Małgorzata Omilanowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Małgorzata Omilanowska-Kiljańczyk
Ilustracja
Państwo działania

Polska

Data i miejsce urodzenia

10 kwietnia 1960
Warszawa

Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia architektury XIX i XX wieku, historia sztuki
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Doktorat

1994 – nauki o sztuce
Uniwersytet Warszawski

Habilitacja

2005 – historia
Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk

Profesura

9 września 2013

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk

Uczelnia

Uniwersytet Gdański

Minister kultury i dziedzictwa narodowego
Okres spraw.

17 czerwca 2014–16 listopada 2015

Poprzednik

Bogdan Zdrojewski

Następca

Piotr Gliński

Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy Rycerz Krzyża Wielkiego Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
Małgorzata Omilanowska, Olga Tokarczuk i Irek Grin na IV Festiwalu Góry Literatury (2018)

Małgorzata Omilanowska-Kiljańczyk[1] z domu Jakubowska (ur. 10 kwietnia 1960 w Warszawie) – polska historyk sztuki, profesor nauk humanistycznych. W latach 2012–2014 podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w latach 2014–2015 minister kultury i dziedzictwa narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia na Uniwersytecie Warszawskim, kształciła się także na wydziale architektury Uniwersytetu Technicznego w Berlinie. W 1994 na podstawie rozprawy zatytułowanej Stefan Szyller (1857–1933) – życie i twórczość uzyskała na Wydziale Historycznym UW stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o sztuce. Habilitowała się w 2005 w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w oparciu o pracę Świątynie handlu. Warszawska architektura komercyjna doby wielkomiejskiej[1]. W 2013 otrzymała tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[1][2].

Uzyskiwała stypendia zagraniczne, m.in. przyznane przez British Academy. Od 1985 zawodowo związana z Instytutem Sztuki PAN, gdzie była m.in. wicedyrektorem (1999–2007) i redaktorem naczelnym Słownika Architektów Polskich. Została też wykładowcą Uniwersytetu Gdańskiego, od 2006 na stanowisku profesora nadzwyczajnego i następnie na stanowisku profesora[1]. W 2008 objęła funkcję dyrektora Instytutu Historii Sztuki UG. Została członkinią różnych rad naukowych, m.in. Instytutu Herdera w Marburgu, a także Komitetu Nauk o Sztuce PAN[1]. W 2006 objęła funkcję prezesa stowarzyszenia Patria Polonorum[3].

12 stycznia 2012 objęła stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 17 czerwca 2014 powołana na urząd ministra kultury i dziedzictwa narodowego, zastępując Bogdana Zdrojewskiego. 22 września 2014 objęła to samo stanowisko w rządzie Ewy Kopacz. 16 listopada 2015 zakończyła pełnienie funkcji ministra.

Małgorzata Omilanowska została następnie przez radę powierniczą wybrana na nowego dyrektora Zamku Królewskiego w Warszawie w miejsce odchodzącego na emeryturę Andrzeja Rottermunda. Nowy minister kultury Piotr Gliński odmówił jednak powołania jej na to stanowisko, motywując to względami politycznymi[4].

W 2019 wybrana w skład Rady Doskonałości Naukowej I kadencji[5]. W kadencji 2021–2024 członek Rady Uniwersytetu Gdańskiego[6]. W 2022 powołana w skład rady Muzeum Gdańska[7] i Rady Odbudowy Pałacu Saskiego[8].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2014 odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Włoskiej[9] oraz Krzyżem Wielkim Orderu Oranje-Nassau[10], a w 2016 francuskim Orderem Sztuki i Literatury I klasy. W 2016 uhonorowana tytułem honorowego obywatela Połągi[11].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Architekt Stefan Szyller 1857–1933. Warszawski architekt doby historyzmu, Wydawnictwa Fundacji „Historia pro Futuro”, Warszawa 1995
  • Atlas zabytków architektury w Polsce (współautorka), PWN, Warszawa 2001
  • Berlin, „Wiedza i Życie”, Warszawa 2000
  • Gdańsk i Pomorze Wschodnie (współautorka), „Wiedza i Życie”, Warszawa 2001
  • Most i wiadukt księcia Józefa Poniatowskiego, PWN, Warszawa 1991
  • Nadbałtyckie Zakopane – Połąga w czasach Tyszkiewiczów, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2011
  • Polska. Pałace i dwory, Sport i Turystyka – Muza, Warszawa 2004
  • Polska. Świątynie, klasztory i domy modlitwy, Sport i Turystyka – Muza, Warszawa 2008
  • Świątynie handlu. Warszawska architektura komercyjna doby wielkomiejskiej, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2004
  • Zagadki z historii sztuki, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 2001

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Prof. dr hab. Małgorzata Omilanowska-Kiljańczyk, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2021-12-02].
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 2013 r. nr 115-10-13 w sprawie nadania tytułu profesora (M.P. z 2013 r. poz. 809).
  3. Dr hab. Małgorzata Omilanowska, prof. IS PAN. ispan.pl. [dostęp 2014-04-08].
  4. Minister Gliński nie chce powołać Małgorzaty Omilanowskiej na stanowisko dyrektora Zamku Królewskiego. polityka.pl, 5 lutego 2016. [dostęp 2016-05-05].
  5. Lista kandydatów wybranych na członków RDN, odrębna dla każdej dyscypliny, zawierająca nazwiska i imiona wybranych kandydatów wraz z nazwami podmiotów ich zgłaszających. konstytucjadlanauki.gov.pl, maj 2019. [dostęp 2019-05-25].
  6. Rada Uczelni Uniwersytetu Gdańskiego wybrana. ug.edu.pl, 17 grudnia 2020. [dostęp 2020-12-22].
  7. Nowa rada Muzeum Gdańska. wybrzeze24.pl, 26 czerwca 2022. [dostęp 2022-07-14].
  8. Tomasz Urzykowski: Gliński powołał Radę Odbudowy Pałacu Saskiego. Znaleźli się w niej też przeciwnicy sztandarowej inwestycji PiS. wyborcza.pl, 9 września 2022. [dostęp 2022-09-13].
  9. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it. [dostęp 2015-09-26].
  10. Minister Małgorzata Omilanowska kawalerem Orderu Oranje-Nassau MKiDN. mkidn.gov.pl, 25 czerwca 2014. [dostęp 2020-08-19].
  11. Lenkijos mokslininkei – Palangos garbės pilietės titulas (lit.). diena.lt, 30 grudnia 2016. [dostęp 2017-04-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]