonu franciszkanów, pragnąc być misjonarzem na przyłączonej ponownie do Polski przez króla Kazimierza Wielkiego Rusi Czerwonej. W 1375 roku został wybrany przełożonym Stowarzyszenia Braci Pielgrzymujących dla Chrystusa, które skupiało dominikanów i franciszkanów, prowadzących misję ewangelizacyjne na Rusi i w Mołdawii. W latach 1385-1388 był gwardianem franciszkańskiego klasztoru Świętego Krzyża we Lwowie. Kiedy doszło do konfliktu między arcybiskupem Halicza Bernardem a magistratem Lwowa, Jakub jako pośrednik starał się załagodzić powstały spór[2].

W czerwcu 1391 roku został arcybiskupem halickim. Był bliskim współpracownikiem Jadwigi Andegaweńskiej i Władysława Jagiełły w akcji chrystianizacyjnej na Litwie. Prawdopodobnie ukończył studia na uniwersytecie w Rzymie, ale tytułu naukowego nie używał. Był propagatorem wewnętrznej reformy Kościoła. Nie zabiegał o majątki dla Kościoła, lecz bardzo pilnował poziomu pracy duszpasterskiej. Wizytując swą rozległą archidiecezję i chcąc mieć lepsze rozeznanie w sytuacji, zasięgał rady miejscowych proboszczów czy też przełożonych klasztorów[2]. Pozostawał w kontakcie z biskupem przemyskim Maciejem oraz reformatorem Mateuszem z Krakowa.

Patronat

Od 1909 roku jest patronem archidiecezji lwowskiej i Lwowa.

W Polsce jest patronem diecezji zamojsko-lubaczowskiej i konkatedry w Lubaczowie oraz – od 1910 roku – współpatronem (obok św. Antoniego z Padwy) krakowskiej prowincji franciszkanów (OFMConv)[3].

Pomaga przy bólach głowy.

Dzień obchodów

Jego wspomnienie obchodzone jest w polskich diecezjach 21 października[4].

Ikonografia

W ikonografii bł. Jakub przedstawiany jest w stroju biskupa wraz z pieczęcią herbową i wizerunkiem Matki Bożej lub w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.

Relikwie

Po II wojnie światowej, do 1966 roku, relikwie bł. Jakuba znajdowały się w katedrze tarnowskiej, po czym przeniesiono je do Lubaczowa[4].

Akceptacja kultu

W poczet błogosławionych zaliczył go papież Pius VI we wrześniu 1790 roku[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Graff, Kariera, pochodzenie społeczne i wykształcenie episkopatu metropolii lwowskiej (do 1412 roku halickiej) w pierwszej połowie XV wieku, w: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Historyczne, z. 133, 2006, s. 32.
  2. a b Franciszek Czarnowski OFMConv. Franciszkański biskup i misjonarz Kresów. „Rycerz Niepokalanej dla Polonii”, s. 398–399, październik 2009 (pol.). 
  3. Z mroku czasów, czyli rzecz o bł. Jakubie Strzemię (pol.). [dostęp 2020-05-15].
  4. a b Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 196/197. ISBN 83-7097-464-3.
  5. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 606. ISBN 978-83-7318-736-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]