Hummel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy czołgu. Zobacz też: artykuł o firmie odzieżowej.
SdKfz 165 "Hummel"
15cm schwere Panzerhaubitze auf Geschsützwagen III/IV (Sf)
Działo w muzeum w Sinsheim (Niemcy)
Działo w muzeum w Sinsheim (Niemcy)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Deutsche Eisenwerke w Duisburgu
Typ pojazdu haubica samobieżna
Trakcja gąsienicowa
Załoga 6 (dowódca, celowniczy, dwóch ładowniczych, kierowca, radiooperator)
Historia
Prototypy 1942
Produkcja 1943-1945
Egzemplarze 713 (wersja podstawowa)
157 (wóz amunicyjny)
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy Maybach HL120 TRM o mocy 300 KM (221 kW) przy 3000 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 470 l
Pancerz spawany z płyt stalowych, walcowanych, grubość: 10 – 30 mm
Długość 7,17 m
Szerokość 2,97 m
Wysokość 2,81 m
Prześwit 0,40 m
Masa 24 380 kg (bojowa)
Nacisk jedn. 0,86 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 42 km/h (na drodze)
20 – 24 km/h (w terenie)
Zasięg 260 km (na drodze)
130 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,00 m
Rowy (szer.) 2,30 m
Ściany (wys.) 0,60 m
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 haubica 15 cm sFH 18 kal. 149,1 mm (zapas amunicji – 18 szt.)
1 karabin maszynowy MG 34 (zapasa amunicji – 600 szt.)
Użytkownicy
Niemcy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Hummel (z niem. "trzmiel") – 15cm schwere Panzerhaubitze auf Geschsützwagen III/IV (Sf) SdKfz 165 niemieckie samobieżne działo polowe z okresu II wojny światowej uzbrojone w haubicę kalibru 150 mm, używane przez Wehrmacht od 1942 roku do końca wojny.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze projekty nowego pojazdu powstały w 1942, kiedy wojska niemieckie odczuły brak samobieżnej artylerii polowej, która mogłaby łatwo współpracować z wojskami pancernymi. Pierwsze projekty zakładały umieszczenie haubicy 10,5cm leFH 17 na podwoziu czołgu PzKpfw III lub PzKpfw IV. Po zbudowaniu jednego prototypu zdecydowano jednak o użyciu działa o większym kalibrze – haubicy 15cm sFH 18 (L/30 – o długości lufy 30 kalibrów), zamontowanej na specjalnie dla niej zaprojektowanym podwoziu Geschutzwagen III/IV będącym mieszaniną elementów czołgów PzKpfw III Ausf.J i czołgu PzKpfw IV Ausf F oraz elementów zbudowanych specjalnie dla tej konstrukcji. To samo podwozie zostało później użyte do konstrukcji niszczyciela czołgów Nashorn. Kadłub składający się z wanny (była to nieco wydłużona w tylnej części typowa wanna czołgu PzKpfw IV) i osłony przedziału bojowego wykonany był z spawanych płyt walcowanych o grubości 15-30 mm wanna i 10 mm nadbudowa. Nadbudowa osłaniająca przedział bojowy była odkryta od góry (możliwe osłonięcie brezentową plandeką) i posiadała dwuskrzydłowe drzwiczki od tyłu ułatwiające załadunek amunicji. Kierowca i radiooperator zajmowali stanowiska w przedniej części pojazdu, a reszta załogi (dowódca pojazdu, celowniczy, dwóch ładowniczych) i uzbrojenie pojazdu znajdowały się w przedziale bojowym umieszczonym w tylnej części pojazdu. Silnik zamontowany był centralnie. Późniejsze modele "Trzmiela" miały nieco zmodyfikowane przednie nadwozie, ze zwiększoną przestrzenią przeznaczoną dla kierowcy i radiooperatora.

Do końca wojny wyprodukowano 713 Hummeli w wersji podstawowej i 157 w wersji nieuzbrojonego transportera amunicji.

SdKfz 165 Hummel front wschodni, lipiec 1943r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Ledwoch, 1997, Niemieckie wozy bojowe 1933-1945, Warszawa, Militaria, ISBN 83-86209-57-7.
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 89. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]