Konkurs Piosenki Eurowizji 1964

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konkurs Piosenki Eurowizji 1964
ESC 1964 logo.png
Informacje ogólne
Finał 21 marca 1964
Miejsce Tivolis Koncertsal, Kopenhaga (Dania)
Nadawca Danmarks Radio (DR)
Prowadzący Lotte Wæver
Informacje dodatkowe
Reżyser Poul Leth Sørensen
Główny dyrygent Kai Mortensen
Interval act Balet „Harlekinada”
Uczestnicy
Debiut  Portugalia
Rezygnacja  Szwecja
Łącznie 16 reprezentacji
Głosowanie
Każdy kraj wyznaczał 10-osobowe jury, które miało do dyspozycji 3 punkty, które mogło podzielić na jedną, dwie lub trzy ulubione utworu. Po zsumowaniu punktów pierwsze, drugie i trzecie miejsce otrzymywało kolejno 5, 3 i 1 punkt. Jeśli tylko jedna piosenka otrzymała od jurorów wszystkie punkty - dostała 9 punktów, a jeśli wyróżnione zostały dwa utwory - 6 i 3 punkty.
Zero punktów  Niemcy
 Portugalia
 Jugosławia
 Szwajcaria
Zwycięzca  Włochy
Reprezentant Gigliola Cinquetti
Piosenka Non ho l'età
Muzyka Mario Panzeri
Tekst Nicola Salerno
Konkurs Piosenki Eurowizji
◄ 1963         1965 ►

9. Konkurs Piosenki Eurowizji 1964 został zorganizowany 21 marca 1964 roku w Tivolis Koncertsal w Kopenhadze, dzięki zwycięstwu reprezentantów kraju - duetowi Grethe i Jørgen Ingmann, którzy wygrali konkurs w 1963 roku.

Koncert finałowy prowadziła Lotte Wæver, a zwyciężczynią została reprezentantka Włoch - Gigliola Cinquetti, która za utwór „Non ho l'età” otrzymała 49 punktów, prawie trzy razy więcej, niż zdobywca drugiego miejsca - Matt Monro z Wielkiej Brytanii[1].

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Kopenhaga.
Geographylogo.svg
Lokalizacja Kopenhagi w Danii.

Kopenhaga to stolica i największe miasto Królestwa Danii, czwarte co do wielkości miasto nordyckie (po Sztokholmie, Oslo i Helsinkach). Kopenhaga położona jest na wschodnim wybrzeżu wyspy Zelandia i częściowo Amager, nad cieśniną Sund. Od 1 lipca 2000 roku połączona jest mostem nad Sundem ze szwedzkim Malmö.

W Kopenhadze znajduje się mnóstwo zabytków, takich jak gotycko-romańskiej Katedry Rosklide z grobami duńskich królów, barokowy pałac królewski Amalienborg, królewska letnia rezydencja Rosenborg, Cytadela Kastellet, jedyna pozostałość dawnych fortyfikacji obronnych oraz Okrągła Wieża, z której szczytu doskonale widać panoramę całej Kopenhagi. W mieście wybudowano też kilka muzeów: Muzeum Narodowe, Muzeum Rekordów Guinessa i Muzeum Erotica oraz Danmarks Akvarium[2].

Na miejsce organizacji konkursu wybrano Tivolis Koncertsal w popularnym wesołym miasteczku i parku Tivoli Gardens, który został stworzony przez Geogra Carstensena i otwarty 15 sierpnia 1843 roku. Jest to drugie najstarsze wesołe miasteczko na świecie, po Dyrehavsbakken w okolicach Klampenborg. Pierwotnie budynek nosił nazwę "Tivoli & Vauxhall"[3], "Tivoli" nawiązujące do Jardin de Tivoli w Paryżu oraz "Vauxhall" nawiązujące do Vauxhall Gardens w Londynie.

Przebieg konkursu[edytuj | edytuj kod]

Pomimo bojkotu konkursu przez Szwecję, kraj transmitował koncert finałowy. Polityczny protest Szwedów miał miejsce po szwajcarskim występie: mężczyzna wtargnął na scenę trzymając baner, na którym można było przeczytać Bojkot Franco i Salazara. Telewidzowie mogli usłyszeć uderzenie w tablicę wyników, a gdy mężczyznę usunięto ze sceny, konkurs kontynuowano[1].

W wyniku pożaru w studiu duńskiego nadawcy - Danmarks Radio (DR), który miał miejsce w latach 70., nie zachowało się żadne nagranie wideo z koncertu (poza skrótem występu eurowizyjnego Cinquetti). Żaden inny nadawca nie nagrał całego konkursu, a fragmenty finału istnieją w archiwach niemieckiej telewizji Norddeutscher Runkdfunk (NDR). Istnieje natomiast dźwiękowe nagranie konkursu[1].

Kraje uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Do rywalizacji ponownie stanęło 16 krajów, w tym debiutująca Portugalia. Szwecja zrezygnowała z udziału w finale z powodu bojkotu konkursu przez rodzimych artystów[1].

Dyrygenci[edytuj | edytuj kod]


Powracający artyści[edytuj | edytuj kod]

Podczas koncertu finałowego wystąpiła Anita Traversi, która po raz drugi reprezentowała Szwajcarię w konkursie, debiutując podczas 5. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1960 roku.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

L.p. Kraj Język[20] Artysta Piosenka Miejsce Punkty
1  Luksemburg francuski Hugues Aufray „Dès que le printemps revient” 4 14
2  Holandia niderlandzki Anneke Groenloh „Jij bent mijn leven” 10 2
3  Norwegia norweski Arne Bendiksen „Spiral” 8 6
4  Dania duński Bjørn Tidmand „Sangen om dig” 9 4
5  Finlandia fiński Lasse Mårtenson „Laiskotellen” 7 9
6  Austria niemiecki Udo Jürgens „Warum num, warum?” 6 11
7  Francja francuski Rachel „Le chant de mallory” 4 14
8  Wielka Brytania angielski Matt Monro „I Love the Little Things” 2 17
9  Niemcy niemiecki Nora Nova „Man gewöhnt sich so schnell an das Schöne” 13 0
10  Monako francuski Romuald Figuier „Ou sont-elles passees?” 3 15
11  Portugalia portugalski Antonio Calvário „Oração” 13 0
12  Włochy włoski Gigliola Cinquetti Non ho l'età 1 49
13  Jugosławia chorwacki Sabahudin Kurt „Život je sklopio krug” 13 0
14  Szwajcaria włoski Anita Traversi „I miei pensieri” 13 0
15  Belgia francuski Robert Cogoi „Près de ma rivière” 10 2
16  Hiszpania hiszpański Tim, Nelly & Tony (TNT) „Caracola” 12 1

Legenda:

     1. miejsce

Tabela wyników[edytuj | edytuj kod]

Kraje uczestniczące w 1964 roku

     Kraje, które uczestniczyły w finale

     Kraje, które uczestniczyły w przeszłości, ale nie w 1964 roku

Wyniki
ESCLuksemburg PL.svg ESCHolandia PL.svg ESCNorwegia PL.svg ESCDania PL.svg ESCFinlandia PL.svg ESCAustria PL.svg ESCFrancja PL.svg ESCWielka Brytania PL.svg ESCNiemcy PL.svg ESCMonako PL.svg ESCPortugalia PL.svg ESCWłochy PL.svg ESCJugosławia PL.svg ESCSzwajcaria PL.svg ESCBelgia PL.svg ESCHiszpania PL.svg
ESCCon PL.svg Luksemburg   3 - - - - 3 - 5 - - 3 - - - -
Holandia -   - 1 - - - 1 - - - - - - - -
Norwegia - -   5 1 - - - - - - - - - - -
Dania - - 1   - - - - - - - - - - - 3
Finlandia - - 3 3   - - 3 - - - - - - - -
Austria - - - - -   - - - - - 5 - - 1 5
Francja 1 - - - - 3   - - 5 3 - 1 - - 1
Wielka Brytania - 1 5 - 3 1 1   1 - - - - 5 - -
Niemcy - - - - - - - -   - - - - - - -
Monako 3 - - - - - 5 - -   - - 3 1 3 -
Portugalia - - - - - - - - - -   - - - - -
Włochy 5 5 - - 5 5 - 5 3 3 5   5 3 5 -
Jugosławia - - - - - - - - - - - -   - - -
Szwajcaria - - - - - - - - - - - - -   - -
Belgia - - - - - - - - - 1 1 - - -   -
Hiszpania - - - - - - - - - - - 1 - - -  
KRAJE UPORZĄDKOWANE WEDŁUG KOLEJNOŚCI WYSTĘPÓW

Międzynarodowi nadawcy i głosowanie[edytuj | edytuj kod]

Spis poniżej przedstawia kolejność głosowania poszczególnych krajów w 1963 roku wraz z nazwiskami sekretarzy, którzy przekazywali punkty od swojego państwa. Każdy krajowy nadawca miał również swojego komentatora całego koncertu, który relacjonował w ojczystym języku przebieg konkursu.

L.p. Kraj Sekretarz Komentator Nadawca
01  Luksemburg b.d. Jacques Navadic Télé-Luxembourg
02  Holandia Pim Jacobs Ageeth Scherphuis NTS[21]
03  Norwegia Sverre Christophersen Odd Grythe NRK
04  Dania TBD TBD DR TV
05  Finlandia Poppe Berg[22] Aarno Walli Suomen Televisio[23]
06  Austria Ernst Grissemann Emil Kollpacher ORF
07  Francja Claude Darget Robert Beauvais Première Chaîne RTF[24]
08  Wielka Brytania Michael Aspel David Jacobs BBC TV
Tom Sloan BBC Light Programme
09  Niemcy Lia Wöhr Hermann Rockmann ARD Deutsches Fernsehen
10  Monako TBC Robert Beauvais Télé Monte Carlo
11  Portugalia Maria Manuela Furtado Gomes Ferreira[25] RTP
12  Włochy Rosanna Vaudetti Renato Tagliani Programma Nazionale
13  Jugosławia TBD Miloje Orlović Televizija Beograd
Gordana Bonetti Televizija Zagreb
Tomaž Terček Televizija Ljubljana
14  Szwajcaria Alexandre Burger Theodor Haller TV DRS
Georges Hardy TSR
Giovanni Bertini TSI
15  Belgia André Hagon Herreman RTB[24]
Herman Verelst BRT
16  Hiszpania TBD Federico Gallo TVE[26]
-  Szwecja brak reprezentanta Sven Lindahl Sveriges Radio-TV[27]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Eurovision Song Contest 1964 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
  2. Kopenhaga zabytki, przewodnik, atrakcje. [dostęp 20130-05-06].
  3. Online & Onsite Sightseeing - Copenhagen (duń.). [dostęp 20130-05-06].
  4. Sangen om dig Bjørn Tidmand. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  5. Oração Antonio Calvário. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  6. Warum nur, warum? Udo Jürgens. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  7. Près de ma rivière Robert Cogoi. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  8. Laiskotellen Lasse Mårtenson. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  9. Le chant de Mallory Rachel. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  10. Život je sklopio krug Sabahudin Kurt. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  11. Caracola Los TNT. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  12. Jij bent mijn leven Anneke Grönloh. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  13. Dès que le printemps revient Hugues Aufray. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  14. Man gewöhnt sich so schnell an das Schöne Nora. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  15. Où sont-elles passées Romuald. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  16. Spiral Arne Bendiksen. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  17. I miei pensieri Anita Traversi. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  18. I Love the Little Things Matt Monro. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  19. Non ho l'età Gigliola Cinquetti. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-05-06].
  20. 1964 - 9th edition (ang.). [dostęp 2013-05-06].
  21. Dokumentaire over Schiermonnikoog (niderl.). W: De Leeuwarder Courant [on-line]. 1964-03-23. [dostęp 2013-05-06].
  22. Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? • Viisukuppila. [dostęp 2013-05-06].
  23. Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? • Viisukuppila. [dostęp 2013-05-06].
  24. 24,0 24,1 Christian Masson: 1964 - Copenhague (fr.). [dostęp 2013-05-06].
  25. Diário de Lisboa, 22 marca 1964
  26. FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN • Ver Tema - Uribarri comentarista Eurovision 2010. [dostęp 2013-05-06].
  27. Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna (2006), str. 48. Sztokholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons