2C-B – organiczny związek chemiczny, psychodeliczna substancja psychoaktywna z rodziny 2C, pochodna fenyloetyloaminy.
Pierwszy raz zostało otrzymane przez Alexandra Shulgina w 1974 roku. Zgodnie z PIHKAL dawkowanie 2C-B waha się w przedziale 12–24 mg doustnie, a czas działania wynosi 4–8 godzin. Efekty działania tej substancji obejmują: podniesienie nastroju i humoru, pobudzenie psychiczne i fizyczne, intensyfikację bodźców zewnętrznych, otwarcie emocjonalne, efekty wizualne, głębokie zmiany percepcyjne i odczucia trudne do opisania jak podróżowanie po własnym ciele czy widzenie dźwięków, czasem występują także: nieprzyjemny body load, mdłości, wymioty, lęk i dezorientacja.
Mechanizm działania 2C-B prawdopodobnie polega na agonistycznym działaniu na receptory serotoninowe.
Od czasu pierwszego otrzymania 2C-B opracowano wiele różnych dróg syntezy tej substancji. Alexander Shulgin opisał w PiHKAL syntezę totalną 2C-B, w której wyjściowym substratem jest 2,5-Dimetoksybenzaldehyd. Składa się ona z 3 etapów.[4] Substratem ostatniego z nich jest 2C-H, które może być użyte również do syntez innych związków z rodziny 2C.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
