Małgorzata Omilanowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Małgorzata Omilanowska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1960
Warszawa
Zawód historyk sztuki
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Uczelnia Instytut Sztuki PAN, Uniwersytet Gdański
Stanowisko wiceminister kultury i dziedzictwa narodowego (2012–2014), minister kultury i dziedzictwa narodowego (2014–2015)
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja)

Małgorzata Omilanowska z domu Jakubowska (ur. 10 kwietnia 1960 w Warszawie) – polska historyk sztuki, profesor nauk humanistycznych[1], od 2012 podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a od 2014 do 2015 minister kultury i dziedzictwa narodowego.

Życiorys[edytuj]

Ukończyła studia na Uniwersytecie Warszawskim, kształciła się także na Wydziale Architektury Uniwersytetu Technicznego w Berlinie. W 1994 na podstawie rozprawy zatytułowanej Stefan Szyller (1857–1933) – życie i twórczość uzyskała na Wydziale Historycznym UW stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o sztuce. Habilitowała się w 2005 w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w oparciu o pracę Świątynie handlu. Warszawska architektura komercyjna doby wielkomiejskiej[2].

Uzyskiwała stypendia zagraniczne, m.in. przyznane przez British Academy. Od 1985 zawodowo związana z Instytutem Sztuki PAN, gdzie była m.in. wicedyrektorem (1999–2007) i redaktorem naczelnym Słownika Architektów Polskich. Została też wykładowcą Uniwersytetu Gdańskiego, od 2006 na stanowisku profesora nadzwyczajnego. W 2008 objęła funkcję dyrektora Instytutu Historii Sztuki UG. Jest członkinią rad naukowych m.in. Instytutu Herdera w Marburgu, a także Komitetu Nauk o Sztuce PAN[2]. W 2008 została prezesem stowarzyszenia Patria Polonorum[3]. W 2013 otrzymała tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[2][1].

12 stycznia 2012 objęła stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 17 czerwca 2014 powołana na urząd ministra kultury i dziedzictwa narodowego, zastępując Bogdana Zdrojewskiego. 22 września 2014 objęła to samo stanowisko w rządzie Ewy Kopacz. 16 listopada 2015 zakończyła pełnienie funkcji ministra.

Małgorzata Omilanowska została następnie przez radę powierniczą wybrana na nowego dyrektora Zamku Królewskiego w Warszawie w miejsce odchodzącego na emeryturę Andrzeja Rottermunda. Nowy minister kultury Piotr Gliński odmówił jednak powołania jej na to stanowisko, motywując to względami politycznymi[4].

W 2014 odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Włoskiej[5], a w 2016 francuskim Orderem Sztuki i Literatury I klasy. W 2016 uhonorowana tytułem honorowego obywatela Połągi[6].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Architekt Stefan Szyller 1857–1933. Warszawski architekt doby historyzmu, Wydawnictwa Fundacji "Historia pro Futuro", Warszawa 1995
  • Atlas zabytków architektury w Polsce (współautorka), PWN, Warszawa 2001
  • Berlin, "Wiedza i Życie", Warszawa 2000
  • Gdańsk i Pomorze Wschodnie (współautorka), "Wiedza i Życie", Warszawa 2001
  • Most i wiadukt księcia Józefa Poniatowskiego, PWN, Warszawa 1991
  • Nadbałtyckie Zakopane – Połąga w czasach Tyszkiewiczów, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2011
  • Polska. Pałace i dwory, Sport i Turystyka – Muza, Warszawa 2004
  • Polska. Świątynie, klasztory i domy modlitwy, Sport i Turystyka – Muza, Warszawa 2008
  • Świątynie handlu. Warszawska architektura komercyjna doby wielkomiejskiej, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2004
  • Zagadki z historii sztuki, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 2001

Przypisy

  1. a b M.P. z 2013 r. poz. 809
  2. a b c Małgorzata Omilanowska w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-08-02].
  3. Dr hab. Małgorzata Omilanowska, prof. IS PAN. ispan.pl. [dostęp 2014-04-08].
  4. Minister Gliński nie chce powołać Małgorzaty Omilanowskiej na stanowisko dyrektora Zamku Królewskiego. polityka.pl, 5 lutego 2016. [dostęp 2016-05-05].
  5. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it. [dostęp 2015-09-26].
  6. Lenkijos mokslininkei – Palangos garbės pilietės titulas (lit.). diena.lt, 30 grudnia 2016. [dostęp 2017-04-13].

Bibliografia[edytuj]