3,4-Metylenodioksyamfetamina (MDA) – organiczny związek chemiczny,empatogenna substancja psychoaktywna, pochodna fenyloetyloaminy. Po raz pierwszy została otrzymana przez G. Mannish'a i W. Jacobsona w 1910 roku.
Dawkowanie MDA waha się w przedziale 80–160 mg. Efekty działania MDA są bardzo zbliżone do MDMA i obejmują: euforię, poprawienie nastroju, uczucie szczęścia i miłości, pobudzenie, otwartość emocjonalną, intensyfikację odczuć na bodźce zewnętrzne. Niektórzy uważają, że MDA powoduje więcej efektów właściwych psychodelikom niż MDMA. Efekty uboczne obejmują: podniesienie ciśnienia, przyspieszenie pulsu, szczękościsk, suchość w ustach. Toksyczność MDA nie jest do końca znana. Przypuszcza się, że MDA jest bardziej neurotoksyczne od MDMA. MDA jest też silnym agonistą receptorów serotoninowych.
Najpopularniejsza metoda syntezy podzielona jest na trzy etapy. Pierwszy to izomeryzacja safrolu do izosafrolu. Drugi na utlenieniu izosafrolu do MDP2P. Trzeci na redukcji MDP2P amoniakiem. W podobny sposób, tylko zastępując amoniak metyloaminą lub etyloaminą można otrzymać MDMA i MDEA.
[edytuj] Właściwości medyczne MDA
MDA w roku 1939 było testowane na zwierzętach. Pierwsze testy na ludziach odbyły się w 1941 w ramach szukania leku na chorobę Parkinsona. W latach 50' badano właściwości medyczne MDA pod jak leku antydepresyjnego i przeciw anoreksji. Amerykańska armia badała przydatność MDA jako „serum prawdy”. MDA jest również przydatne w psychoterapii.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
