Jagdpanzer IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sd. Kfz. 162 - 75 mm L/48
Jagdpanzer IV
Jagdpanzer IV L/48
Jagdpanzer IV L/48
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Vogtlandische Maschinenfabrik AG (Vomag)
Typ pojazdu niszczyciel czołgów
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 (kierowca, dowódca, celowniczy, ładowniczy)
Historia
Prototypy 1943
Produkcja 1944
Wycofanie 1945
Dane techniczne
Silnik 12-cylindrowy V silnik gaźnikowy Maybach HL 120 TRM o mocy 300 KM (221 kW) przy 3000 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 470 l
Pancerz 10 – 60 mm (Jagdpanzer IV L/48)
10 – 80 mm (L/70)
Długość 6,85 m
Szerokość 3,17 m
Wysokość 1,85 m (Jagdpanzer IV L/48, L/70 (V))
2,35 m (L/70 (A))
Masa 25 t (Jagdpanzer IV L/48)
25,8 (L/70 (V))
Osiągi
Prędkość 40 km/h (po drodze)
18 km/h (w terenie)
Zasięg 210 km (po drodze)
130 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1 m
Rowy (szer.) 2,2 m
Ściany (wys.) 0,6 m
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata przeciwpancerna 75 mm PaK 39 L/43 lub L/48 (zasiłek amunicji-79 szt.)
(Jagdpanzer IV)
75mm PaK 42 L/70 (zasiłek amunicji-55-60 szt.)
(Jagdpanzer IV L/70)
1-2 karabiny maszynowe MG 42 kal. 7,92 mm (zasiłek amunicji-1200 szt.)
Użytkownicy
III Rzesza
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jagdpanzer IV (Sd.Kfz.162) – niemieckie działo pancerne z okresu II wojny światowej. Powstało jako nowa, zmodyfikowana wersja pojazdu StuG III na podwoziu czołgu PzKpfw IV.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Pojazd oznaczony jako L/48 (z armatą 7,5cm PaK 39 L/48) produkowany był od stycznia do listopada 1944 przez zakłady Vomag w Plauen (wyprodukowano ok. 769 egzemplarzy). W sierpniu 1944 weszły do produkcji nowe wersje - IV/70(V) (projektu zakładów Vomag) i IV/70(A) projektu Alkett (obie nosiły też oznaczenie Sd.Kfz.162/1). Uzbrojone były w czołgową wersję armaty 75 mm PaK 42 L/70. Za produkcję nowej wersji odpowiedzialne były zakłady Vomag oraz Nibelungenwerke w St. Valentin w Austrii. Od sierpnia 1944 do kwietnia 1945 w zakładach Vomag wyprodukowano łącznie ok. 930-940 pojazdów w wersji IV/70 (V), w zakładach Nibelungenwerke wyprodukowano do marca 1945 tylko 278 pojazdów w wersji IV/70(A).

W oparciu o ten pojazd skonstruowano w RFN podobny niszczyciel czołgów: Kanonenjagdpanzer - w latach 1966-1967 wyprodukowano w sumie 770 sztuk.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Do konstrukcji Jagdpanzer IV użyto podstawowego podwozia i napędu czołgu PzKpfw IV, jedynie w przedniej części kadłuba pionową płytę (50 mm) pancerza zastąpiono dwiema (50-60 mm) tworzącymi ostry klin. Dodatkowo zmieniono położenie niektórych elementów we wnętrzu kadłuba: zbiorników paliwa, amunicji oraz włazu ewakuacyjnego. Usunięto także (zbędny w tego rodzaju konstrukcji) napęd wieżyczki.

Działo, wizjer oraz dwa karabiny maszynowe MG 42 zostały zamontowane w przedniej płycie kadłuba. Zakres wychyłu działa w pionie wynosił +15/-8 stopni. Boczny pancerz miał 30 mm grubości (w późniejszym czasie pancerz przedni pogrubiono do 80 mm, a boczny do 40 mm). Wiele pojazdów wyposażono także w boczne ekrany dodatkowo chroniące pojazd przed pociskami.

W późniejszym czasie zastosowano kilka poprawek, oprócz zwiększenia grubości pancerza, usunięto z lufy armaty hamulec wylotowy, jeden z karabinów itp. Wiele pojazdów zostało także pokrytych Zimmeritem.

Historia operacyjna[edytuj | edytuj kod]

Niszczyciele czołgów typu Jagdpanzer IV przydzielano do jednostek zmechanizowanych (w tym Dywizji Grenadierów Pancernych) od 17 marca 1944 roku. Pierwsze działania bojowe pojazdy podjęły we Włoszech w ramach Dywizji Spadochronowo-Pancernej "Hermann Göring", następnie na froncie wschodnim, w ramach 4. i 5. Dywizji Pancernej. Tuż przed aliancką inwazją w Normandii 62 takie pojazdy znalazły się w stacjonujących tam dywizjach niemieckich. Największą ich liczbę (137 sztuk) użyto podczas ofensywy w Ardenach. Końca wojny doczekało w sumie około 285 pojazdów.

Wersje rozwojowe[edytuj | edytuj kod]

  • Befehlswagen IV - pojazd dowodzenia ze specjalną radiostacją obsługiwaną przez dodatkowego członka załogi - radiooperatora.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]