Goliath (mina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leichter Ladungsträger Sd.Kfz.302, 303, Goliath
Goliat ze zbiorów Bovington Tank Museum
Goliat ze zbiorów Bovington Tank Museum
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Borgward
Typ pojazdu mina samobieżna
Trakcja gąsienicowa
Załoga brak
Historia
Produkcja kwiecień 1942/kwiecień 1943/listopad 1944
Wycofanie styczeń 1944/sierpień 1944/po listopadzie 1944
Egzemplarze 7729
Dane techniczne
Silnik elektryczny (2,5 kW)/spalinowy (12,5 KM
Poj. zb. paliwa nie dotyczy/6 l
Pancerz 5/10 mm
Długość 1,5/1,62/1,63 m
Szerokość 0,85/0,84/0,91 m
Wysokość 0,56/0,60/0,62 m
Prześwit 11,4/16/16,8 mm
Masa 370/365/430 kg
Osiągi
Prędkość 10/11,5 km/h
Zasięg 0,8-1,5/6–8 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
III Rzesza
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Goliat 303a zdobyty przez powstańców w sierpniu 1944 przy ulicy Sierakowskiej na wystawie w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

Goliat (niem. Leichter Ladungsträger Sd.Kfz.302, 303, Goliath) – niemiecki lekki nosiciel ładunków wybuchowych, zdalnie sterowana mina samobieżna zdolna do przenoszenia od 75 do 100 kg materiału wybuchowego, stosowana do precyzyjnego niszczenia wrogich umocnień podczas II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1940 roku, po zajęciu Francji, w ręce Niemców dostał się zatopiony w Sekwanie prototyp miniaturowego pojazdu gąsienicowego dzieła Adolphe'a Kegresse'a[1]. Na jego podstawie w zakładach Borgwarda w Bremie powstała podobna konstrukcja przeznaczona dla Wehrmachtu[1]. W kwietniu 1942 roku wyprodukowano pierwszych 15 egzemplarzy, a później wykonywano od 100 do 200 pojazdów miesięcznie[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Był to lekko opancerzony (przed ogniem karabinowym) pojazd gąsienicowy napędzany silnikiem elektrycznym (SdKfz.302). Późniejsze wersje zostały wyposażone w tańsze i mniej zawodne silniki spalinowe (SdKfz.303). W przedniej części pojazdu znajdował się ładunek wybuchowy, w środkowej napęd, a z tyłu bęben z trójżyłowym kablem telefonicznym, za pomocą którego sterowano pojazdem oraz detonowano go[2]. Były też wersje sterowane radiowo. Na linię walk mina mogła być dostarczona na specjalnym wózku ciągniętym przez żołnierzy[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Goliaty były wykorzystywane przez armię niemiecką dosyć rzadko, m.in. w trakcie oblężenia Sewastopola, w walkach pod Anzio oraz podczas powstania warszawskiego[3][1]. W dość efektywny sposób użyto ich podczas obrony Wrocławia w 1945 roku[4]. Mała popularność tej broni wynikała z faktu, iż była ona bardzo kosztowna w produkcji, zważywszy na jednorazowe zastosowanie, oraz dość łatwa do unieszkodliwienia poprzez przecięcie kabla ogniem karabinowym, granatem lub bezpośrednio siekierą lub saperką. Stąd wiele tych pojazdów wpadało w ręce wroga lub, z powodu ich unieruchomienia, zostało zniszczonych przez samych Niemców.

W 1945 roku w magazynach niemieckich było wciąż ponad 2,5 tys. sztuk tej broni[1]. W sumie do końca wojny wyprodukowano 2650 Goliathów o napędzie elektrycznym i 5079 o napędzie spalinowym.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Typ „Goliath E“
Sd.Kfz. 302
„Gerät 67“
„Goliath V“
Sd.Kfz. 303a
„Gerät 671“
Sd.Kfz. 303b
„Gerät 672“
Dane ogólne
Producent Borgward Borgward, Zündapp & Zachertz
Okres produkcji 04.1942 - 01.1944 04.1943 - 08.1944 od 11.1944
Liczba wyprodukowanych 2650 sztuk 4604 sztuk 325 sztuk
Cena jednostkowa ~3000 RM ~1000 RM
Dane techniczne
Masa 370 kg 365 kg 430 kg
Ładunek wybuchowy 60 kg 75 kg 100 kg
Długość / szerokość / wysokość 1,50 m / 0,85 m / 0,56 m 1,62 m / 0,84 m / 0,60 m 1,63 m / 0,91 m / 0,62 m
Napęd 2 silniki elektryczne o mocy 2,5 kW
(Bosch MM/RQL 2500/24 RL2)
2-cylindrowy silnik dwusuwowy; 703 cm³ / 4500 1/min, 12,5 KM
(Zündapp SZ7)
Prędkość 10 km/h 11,5 km/h
Pojemność zbiornika paliwa nie dotyczy 6 l
Zasięg 0,8–1,5 km 6–12 km (6–8 km w terenie)
Prześwit 11,4 cm 16 cm 16,8 cm
Rów 60 cm 85 cm 100 cm
Grubość pancerza (przód) 5 mm stalowy 10 mm stalowy

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Praca zbiorowa dziennikarzy „Gazety Lubuskiej”: Niezwykłe i tajemnicze miejsca Ziemi Lubuskiej s. 189
  2. 2,0 2,1 Praca zbiorowa dziennikarzy „Gazety Lubuskiej”: Niezwykłe i tajemnicze miejsca Ziemi Lubuskiej s. 188
  3. Historycy Powstania wyliczają 56 ataków Goliathami. Pięć zdobyto i wydobyto z nich materiał wybuchowy, 11 unieruchomiono, a w 18 zainicjowano wybuch, zanim dotarły do celu
  4. Hans von Ahlfen, Hermann Niehoff: Festung Breslau w ogniu. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2010.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa dziennikarzy „Gazety Lubuskiej”: Niezwykłe i tajemnicze miejsca Ziemi Lubuskiej. Zielona Góra: Media Regionalne sp. z o.o., 2009, s. 188-189. ISBN 978-83-61621-00-3.