Hummel
| SdKfz 165 "Hummel" 15cm schwere Panzerhaubitze auf Geschsützwagen III/IV (Sf) |
|
 Działo w muzeum w Sinsheim (Niemcy) |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  III Rzesza |
| Producent | Deutsche Eisenwerke w Duisburgu |
| Typ pojazdu | haubica samobieżna |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 6 (dowódca, celowniczy, dwóch ładowniczych, kierowca, radiooperator) |
| Historia | |
| Prototypy | 1942 |
| Produkcja | 1943-1945 |
| Egzemplarze | 713 (wersja podstawowa) 157 (wóz amunicyjny) |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 1 silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy Maybach HL120 TRM o mocy 300 KM (221 kW) przy 3000 obr./min. |
| Transmisja | mechaniczna |
| Poj. zb. paliwa | 470 l |
| Pancerz | spawany z płyt stalowych, walcowanych, grubość: 10 – 30 mm |
| Długość | 7,17 m |
| Szerokość | 2,97 m |
| Wysokość | 2,81 m |
| Prześwit | 0,40 m |
| Masa | 24 380 kg (bojowa) |
| Nacisk jedn. | 0,86 kg/cm² |
| Osiągi | |
| Prędkość | 42 km/h (na drodze) 20 – 24 km/h (w terenie) |
| Zasięg | 260 km (na drodze) 130 km (w terenie) |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | 1,00 m |
| Rowy (szer.) | 2,30 m |
| Ściany (wys.) | 0,60 m |
| Kąt podjazdu | 30° |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 haubica 15 cm sFH 18 kal. 149,1 mm (zapas amunicji – 18 szt.) 1 karabin maszynowy MG 34 (zapasa amunicji – 600 szt.) |
|
| Użytkownicy | |
| Niemcy | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Hummel (z niem. "trzmiel") – 15cm schwere Panzerhaubitze auf Geschsützwagen III/IV (Sf) SdKfz 165 niemieckie samobieżne działo polowe z okresu II wojny światowej uzbrojone w haubicę kalibru 150 mm, używane przez Wehrmacht od 1942 roku do końca wojny.
[edytuj] Konstrukcja
Pierwsze projekty nowego pojazdu powstały w 1942, kiedy wojska niemieckie odczuły brak samobieżnej artylerii polowej, która mogłaby łatwo współpracować z wojskami pancernymi. Pierwsze projekty zakładały umieszczenie haubicy 10,5cm leFH 17 na podwoziu czołgu PzKpfw III lub PzKpfw IV. Po zbudowaniu jednego prototypu zdecydowano jednak o użyciu działa o większym kalibrze – haubicy 15cm sFH 18 (L/30 – o długości lufy 30 kalibrów), zamontowanej na specjalnie dla niej zaprojektowanym podwoziu Geschutzwagen III/IV będącym mieszaniną elementów czołgów PzKpfw III Ausf.J i czołgu PzKpfw IV Ausf F oraz elementów zbudowanych specjalnie dla tej konstrukcji. To samo podwozie zostało później użyte do konstrukcji niszczyciela czołgów Nashorn. Kadłub składający się z wanny (była to nieco wydłużona w tylnej części typowa wanna czołgu PzKpfw IV) i osłony przedziału bojowego wykonany był z spawanych płyt walcowanych o grubości 15-30 mm wanna i 10 mm nadbudowa. Nadbudowa osłaniająca przedział bojowy była odkryta od góry (możliwe osłonięcie brezentową plandeką) i posiadała dwuskrzydłowe drzwiczki od tyłu ułatwiające załadunek amunicji. Kierowca i radiooperator zajmowali stanowiska w przedniej części pojazdu, a reszta załogi (dowódca pojazdu, celowniczy, dwóch ładowniczych) i uzbrojenie pojazdu znajdowały się w przedziale bojowym umieszczonym w tylnej części pojazdu. Silnik zamontowany był centralnie. Późniejsze modele "Trzmiela" miały nieco zmodyfikowane przednie nadwozie, ze zwiększoną przestrzenią przeznaczoną dla kierowcy i radiooperatora.
Do końca wojny wyprodukowano 713 Hummeli w wersji podstawowej i 157 w wersji nieuzbrojonego transportera amunicji.
[edytuj] Bibliografia
- Janusz Ledwoch, 1997, Niemieckie wozy bojowe 1933-1945, Warszawa, Militaria, ISBN 83-86209-57-7.
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 89. ISBN 83-86028-01-7.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Hummel w Achtung Panzer! (ang.). [dostęp 2010-08-30].
- Historia konstrukcji SdKfz 165 Hummel
