Konkurs Piosenki Eurowizji 1964
| Konkurs Piosenki Eurowizji 1964 |
|
|---|---|
![]() |
|
| Daty | |
| Finał | 21 marca 1964 |
| Gospodarz | |
| Prowadzący | Lotte Wæver |
| Dyrygent | Kai Mortensen |
| Reżyser | Poul Leth Sørensen |
| Gospodarz | |
| Miejsce | Tivolis Koncertsal Kopenhaga |
| Interval act | Balet - "Harlekinada" |
| Przyznawanie głosów | |
| Każdy kraj wyznaczał 10-osobowe jury, które miało do dyspozycji 3 punkty, które mogło podzielić na jedną, dwie lub trzy ulubione utworu. Po zsumowaniu punktów pierwsze, drugie i trzecie miejsce otrzymywało kolejno 5, 3 i 1 punkt. Jeśli tylko jedna piosenka otrzymała od jurorów wszystkie punkty - dostała 9 punktów, a jeśli wyróżnione zostały dwa utwory - 6 i 3 punkty. | |
| Kraje uczestniczące | |
| Liczba krajów | 16 |
| Debiut | |
| Powrót | brak |
| Rezygnacja | |
| Głosowanie | |
| Zero punktów | |
| Zwycięska piosenka | "Non ho l'età" Gigliola Cinquetti |
| Konkurs Piosenki Eurowizji | |
| ◄1963 • 1965► | |
9. Konkurs Piosenki Eurowizji 1964 odbył się 21 marca 1964 roku w stolicy Danii, Kopenhadze.
Festiwal wygrała włoskojęzyczna piosenka "Non Ho L'età" wykonana przez reprezentantkę Włoch Gigliolę Cinquetti. Drugie miejsce, po raz czwarty, zajęła Wielka Brytania, w której barwach wystąpił Matt Monro. Cztery kraje nie otrzymały żadnego punktu i stały się tzw. "nul-pointerami": debiutująca Portugalia, Niemcy, Jugosławia oraz Szwajcaria[1].
Spis treści |
Lokalizacja [edytuj]
Kopenhaga to stolica i największe miasto Królestwa Danii, czwarte co do wielkości miasto nordyckie (po Sztokholmie, Oslo i Helsinkach). Kopenhaga położona jest na wschodnim wybrzeżu wyspy Zelandia i częściowo Amager, nad cieśniną Sund. Od 1 lipca 2000 roku połączona jest mostem nad Sundem ze szwedzkim Malmö.
W Kopenhadze znajduje się mnóstwo zabytków, takich jak gotycko-romańskiej Katedry Rosklide z grobami duńskich królów, barokowy pałac królewski Amalienborg, królewska letnia rezydencja Rosenborg, Cytadela Kastellet, jedyna pozostałość dawnych fortyfikacji obronnych oraz Okrągła Wieża, z której szczytu doskonale widać panoramę całej Kopenhagi. W mieście wybudowano też kilka muzeów: Muzeum Narodowe, Muzeum Rekordów Guinessa i Muzeum Erotica oraz Danmarks Akvarium[2].
Na miejsce organizacji konkursu wybrano Tivolis Koncertsal w popularnym wesołym miasteczku i parku Tivoli Gardens, który został stworzony przez Geogra Carstensena i otwarty 15 sierpnia 1843 roku. Jest to drugie najstarsze wesołe miasteczko na świecie, po Dyrehavsbakken w okolicach Klampenborg. Pierwotnie budynek nosił nazwę "Tivoli & Vauxhall"[3], "Tivoli" nawiązujące do Jardin de Tivoli w Paryżu oraz "Vauxhall" nawiązujące do Vauxhall Gardens w Londynie.
Przebieg konkursu [edytuj]
Pomimo bojkotu konkursu przez Szwecję, kraj transmitował festiwal. Polityczny protest Szwedów miał miejsce po szwajcarskim występie: mężczyzna wtargnął na scenę trzymając baner, na którym można było przeczytać "Bojkot Franco i Salazara". Widzowie przed telewizorami mogli usłyszeć uderzenie w tablicę wyników; gdy mężczyznę usunięto ze sceny, konkurs kontynuowano[1].
Podobnie jak w konkursie w 1956 roku nie przetrwało żadne nagranie wideo z festiwalu (poza filmem Cinquetti z festiwalu Festiwalu Sanremo oraz skrótem występu eurowizyjnego, które znajdują się na YouTube), jednak istnieje dźwiękowe nagranie konkursu. Raporty mówią, że stało się tak przez pożar w studiu DR (duńskiego nadawcy), w latach 70. Żaden inny nadawca nie nagrał całego show (chociaż fragmenty konkursu istnieją w archiwach telewizji NDR Germany)[1].
Włoski występ spotkał się z wyjątkową aprobatą widowni. Propozycja "Non Ho L'eta" zdobyła 49 punktów - prawie trzy razy więcej niż zdobywca drugiego miejsca Matt Monro, dzięki czemu było to najbardziej miażdżące zwycięstwo w historii konkursu[1].
Kraje uczestniczące [edytuj]
Do rywalizacji ponownie stanęło 16 krajów, w tym debiutująca Portugalia. Szwecja zrezygnowała z udziału z powodu bojkotu festiwalu przez rodzimych artystów[1].
Dyrygenci [edytuj]
- Kai Mortensen
- Johannes Fehring
- Henri Segers
- George de Godzinsky
- Franck Pourcel
- Radivoj Spasić
- Rafael de Ibarbia Serra
- Dolf van der Linden
- Jacques Denjean
- Willy Berking
- Michel Colombier
- Karsten Andersen
- Fernando Paggi
- Harry Rabinowitz
- Gianfranco Monaldi
Wyniki [edytuj]
|
Legenda: 1 miejsce 2 miejsce 3 miejsce Ostatnie miejsce |
Tabela wyników [edytuj]
Międzynarodowi nadawcy i głosowanie [edytuj]
Spis poniżej przedstawia kolejność głosowania poszczególnych krajów w 1963 roku wraz z nazwiskami sekretarzy, którzy przekazywali punkty od swojego państwa. Każdy krajowy nadawca miał również swojego komentatora całego festiwalu, który relacjonował w ojczystym języku przebieg konkursu. Nazwiska każdego z nich również są podane poniżej.
| L.p. | Kraj | Sekretarz | Komentator | Nadawca |
|---|---|---|---|---|
| 01 | TBD | Jacques Navadic | Télé-Luxembourg | |
| 02 | Pim Jacobs | Ageeth Scherphuis | NTS[21] | |
| 03 | Sverre Christophersen | Odd Grythe | NRK | |
| 04 | TBD | TBD | DR TV | |
| 05 | Poppe Berg[22] | Aarno Walli | Suomen Televisio[23] | |
| 06 | Ernst Grissemann | Emil Kollpacher | ORF | |
| 07 | Claude Darget | Robert Beauvais | Première Chaîne RTF[24] | |
| 08 | Michael Aspel | David Jacobs | BBC TV | |
| Tom Sloan | BBC Light Programme | |||
| 09 | Lia Wöhr | Hermann Rockmann | ARD Deutsches Fernsehen | |
| 10 | TBC | Robert Beauvais | Télé Monte Carlo | |
| 11 | Maria Manuela Furtado | Gomes Ferreira[25] | RTP | |
| 12 | Rosanna Vaudetti | Renato Tagliani | Programma Nazionale | |
| 13 | TBD | Miloje Orlović | Televizija Beograd | |
| Gordana Bonetti | Televizija Zagreb | |||
| Tomaž Terček | Televizija Ljubljana | |||
| 14 | Alexandre Burger | Theodor Haller | TV DRS | |
| Georges Hardy | TSR | |||
| Giovanni Bertini | TSI | |||
| 15 | André Hagon | Herreman | RTB[24] | |
| Herman Verelst | BRT | |||
| 16 | TBD | Federico Gallo | TVE[26] | |
| - | brak reprezentanta | Sven Lindahl | Sveriges Radio-TV[27] |
Powracający artyści [edytuj]
| Artysta | Kraj | Poprzedni rok | Miejsce | Punkty |
|---|---|---|---|---|
| Anita Traversi | 1960 | 8 | 5 |
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Eurovision Song Contest 1964 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Kopenhaga zabytki, przewodnik, atrakcje. [dostęp 20130-05-06].
- ↑ Online & Onsite Sightseeing - Copenhagen (duń.). [dostęp 20130-05-06].
- ↑ Sangen om dig Bjørn Tidmand. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Oração Antonio Calvário. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Warum nur, warum? Udo Jürgens. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Près de ma rivière Robert Cogoi. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Laiskotellen Lasse Mårtenson. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Le chant de Mallory Rachel. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Život je sklopio krug Sabahudin Kurt. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Caracola Los TNT. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Jij bent mijn leven Anneke Grönloh. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Dès que le printemps revient Hugues Aufray. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Man gewöhnt sich so schnell an das Schöne Nora. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Où sont-elles passées Romuald. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Spiral Arne Bendiksen. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ I miei pensieri Anita Traversi. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ I Love the Little Things Matt Monro. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Non ho l'età Gigliola Cinquetti. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ 1964 - 9th edition (ang.). [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Dokumentaire over Schiermonnikoog (niderl.). W: De Leeuwarder Courant [on-line]. 1964-03-23. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? • Viisukuppila. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? • Viisukuppila. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ 24,0 24,1 Christian Masson: 1964 - Copenhague (fr.). [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Diário de Lisboa, 22 marca 1964
- ↑ FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN • Ver Tema - Uribarri comentarista Eurovision 2010. [dostęp 2013-05-06].
- ↑ Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna (2006), str. 48. Sztokholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2
|
||||||||
|
|||||||||||
