Jagdpanzer IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sd. Kfz. 162 - 75mm L/48
Jagdpanzer IV
Jagdpanzer IV/48
Jagdpanzer IV/48
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Vogtlandische Maschinenfabrik AG (Vomag)
Typ pojazdu niszczyciel czołgów
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 (kierowca, dowódca, celowniczy, ładowniczy)
Historia
Prototypy 1943
Produkcja 1944
Wycofanie 1945
Egzemplarze 769
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy Maybach HL120 TRM o mocy 300 KM (221 kW) przy 3000 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 470 l
Pancerz grubość: 10 – 80 mm
Długość 6,85 m
Szerokość 3,17 m
Wysokość 1,85 m
Masa 25 000 kg (bojowa)
Moc jedn. 12,5 KM/t
Osiągi
Prędkość 40 km/h (po drodze)
18 km/h (w terenie)
Zasięg 210 km (po drodze)
130 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,00 m
Rowy (szer.) 2,20 m
Ściany (wys.) 0,60 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata 75 mm PaK 39 L/48 lub 75mm PaK 42 L/70
1 lub 2 karabiny maszynowe MG 42 kal. 7,92 mm
Użytkownicy
Niemcy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jagdpanzer IV (Sd.Kfz.162) – niemieckie działo pancerne z okresu II wojny światowej. Powstało jako nowa, zmodyfikowana wersja pojazdu StuG III na podwoziu czołgu PzKpfw IV.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Pojazd oznaczony jako IV/48 (z armatą 7,5cm PaK 40 L/48) produkowany był od stycznia do listopada 1944 przez zakłady Vomag w Plauen (wyprodukowano ok. 775 egzemplarzy). W sierpniu 1944 weszły do produkcji nowe wersje - IV/70(V) (projektu zakładów Vomag) i IV/70(A) projektu Alkett (obie nosiły też oznaczenie Sd.Kfz.162/1). Uzbrojone były w czołgową wersję armaty 75 mm PaK 42 L/70. Za produkcję nowej wersji odpowiedzialne były zakłady Vomag oraz Nibelungenwerke w St. Valentin w Austrii. Od sierpnia 1944 do kwietnia 1945 w zakładach Vomag wyprodukowano łącznie ok. 935 pojazdów w wersji IV/70 (V), w zakładach Nibelungenwerke wyprodukowano do marca 1945 tylko 278 pojazdów w wersji IV/70(A).

W oparciu o ten pojazd skonstruowano w RFN podobny niszczyciel czołgów: Kanonenjagdpanzer - w latach 1966-1967 wyprodukowano w sumie 770 sztuk.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Do konstrukcji Jagdpanzer IV użyto podstawowego podwozia i napędu czołgu PzKpfw IV, jedynie w przedniej części kadłuba pionową płytę (50 mm) pancerza zastąpiono dwiema (50-60 mm) tworzącymi ostry klin. Dodatkowo zmieniono położenie niektórych elementów we wnętrzu kadłuba: zbiorników paliwa, amunicji oraz włazu ewakuacyjnego. Usunięto także (zbędny w tego rodzaju konstrukcji) napęd wieżyczki.

Działo, wizjer oraz dwa karabiny maszynowe MG 42 zostały zamontowane w przedniej płycie kadłuba. Zakres wychyłu działa w pionie wynosił +15/-8 stopni. Boczny pancerz miał 30 mm grubości (w późniejszym czasie pancerz przedni pogrubiono do 80 mm, a boczny do 40 mm). Wiele pojazdów wyposażono także w boczne ekrany dodatkowo chroniące pojazd przed pociskami.

W późniejszym czasie zastosowano kilka poprawek, oprócz zwiększenia grubości pancerza, usunięto z lufy armaty hamulec wylotowy, jeden z karabinów itp. Wiele pojazdów zostało także pokrytych Zimmeritem.

Historia operacyjna[edytuj | edytuj kod]

Niszczyciele czołgów typu Jagdpanzer IV przydzielano do jednostek zmechanizowanych (w tym Dywizji Grenadierów Pancernych) od 17 marca 1944 roku. Pierwsze działania bojowe pojazdy podjęły we Włoszech w ramach Dywizji Spadochronowo-Pancernej "Hermann Göring", następnie na froncie wschodnim, w ramach 4. i 5. Dywizji Pancernej. Tuż przed aliancką inwazją w Normandii 62 takie pojazdy znalazły się w stacjonujących tam dywizjach niemieckich. Największą ich liczbę (137 sztuk) użyto podczas ofensywy w Ardenach. Końca wojny doczekało w sumie około 285 pojazdów.

Wersje rozwojowe[edytuj | edytuj kod]

  • Befehlswagen IV - pojazd dowodzenia ze specjalną radiostacją obsługiwaną przez dodatkowego członka załogi - radiooperatora.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]