Hyperion (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy księżyca Saturna. Zobacz też: inne znaczenia słowa Hyperion.
Hyperion
Zdjęcie Hyperiona w naturalnych kolorach, wykonane przez sondę Cassini.
Zdjęcie Hyperiona w naturalnych kolorach, wykonane przez sondę Cassini.
Planeta Saturn
Odkrył W.C. Bond, G.P. Bond, W. Lassell
Data odkrycia 16 września 1848
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 1 500 933[1] km
Mimośród 0,0232[1]
Okres obiegu 21,28[1] d
Nachylenie do płaszczyzny Laplace’a 0,615[1]°
Długość węzła wstępującego 263,847[1]°
Argument perycentrum 303,178[1]°
Anomalia średnia 86,342[1]°
Własności fizyczne
Wymiary 360,2 × 266 × 205,4[2] km
Masa (5,6199 ± 0,05) × 1018[2] kg
Średnia gęstość 0,544 ± 0,050[2] g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,017–0,021[2] m/s2
Prędkość ucieczki 45 – 99 m/s
Okres obrotu wokół własnej osi chaotyczny
Albedo 0,3
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
14,1m

Hyperion (Saturn VII) – jeden z księżyców Saturna, odkryty w 1848 r. przez W. Lassella oraz niezależnie przez W.C. Bonda i jego syna, G.P. Bonda, w tym samym roku. Nazwa księżyca pochodzi od imienia Hyperiona, jednego z tytanów w mitologii greckiej.

Charakterystyka fizyczna[edytuj]

Hyperion jest jednym z największych znanych ciał niebieskich w Układzie Słonecznym, którego kształt znacząco odbiega od kulistego. Posiada zaledwie 15% masy Mimasa, najmniej masywnego ciała kulistego. Największy krater na Hyperionie ma 120 km średnicy i 10 km głębokości[3]. Znajduje się tam również mnóstwo innych mniejszych kraterów, wskutek czego z wyglądu przypomina on olbrzymią gąbkę. Jest to księżyc lodowy, zbudowany w dużym stopniu z lodu, jego wyjątkowo małą gęstość tłumaczy się porowatą strukturą wnętrza. Najnowsze dane wskazują, że 40% księżyca jest pustą przestrzenią.

Ruch obrotowy[edytuj]

Inną charakterystyczną cechą, pozostającą w związku z nieregularnym kształtem, jest chaotyczny ruch wirowy. W odróżnieniu od innych księżyców w Układzie Słonecznym, wirujących zazwyczaj synchronicznie z ruchem wokół planety i wokół ustalonych osi, Hyperion „koziołkuje”, stale zmieniając chwilową oś obrotu. Wskutek tego nie da się określić okresu jego obrotu, nie sposób również długoterminowo przewidywać jego przyszłej orientacji w przestrzeni. Z tego samego powodu nie można też określić stałych elementów geometrycznych związanych z obrotem Hyperiona – jego biegunów i równika.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2013-08-23. [dostęp 2016-02-21].
  2. a b c d P.C. Thomas. Sizes, shapes, and derived properties of the saturnian satellites after the Cassini nominal mission. „Icarus”. 208 (1), s. 395-401, lipiec 2010. DOI: 10.1016/j.icarus.2010.01.025 (ang.). 
  3. Atlas Układu Słonecznego NASA. Ronald Greeley, Raymond Batson. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999, s. 250. ISBN 83-7255-025-5.

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Hyperion. W: Księżyce Układu Słonecznego [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-19)].
  • Hyperion (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2016-02-08].