To jest dobry artykuł

Społeczeństwo jest niemiłe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Społeczeństwo jest niemiłe
Album studyjny Mister D.
Wydany 22 lutego 2014
Nagrywany 2013–2014, Warszawa
Gatunek rap, punk, muzyka taneczna
Długość 34:00
Wydawnictwo Galeria Raster
Producent Szymon Żydek
Oceny
Album po albumie
Dorota Masłowska

Społeczeństwo jest niemiłe – debiutancka płyta Doroty Masłowskiej z 2014, wydana pod pseudonimem Mister D.

Album w intencji Masłowskiej miał stanowić odskocznię od działalności czysto literackiej, z którą do tej pory była kojarzona. Uznała także, że nowa dla niej – muzyczna – forma wyrazu będzie lepiej od literatury zaangażowanej pasować do tematyki społecznej, którą zamierzała poruszyć. Płyta była nagrywana przez pół roku w mieszkaniu Masłowskiej we współpracy z profesjonalnymi muzykami. Została wydana 22 lutego 2014. Muzycznie album stanowi mieszankę rapu, punka i muzyki tanecznej, utrzymanych w estetyce kampu i pastiszu, z celowo uwypukloną amatorskością wokalną Masłowskiej. W tekstach utworów Masłowska mierzy się z tematami nierówności płci, kultury skoncentrowanej na celebrytach, konsumpcjonizmu. Odnosi się do konkretnych postaci, symboli kojarzonych z latami dziewięćdziesiątymi, kalk z języka potocznego, telewizji i prasy kolorowej czy aspiracji i wyobrażeń stereotypowego Polaka, zarówno nowobogackiego, jak i prowincjonalnego. Do ośmiu piosenek powstały teledyski, które wizualnie stanowią spójną całość z resztą projektu. W listopadzie opublikowano osobno piosenkę „Tęcza”. Masłowska zagrała wraz z zespołem przeszło dwadzieścia koncertów. W listopadzie 2015 zawiesiła działalność muzyczną.

Społeczeństwo jest niemiłe bezpośrednio po wydaniu spotkało się z umiarkowanymi, a niekiedy wręcz jednoznacznie negatywnymi recenzjami. Zarzucano pretensjonalność, słabość warsztatową, infantylność tekstów i kiczowatość. Zarówno płyta, jak i Masłowska jako artystka zostali jednak docenieni z perspektywy podsumowań roku 2014 oraz w publikowanych później pogłębionych analizach albumu. Doceniono humor, stylistykę, wyczucie muzycznej formy oraz trafność, z jaką Masłowska przedstawiła obraz społeczeństwa polskiego końca epoki transformacji, w tym jego pychę, pretensjonalność, przaśność.

Powstanie i wydanie płyty[edytuj | edytuj kod]

Powstanie płyty Masłowska motywowała zmęczeniem literaturą jako branżą i potrzebą poświęcenia się nowej formie, jaką się okazała muzyka. Pisarka chciała wyrazić swoją opinię na tematy społeczne, nie chcąc jednak tego robić w postaci literatury zaangażowanej, której jest niechętna[5]. „Płyta powstała też z mojej tęsknoty za piosenkami, z którymi bym się mogła identyfikować (…). Chodziło o zaryzykowanie i zmierzenie się z nową formą, stworzenie nowej formy, choć trudniej w odbiorze i niedoskonałej, do wypowiadania się na tematy społeczne”[6]. Idea pseudonimu, męskiego alter ego pisarki, miała się wywodzić z sesji zdjęciowej z 2006 autorstwa Igora Omuleckiego, podczas której Masłowska pozowała także jako mężczyzna[7].

W procesie twórczym Masłowską wspierali profesjonalni muzycy: Marcin Macuk i Kuba Wandachowicz. Z drugim z nich miała okazję współpracować już w 2003, kiedy to Masłowska gościnnie zaśpiewała w piosenkach „Słyszałeś” oraz „Świat wylazł z foremki” z płyty 2 Cool Kids of Death[8]. Płyta nagrywana była przez pół roku w mieszkaniu Masłowskiej, gdzie zainstalowano profesjonalny mikrofon[6]. Ukazała się 22 lutego 2014. Jej wydaniu towarzyszyła wystawa pod tym samym tytułem w Galerii Raster[5][9]. Ukazało się także limitowane wydanie płyty w oprawie graficznej Jacka Kołodziejskiego. Nakład edycji liczył 100 sygnowanych egzemplarzy[10].

Album był promowany teledyskami do ośmiu utworów „Chleb” (2014)[11], „Hajs” (2014)[12], „Prezydent” (2014)[13], „Czarna żorżeta” (2014)[14], „Ryszard” (2014)[15], „Społeczeństwo jest niemiłe” (2015)[16], „Zapach Boga” (2015)[17], „Żona piłkarza” (2016)[18].

Interpretacje tekstów piosenek i teledysków[edytuj | edytuj kod]

W tekstach piosenek Masłowska mierzy się z takimi tematami jak nierówność płci, kultura skoncentrowana na celebrytach czy konsumpcjonizm. Piosenki można podzielić na dwie główne grupy. Pierwsza traktuje o uprzedmiotawianiu kobiet oraz bierności i infantylizmie mężczyzn („Ryszard”, „Prezydent”, „Żona piłkarza”, „Czarna żorżeta”, „Córka”, „Społeczeństwo jest niemiłe”), zaś druga o globalizacji i konsumpcjonizmie („Hajs”, „Chleb”, „Chrzciny”, „Kinga”, „Zapach Boga”)[8].

Ryszard

Otwierający płytę „Ryszard” stanowi ironiczne przedstawienie relacji 60-letniego lewicowego polityka Ryszarda Kalisza z 20-kilkuletnią kobietą. Utwór pomija postać samego Kalisza; skupia się na kobiecie, która musi stawić czoła swojemu braku podmiotowości oraz uprzedmiotowienia przez partnera oraz znajomych. W reżyserowanym przez Anetę Grzeszykowską teledysku naga, pomalowana na biało kobieta leży na czerwonej podłodze. Ktoś ją przesuwa, później zaś na wysokości serca wiąże czarne wstążki, które poruszają się nad jej ciałem, przypominając koło fortuny[8].

Hajs

W „Hajsie” (niekiedy ze stylizowanym zapisem „Haj$”[12]) podmiotem lirycznym jest uczennica – przedstawicielka społeczeństwa konsumpcyjnego – dorastająca w czasach transformacji społecznej, marząca o lepszym życiu, którego emanacją, kreowaną przez mass media i presję środowiskową, mają być pieniądze „na pokaz”. Jej celem jest nie tylko zaspokojenie potrzeb materialnych charakterystycznych dla stereotypowego Polaka (wakacje w Egipcie czy na Wyspach Kanaryjskich, nawiązujące do paradokumentu Pamiętniki z wakacji[19]) i subkultury dresiarskiej („Audi zaprzężone w głodne amstaffy”), lecz także wzbudzenie zazdrości grupy rówieśniczej[8] – w utworze poprzez „kanapki z hajsem”, które mają wyrażać wyższy status grupowy od uczniów jedzących zwykłe kanapki z kiełbasą i masłem[19]. „Hajs” był pierwszym utworem z płyty promowanym teledyskiem. Obraz wyreżyserowany przez Krzysztofa Skoniecznego stanowi barwny kolaż scen[8], w których bohaterka utworu wyobraża sobie siebie w roli dziewczyny gangstera[19]. Grająca ją Masłowska (ustylizowana na uczennicę, raperkę z biżuterią, kobietę w prowokującym stroju kąpielowym, koszykarkę) tańczy na zielonym tle, jeżdżącej złotym Fiatem 126 ciągniętym przez amstaffy, latającej na dywanie w kształcie skóry z tygrysa. Campowy klip stylizowany jest na domową grafikę komputerową z lat 90. Masłowska przywołuje elementy kultury popularnej z lat 80., 90. i początku pierwszej dekady XXI wieku: gry komputerowe, Game Boy’e, ołowiane żołnierzyki, My Little Pony, rolki, sowieckie kreskówki, kasety magnetofonowe, aparaty Polaroida. Odniesienia do fascynacji konsumpcjonizmem przez współczesne społeczeństwo stanowi powracający motyw w innych jej dziełach (np. powieści Jak zostałam wiedźmą)[8]. Teledysk jednocześnie promował pełnometrażowy film Skoniecznego Hardkor Disko[20].

Chleb

Piosenka stanowi centralny punkt płyty. Ukazuje marzenia i obawy oderwanej od teraźniejszości i cierpiącej za nostalgią klasy pracującej[8]. Wykonywana „osiedlowym metajęzykiem” („wogle co go to”, „co nie pójdę do Żabki”, „te naklejki są megasłodkie”[19], „se”[21]) z perspektywy młodej dziewczyny mieszkającej na typowym blokowisku. W drodze do Żabki spotyka siedzącego na ławce dresiarza, który opowiada jej o matce – niegdyś alkoholiczce, obecnie jednak nie pijącej, zajmującej się zamiast tego wypiekiem chleba z własnej „maszyny do chleba”. Kiedy dziewczyna zakochuje się w chłopaku, ten oświadcza jej, że jego matka jest w stanie terminalnym. W związku z tym proponuje dziewczynie okazyjny zakup maszyny do chleba, ponieważ u niego stoi nieużywana. Bohaterka utworu decyduje się na zakup, lecz zostaje samotna z maszyną. Chłopak nie wyraża zainteresowania ani nią, ani swoją umierającą matką[8]. W efekcie dziewczyna oddaje się pieczeniu chleba, przez co powiela model życia poprzedniej właścicielki maszyny – wchodzi w rolę kobiety siedzącej w domu[19]. W teledysku Krzysztofa Skoniecznego grają m.in.: Masłowska, Maciej Nowak, Kuba Wandachowicz i Jakub Żulczyk. Akcja dzieje się w dwóch równoległych rzeczywistościach: posępnym blokowym sąsiedztwie i barwnym marzeniu sennym, w którym dziewczyna staje się przerysowaną księżniczką-dresiarą (Anja Rubik), zaś jej chłopak karykaturalnym superdresiarzem, b-boyem (Karol Niezwiestny). Razem dosiadają wielkiego jamnika. Polska w teledysku nie zmieniła się istotnie w stosunku do 1989 za wyjątkiem ukazanych aspektów konsumpcjonizmu: wszechobecnych billboardów, śmieci, maskotek, przejawów globalizacji (budek z kebabem). To samo dotyczy społeczeństwa – ludzie w „Chlebie” są szarzy, rozczarowani teraźniejszością i odrętwiali[8]. W ich codzienności ważne miejsce zajmują wytwory i dobra konsumpcyjne kultury popularnej. Aspiracje z kolei są odzwierciedleniem priorytetów kreowanych przez celebrytów[19].

Żona piłkarza

Masłowska w „Żonie piłkarza”, ustawiając się w roli wags, porusza temat infantylnego i nieobecnego mężczyzny. Tytułowy piłkarz wypada w utworze jako bierny i niezainteresowany smutną i oddaną żoną. W animowanym teledysku Marii Strzeleckiej dwie lalkowe figury mężczyzn-piłkarzy z piłkami zamiast głów skupiają całą swoją uwagę jedynie na sporcie, przy czym nie uprawianym, a oglądanym jedynie w telewizji. Pozostają obojętni na trzy lalkowe figury kobiet – żon lub partnerek[8].

Kinga

W „Kindze” penetrowany jest zdefiniowany przez Dominicka Strinatiego motyw wpływania konsumpcji na kulturę popularną i determinowania tej pierwszej przez drugą. Postać Kingi Rusin, jako autorka poradników i współwłaścicielka marki kosmetycznej, reprezentuje w utworze wszechobecność autorytetu nadużywanego przez celebrytów, którzy są ignorantami w tematach, na które się wypowiadają. Masłowska krytykuje wpływ, jaki w kreowaniu stylu życia przeciętnych ludzi mają celebryci, którzy jednocześnie sami nie są autentyczni i nie ponoszą odpowiedzialności za swoje słowa[8][22]. Sama Masłowska deklarowała, że wybór Rusin jako bohaterki utworu był wynikiem dość przypadkowej, wyrwanej z kontekstu, wypowiedzi jej znajomego[23].

Zapach Boga

Utwór skupia się na zachodzących na sobie naturach duchowości w uczęszczaniu do kościoła i zakupach w galeriach handlowych. Wokalistka porównuje zapachy obu miejsc. Teledysk Mileny Korolczuk jest prosty w formie. Rozpoczyna się od ujęcia pudełka czekoladek wyglądającego jak gotycki kościół płynnie przechodząc do witrażu stworzonego z opakowania po cukierkach M&M's[8].

Prezydent

Masłowska w „Prezydencie” poprzez zinfantylizowaną figurę głowy państwa symbolizuje stereotypowego, nieobecnego polskiego ojca lub męża. W teledysku Macieja Buchwalda tytułową rolę odgrywa Kazimierz Wysota. Pierwsza dama, grana przez samą Masłowską, jest archetypiczną gospodynią domową, która posępny czas oczekiwania na męża wypełnia gotowaniem obiadu i opieką nad dzieckiem (w tej roli Malina Malinowska, córka Masłowskiej). Kontrast między wystrojem mieszkania z przełomu lat 80/90, a rozciągającym się z niego widokiem na nowoczesną Warszawę ma stanowić odniesienie do braku zmian w życiu polskich rodzin i polityce po 1989. W utworze wykorzystano także chór dziecięcy[8].

Chrzciny

„Chrzciny” można uznać za tematyczny sequel „Hajsu”. Masłowska wciela się w dziewczynę, która namawia swego chłopaka (którego partię śpiewa Jakub Żulczyk), by zabrał ją na rodzinną imprezę – chrzciny. Piosenka stanowi obraz oprawy rodzinnego rytuału, z dużą ilością alkoholu i jedzenia, napastującymi wujkami oraz odwołaniami charakterystycznymi dla lat 90.: samochodem FSO Polonez, dezodorantem FA. Do utworu nie powstał teledysk[8].

Czarna żorżeta

Podobną do „Żony piłkarza” figurę kobiety przedstawia „Czarna żorżeta”, z tym że główna bohaterka jest żoną pułkownika, skąpego alkoholika, który zaniedbuje osowiałą żonę. Ta ostatecznie popełnia samobójstwo, mając nadzieję, że zostanie przynajmniej pochowana w obiecanej tytułowej sukience. Stylizowany na wysokobudżetowy, stary film teledysk w reżyserii Marcina Nowaka fabularnie jest zbieżny z tekstem piosenki[8].

Córka

Tytuł odnosi się do epitetu „córka Rydzyka[23], jakim w październiku 2012 określił Masłowską liberalny portal NaTemat.pl po tym, jak ta zdystansowała się od środowiska lewicy[24]. Określenie to na moment przylgnęło do Masłowskiej[25]. W samej piosence Masłowska nie odnosi się do postaci Rydzyka (także będącym nieobecnym mężczyzną), skupiając się na córce, która cierpi z powodu samotności, nie mogąc zostać zaakceptowana przez hipokryzję rzekomo otwartego, liberalnego społeczeństwa[8]. W wywiadach Masłowska precyzowała, że krytyka w „Córce” skierowana jest głównie w środowisko symbolizowane przez warszawski placu Zbawiciela, które podobnie jak prawica, odrzuca wszystko, co nie przystaje do jego światopoglądu[22]. Piosence nie towarzyszy teledysk[8].

Społeczeństwo jest niemiłe

Utwór tytułowy opisuje ponurą społeczność ludzi żyjących zwykłą codziennością, nie wykazujących zainteresowania innymi, ignorującymi problemy społeczne jak ubóstwo, prostytucja, nadużycia seksualne. Wideoklip Karoliny Jacewicz ukazuje samotną, smutną kobietę przyrządzającą typowe polskie schabowe[8].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Masłowska wokalistka ciągle jest Masłowską pisarką. Eksperymentuje, bezczelnie prowokuje, jest balansującym na granicy kiczu naturszczykiem. Minimalistyczna, sklecona w domu elektronika, w której słychać i klubowe, i hiphopowe trendy, ale również postpunkową fascynację estetyką brudu i śmieci, każą widzieć w tych nagraniach pokrewieństwo z Grimes czy Crystal Castles. W sieci sypią się raczej porównania do M.I.A. czy Die Antwoord, bo Masłowska bawi się osobliwą estetyką. Złote łańcuchy, prześwitujące bluzki, puchówki z błyszczących materiałów, jaskrawe szminki, agresywne psy jako nieodłączny rekwizyt – słowem pozuje na rasową homegirl. Zakłada maskę i opowiada historie z polskich podwórek. O galeriankach z gimbazy i gościach, którzy dnie spędzają na ławce z napojem w ręku. Kpi z polskiej przeciętności i groteskowych aspiracji oraz uderza w świat celebrytów. W tej wizji przybłąkał się nawet sam prezydent, biedny i zmęczony, bo wciąż myśli o Polsce. Jak w swoich powieściach Masłowska demaskuje pustkę tej rzeczywistości poprzez język. I ten niezwykły talent do żonglowania słowami pozostaje jej kluczowym atutem.

Zawartość muzyczna to według wydawcy „autorska, domowa mieszanka rapu, punka i muzyki tanecznej, a w warstwie tekstowej psychodeliczny zlep opowieści z popularnej prasy, wyrażony statystycznie polskim językiem i właściwym mu sposobem rozumowania”[9]. Recenzenci muzykę opisywali jako minimalistyczną, z wpływami hip hopu, postpunku, estetyki brudu i śmieci[26], „bazarową, tanią, kojarzącą się z latami 90. i złotą erą disco polo”, co jednak współgra z przyjętą konwencją[27]. „Projekt radykalnie przestylizowany i jest to zarówno jego największym błogosławieństwem, jak i przekleństwem”[2]. Sama Masłowska celowo podkreślała w brzmieniu płyty swoją „naiwność wokalną”, m.in. nie usuwając w produkcji seplenienia[23] oraz nie korzystając z innych, bardziej wyrafinowanych możliwości, jakie daje proces nagrywania[6]. Muzykę porównywano do takich wykonawców jak Świetliki[27], Niwea, The Knife[28], Franek Kimono[29], Die Antwoord[3], Grimes, M.I.A. czy Crystal Castles[26].

Teksty piosenek na płycie opisywano jako „prześmiewcze, zabawne, absurdalne, równocześnie partyzancko atakujące głupotę, częściowo z osiedlowego metajęzyka, częściowo z wycinków prasy kolorowej”[30]. W recenzjach zwracano uwagę na obecne na płycie ironię, absurdalny humor, pastisz, oryginalne porównania oraz celową, zbudowaną na słuchu i zmyśle literackim bełkotliwość wzorowaną na komentarzach z internetu i wypowiedziach znanych osób[27][31]. „Udało się jej mowę naszą z całym tym balastem błędów i absurdalnych konstrukcji najpierw spisać a później wyśpiewać”[32]. Według recenzentów Masłowska, śpiewając z pozycji osoby wychowanej na styku porządku przed i po transformacji, dochodzi do wniosku, że od początku lat dziewięćdziesiątych w społeczeństwie polskim nie zaszły istotne zmiany. Przy czym wartością dodaną tekstów nie jest konkluzja sama w sobie, lecz użyte środki wyrazu – język, trafność sformułowań czy porównań[33], w których dominują pastisz i margines popkultury klasy „B” i „C”[2]. Piosenki z płyty kpią z przeciętności, aspiracji oraz świata celebrytów[26], którzy mają kreować świat fantasmagorii, za pomocą którego oszukują przeciętnych odbiorców[34].

Płyta spotkała się ze skrajnymi recenzjami – w zależności od spojrzenia traktując te same elementy jako zalety albo wady. Część dziennikarzy odebrała jednoznacznie krytycznie[34], określając ją „raczej kiepską płytą”[27], nudną, żenującą i nieśmieszną[35], schematyczną[21], czy „audiobookiem z nieświeżymi felietonami”, na którym „przeszarżowała i zanudziła jednocześnie”[4]. Humorowi zarzucano infantylność, brak głębi, wtórność i schematyczność ukazywanych postaci[36]. Błędem Masłowskiej ma być, że chociaż teksty piosenek pisze z pozycji „etnografa w terenie”, to „idzie w teren” z gotową tezą, nie poświęcając wysiłku na poznanie ludzi, których opisuje[37]. Z drugiej strony z pozytywnym odbiorem spotkały się stylistyka i przenikliwość spostrzeżeń Masłowskiej[35], wyśmianie pychy, pretensjonalności, przaśności[29] oraz wyczucie muzycznej formy[1] okraszonej świetnym słuchem do języka potocznego[21] i żonglowania słowami[26].

Album został doceniony z perspektywy podsumowań 2014. W zestawieniu płyt roku 2014 Onet.pl Społeczeństwo jest niemiłe znalazło się na drugim miejscu wśród polskich albumów, zaś samą Masłowską uznano za najlepszą polską artystkę muzyczną[30]. W rankingu słuchaczy Radiowego Domu Kultury album zajął drugie miejsce w kategorii „płyta roku”[38]. „Gazeta Wyborcza” sklasyfikowała płytę na 18. miejscu podsumowania roku[39], zaś „Niezależny Miesięcznik Studentów Magiel” na trzecim miejscu[40]. Album wyróżnili także dziennikarz Jacek Świąder[41] oraz portal Spider’s Web[42]. Sama Masłowska w 2015 m.in. za debiut muzyczny została laureatką nagrody Wdechy „Gazety Co Jest Grane” w kategorii Człowiek Roku[43].

W pisanej z perspektywy kilku lat literaturze naukowej zaczęto zwracać uwagę na kolejne warstwy albumu, na którym Masłowska recyklinguje „odpadki kultury”, łączy literaturę, muzykę i sztuki wizualne oraz rozmywa linie rozdzielające kulturę wysoką od niskiej, tworząc swoje najbardziej dojrzałe pod kątem świadomości społecznej dzieło[8]. Na kolaż składają się przedmioty użytkowe, dobra konsumpcyjne i style życia, które razem mają duże znaczenie w codziennej percepcji rzeczywistości społecznej[19]. Płyta zasadza się na intertekstualności, zapożyczeniach, pastiszu, którą część recenzentów i odbiorców w zbytnim uproszczeniu potraktowała jako zwykły kicz. Z racji jednak ironicznej wymowy, autoironii twórcy, takich elementów jak nostalgia, przekraczanie ról społecznych, album – postmodernistyczną parodię – należy wpisywać w nurt campu[8].

Spośród teledysków szczególną popularnością cieszył się „Chleb” w reżyserii Krzysztofa Skoniecznego, w którym wystąpili m.in. Anja Rubik tudzież Maciej Nowak. Zyskał światowe uznanie i został zauważony przez takie media jak brytyjska edycja „Vogue[44] „Dazed”[45] czy „Fashionista.com”[46], był także nominowany do UK Music Videos Awards w kategorii Best Pop Video – Budget[47]. Pozostałe klipy także spotkały się z uznaniem[48].

Płyta dwukrotnie znalazła się w zestawieniu OLiS[49], docierając do 9. miejsca[50].

„Tęcza”[edytuj | edytuj kod]

Tęcza
Singel Mister D.
Wydany 11 listopada 2014
Nagrywany 2014
Gatunek hip-hop
Długość 2:39[51]
Wydawnictwo Kayax[51]
Producent Sebastian Łukaszuk, Maciek Szupica, Krzysztof Kiziewicz[51]
Format on-line
Kompozytor Dorota Masłowska, Kuba Wandachowicz[51]
Twórca tekstu Dorota Masłowska[51]

11 listopada 2014 w klubie Basen w Warszawie[52] oraz w internecie miała miejsce premiera piosenki „Tęcza”[51]. Choć została wydana osobno, stylistycznie oraz tekstowo stanowi ciąg dalszy płyty[8]. Utwór nawiązuje do strachu przed innymi i obarczania ich odpowiedzialnością za własne niepowodzenia[8], „polskiej tendencji do narzekania i szarości życia przeciętnych obywateli”, krytycznie odnosi się do szeregu podpaleń tęczy na pl. Zbawiciela[52], a także zagrożeń wiążących się z łączeniem nienawiści z Bogiem i patriotyzmem[8]. Masłowska motywację do napisania utworu tłumaczyła następująco: „[p]iosenkę napisałam, kiedy media kolejny raz doniosły, że ktoś podpalił Tęczę na Placu Zbawiciela. Ten rytuał jej palenia jest bardzo wymowny: ma w sobie coś i z wielkiego grilla, i z wielkiego stosu. Ale pod całą groteską jest to akt nienawiści, która staje się naszym chlebem powszednim. Ta piosenka jest o tym, że źle gdy na sztandar tej nienawiści wciągany jest Bóg i Polska”[53]. W teledysku w reżyserii Macieja Szupicy (podpisany jako Monsieur Zupika) i Krzysztofa Kiziewicza (Kee Zee) wystąpili m.in. Masłowska i Michał Piróg[52]. Utwór wraz z klipem spotkały się z pozytywnymi recenzjami[53][54], a negatywne komentarze pod samym teledyskiem reprezentowały zarówno prawicowy, jak i lewicowy światopogląd[8].

Koncerty[edytuj | edytuj kod]

Masłowska wykonywała piosenki z płyty na żywo z zespołem, w skład którego prócz niej weszli: Marcin Macuk, Kuba Wandachowicz, Magda Staroszczyk i Piotr Gwadera[55][56]. Pierwszy występ promujący płytę odbył się 22 lutego 2014 w warszawskim Barze Studio bezpośrednio po wernisażu wystawy w Galerii Raster[57]. W 2014 i 2015 Masłowska zagrała przeszło dwadzieścia koncertów[55], m.in. na Off Festivalu[58], w Bukareszcie[59] oraz w Londynie[60]. Oprócz piosenek z płyty wykonywała także „Tęczę” oraz covery: „Scyzoryk” Liroy’a, „Kolory” Post Regimentu, „Bez matki” 19 Wiosen, „Ciągle w ruchu” Kosmetyków Mrs. Pinki, „Wiedziałem, że tak będzie” Molesty[55]. Występy, które utrzymywane były w konwencji pastiszu, spotkały się z pozytywnym odbiorem[58][61]. W czerwcu 2015 Masłowska zapowiedziała zawieszenie działalności muzycznej, motywując to chęcią powrócenia do pisania oraz faktem, że „podczas koncertu w Elblągu nie pojebała mi się prawie ani jedna linijka tekstu i to już definitywny znak, że coś się kończy”[62]. Ostatni koncert pod tytułem „Pożegnanie ze społeczeństwem” miał miejsce 25 listopada 2015 w Warszawie w klubie Hydrozagadka[63].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[64].

  1. „Ryszard” – 2:39
  2. „Hajs” – 2:48
  3. „Chleb” – 3:40
  4. „Żona piłkarza” – 1:27
  5. „Kinga” – 2:04
  6. „Zapach Boga” – 3:00
  7. „Prezydent” – 1:51
  8. „Chrzciny”, feat. Jakub Żulczyk – 2:37
  9. „Czarna żorżeta” – 4:13
  10. „Córka”, feat. Kuba Wandachowicz – 3:00
  11. „Społeczeństwo jest niemiłe” – 2:56

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[5].

  • Dorota Masłowska – muzyka, teksty, śpiew
  • Marcin Macuk – superwizja
  • Malinka i Matylda – chórki („Prezydent”)
  • Tomasz Duda – mastering
  • Szymon Żydek – koordynacja produkcji

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bartek Chaciński, Kanapki z hajsem. Recenzja płyty: Mister D, „Społeczeństwo jest niemiłe”, www.polityka.pl, 11 marca 2014 [dostęp 2020-05-16].
  2. a b c Marek Fall, Recenzja: MISTER D – „Społeczeństwo jest niemiłe”, Onet Kultura, 1 kwietnia 2014 [dostęp 2020-05-16].
  3. a b Michał Weicher, recenzja: Mister D. – Społeczeństwo jest niemiłe, www.screenagers.pl, 1 kwietnia 2014 [dostęp 2020-05-16].
  4. a b Marcin Flint, Mister D. – „Społeczeństwo jest niemiłe” – CGM.pl, CGM, 6 kwietnia 2014 [dostęp 2020-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2014-04-19].
  5. a b c Edyta Borkowska, Piosenki Masłowskiej, www.rp.pl, 17 lutego 2014 [dostęp 2020-05-16].
  6. a b c Dorota Masłowska, Kalina Błażejowska, Kobieta z brodą, www.tygodnikpowszechny.pl, 10 marca 2014, s. 30–31 [dostęp 2020-05-24].
  7. Dorota Masłowska, Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu (5) / Felietony, Dwutygodnik, luty 2014 [dostęp 2020-06-02].
  8. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x Mateusz Świetlicki, High, Pop, or Trash? Mister D.’s Rude Society of Submissive Consumer, Jolanta Ługowska (red.), „Literatura Ludowa”, 6 (61), Wrocław: Polskie Towarzystwo Ludoznawcze. Instytut Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, 2017, s. 39–48, DOI10.12775/LL.6.2017.004, ISSN 0024-4708 [dostęp 2020-05-27] (ang.).
  9. a b Cipedrapskuad, Honorata Martin, Dorota Masłowska, Maria Toboła SPOŁECZEŃSTWO JEST NIEMIŁE. 22.02-29.03.2014, rastergallery.com, 22 lutego 2014 [dostęp 2020-05-16].
  10. Raster, rastergallery.com [dostęp 2020-05-18].
  11. MISTER D. x ANJA RUBIK – CHLEB (official video), youtube.com, 24 marca 2014 [dostęp 2020-05-16].
  12. a b MISTER D. – HAJ$ (Hardkor Disko promo klip), youtube.com, 27 lutego 2014 [dostęp 2020-05-16].
  13. MISTER D. – PREZYDENT (official video), 21 kwietnia 2014 [dostęp 2020-05-16].
  14. MISTER D. – CZARNA ŻORŻETA (official video), youtube.com, 1 września 2014 [dostęp 2020-05-16].
  15. MISTER D. i ANETA GRZESZYKOWSKA – RYSZARD (official video), youtube.com, 29 marca 2014 [dostęp 2020-05-16].
  16. MISTER D. – SPOŁECZEŃSTWO JEST NIEMIŁE (official video), youtube.com, 1 grudnia 2015 [dostęp 2020-05-16].
  17. MISTER D. – ZAPACH BOGA (official video), youtube.com, 30 listopada 2015 [dostęp 2020-05-16].
  18. MISTER D. i MARIA STRZELECKA – ŻONA PIŁKARZA (official video), youtube.com, 18 marca 2016 [dostęp 2020-05-16].
  19. a b c d e f g Justyna Wrzochul Stawinoga, Obraz współczesnego społeczeństwa w utworach muzycznych Doroty Masłowskiej – Mister D., „Kultura-Społeczeństwo-Edukacja”, 1 (13), Poznań: Wydział Studiów Edukacyjnych Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, 2018, s. 253–271, DOI10.14746/kse.2018.13.19., ISSN 2300-0422 [dostęp 2020-06-02].
  20. Dagmara Romanowska, „Hardkor Disko”: antyczna tragedia z nieszczęśliwymi dzieciakami - recenzja, Onet Kultura, 5 marca 2014 [dostęp 2020-06-02].
  21. a b c Krzysztof Gajda, Antypiosenka poetycka – (nie)śpiewający poeci, Jan Poprawa (red.), „Piosenka”, 3, Opole: Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu, 2015, s. 30–33, ISSN 2353-4761 [dostęp 2020-06-03].
  22. a b Sebastian Łupak, Szmira, żenada, dno. Dorota Masłowska nagrała płytę, Newsweek.pl, 15 marca 2014 [dostęp 2020-05-27].
  23. a b c Agnieszka Kowalska, Córka Rydzyka śpiewa własne piosenki, czyli Dorota Masłowska nagrała płytę [ROZMOWA], wyborcza.pl, 21 lutego 2014 [dostęp 2020-05-16].
  24. Olga Święcicka, Dorota Masłowska, salonowa pisarka uderza w czuły punkt lewicy. Ta obraża się i nazywa ją „córką Rydzyka”, naTemat.pl, 16 października 2012 [dostęp 2020-05-27] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-18].
  25. Łukasz Adamski, Masłowska, czyli „córka Rydzyka”?. Teraz czas na sojusz z Chuckiem Norrisem!, wpolityce.pl, 17 października 2012 [dostęp 2020-05-27].
  26. a b c d e Robert Sankowski, Niespotykany talent do żonglowania słowami. Wersja śpiewana, wyborcza.pl, 21 lutego 2014 [dostęp 2020-05-18].
  27. a b c d Jakub Grygiel, „Społeczeństwo jest niemiłe” Mister D – Recenzja, spidersweb.pl – rozrywka.blog, 26 marca 2014 [dostęp 2020-05-16].
  28. Marcin Kube, Pro i kontra: Ironia czy efekciarstwo, www.rp.pl, 28 lutego 2014 [dostęp 2020-05-16].
  29. a b Jacek Cieślak, Pro i kontra: Ironia czy efekciarstwo, www.rp.pl, 28 lutego 2014 [dostęp 2020-05-16].
  30. a b Najlepsi 2014:Artysta, Płyta, Piosenka i Teledysk Roku, Onet Kultura, 30 grudnia 2014 [dostęp 2020-05-16].
  31. Karolina Korwin Piotrowska, Bomba tygodnia: Niemiłe społeczeństwo vs Masłowska, Wprost, 28 lutego 2014 [dostęp 2020-05-16].
  32. Aleksander Celusta, Atlas polskiego przeciętniactwa – Aleksander Celusta, PROwincja, 10 marca 2014 [dostęp 2020-05-16].
  33. Paweł Olek, Paw „królowej” muzyki, Magazyn PDF, 14 maja 2014 [dostęp 2020-05-16].
  34. a b Sebastian Łupak, Dorota Masłowska Społeczeństwo jest niemiłe płyta muzyka rap hip hop, newsweek.pl, 15 marca 2014 [dostęp 2020-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2018-02-09].
  35. a b Gosia Tchorzewska, Jak Chleb, to tylko z Masłem? Dwie opinie o płycie Doroty Masłowskiej, kobieta.gazeta.pl, 26 marca 2014 [dostęp 2020-05-16].
  36. Jan Nowacki, Hardkore, czyli Masłowska szuka głosu [RECENZJA], Newsweek.pl, 4 marca 2014 [dostęp 2020-05-24] [zarchiwizowane z adresu 2020-10-17].
  37. Iwona Kurz, Obyczaje polskie. Szczątki / Obyczaje / dwutygodnik.com, dwutygodnik.com, kwiecień 2014 [dostęp 2020-10-17].
  38. Agnieszka Obszańska, Agnieszka Szydłowska, Michał Nogaś, Oto najlepsi 2014!, PolskieRadio.pl, 10 stycznia 2015 [dostęp 2020-05-18].
  39. Płyta roku 2014 – Polska. Top 20 [RANKING „WYBORCZEJ”], wyborcza.pl, 20 grudnia 2014 [dostęp 2020-05-18].
  40. Jakub Wanat, Najlepsze albumy 2014, „Magiel”, magiel.waw.pl, 2014 [dostęp 2020-05-16].
  41. Jacek Świąder, Najlepsze płyty roku 2014, Jacek Świąder | Ktoś Ruszał Moje Płyty, 22 grudnia 2014 [dostęp 2020-05-16].
  42. Joanna Tracewicz, Cyfrowe podsumowanie 2014 roku. Oto najlepsze filmy, seriale, muzyka i kanały na YouTubie, Spider’s Web, 21 grudnia 2014 [dostęp 2020-05-16].
  43. Łukasz Kamiński i inni, Wdechy rozdane! Zobacz, kto zdobył nasze kulturalne nagrody [WIDEO], warszawa.wyborcza.pl, 7 lutego 2015 [dostęp 2020-05-18].
  44. Scarlett Kilcooley-O’Halloran, Anja Rubik’s Musical Debut, British Vogue, 26 marca 2014 [dostęp 2020-05-29] (ang.).
  45. Zing Tsjeng, Anja Rubik’s music video debut is truly spectacular, Dazed, 25 marca 2014 [dostęp 2020-05-29] (ang.).
  46. Tyler McCall, Anja Rubik Tells Us How She Got a Role in That Polish Music Video, Fashionista, 15 kwietnia 2014 [dostęp 2020-05-29] (ang.).
  47. Teledysk Mister D „Chleb” z Anją Rubik nominowany do UK Music Video Awards, Onet Kultura, 10 października 2014 [dostęp 2020-05-16].
  48. Helena Łygas, Kręcisz nosem na karierę muzyczną Masłowskiej? Oto szybka instrukcja obsługi projektu Mister D., naTemat.pl, 25 marca 2016 [dostęp 2020-05-16].
  49. Oficjalna lista sprzedaży :: OLIS – Official Retail Sales Chart, olis.onyx.pl, 5 maja 2014 [dostęp 2020-05-16].
  50. Oficjalna lista sprzedaży :: OLIS – Official Retail Sales Chart, olis.onyx.pl, 21 kwietnia 2014 [dostęp 2020-05-02].
  51. a b c d e f Mister D. feat Monsieur Z – „Tęcza” (Official Video), youtube.com, 11 listopada 2014 [dostęp 2020-05-18].
  52. a b c Aneta Kulesza, „Tęcza” – nowy teledysk Masłowskiej. Będzie skandal?, warszawa.wyborcza.pl, 11 listopada 2014 [dostęp 2020-05-18].
  53. a b Joanna Tracewicz, Masłowska rapuje z okazji Dnia Niepodległości. Zobacz nowy teledysk do utworu „Tęcza”, rozrywka.blog – Cyfrowy styl życia, 11 listopada 2014 [dostęp 2020-05-18].
  54. Agata Komosa, Nowy szlagier na 11 listopada? „Tęcza” Mister D opowiada o znienawidzonym symbolu prawicowych środowisk, naTemat.pl, 11 listopada 2014 [dostęp 2020-05-18].
  55. a b c Mister D. Tour Statistics, www.setlist.fm [dostęp 2020-05-16] (ang.).
  56. Masłowska zawiesza projekt Mister D., Onet Kultura, 16 czerwca 2015 [dostęp 2020-05-24].
  57. Debiutancka płyta Doroty Masłowskiej na żywo, rastergallery.com, 22 lutego 2014 [dostęp 2020-05-18].
  58. a b OFF Festival: koncert Mister D. – fragment, Onet Kultura, 3 sierpnia 2014 [dostęp 2020-05-18]. Bartosz Rumiańczyk, OFF Festival: Publiczność domagała się Kingi Rusin (relacja, dzień drugi), muzyka.interia.pl, 3 sierpnia 2014 [dostęp 2020-05-18].
  59. Muzica experimentală, la Control Club, www.culturapoloneza.ro, 2 czerwca 2014 [dostęp 2020-05-18] (rum.).
  60. Mister D. na żywo w Wielkiej Brytanii!, Culture.pl, 28 stycznia 2015 [dostęp 2020-05-18].
  61. Tomasz Janas, Zabawne, ponure refleksje, kultura.poznan.pl, 17 lipca 2014 [dostęp 2020-05-16]. Dorota Masłowska nową gwiazdą rocka? [ZDJĘCIA], muzyka.dziennik.pl, 25 lutego 2014 [dostęp 2020-05-16]. Kajetan Łukomski (Avtomat), LAIF » RELACJA: MISTER D. I KRÓL W BASENIE, laif.pl, 10 marca 2015 [dostęp 2020-05-18]. Monika Matura, Mister D. w Krakowie – relacja, INFOMUZA.PL, 18 stycznia 2015 [dostęp 2020-05-18].
  62. Mister D., www.facebook.com, 15 czerwca 2015 [dostęp 2020-05-18]. Masłowska zawiesza projekt Mister D., Onet Kultura, 16 czerwca 2015 [dostęp 2020-05-18].
  63. „Pożegnanie ze społeczeństwem” – ostatni koncert Mister D., www.rmfmaxxx.pl, 13 listopada 2015 [dostęp 2020-05-18].
  64. Mister D. (4) – Społeczeństwo Jest Niemiłe, Discogs [dostęp 2020-05-02] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]