Konkurs Piosenki Eurowizji 1974
| Konkurs Piosenki Eurowizji 1974 |
|
|---|---|
| Daty | |
| Finał | 6 kwietnia 1974 |
| Gospodarz | |
| Prowadzący | Katie Boyle |
| Dyrygent | Nick Ingman |
| Gospodarz |  Wielka BrytaniaBBC |
| Miejsce | Wielka Brytania Brighton The Dome |
| Interval act | The Wombles |
| Przyznawanie głosów | |
| Każdy kraj miał 10 członków jury, którzy przyznawali po jednym punkcie wybranej piosence. | |
| Kraje uczestniczące | |
| Liczba krajów | 17 |
| Debiut |  Grecja |
| Powrót | brak |
| Rezygnacja |  Francja |
| Głosowanie | |
| Zero punktów | brak |
| Zwycięska piosenka |  SzwecjaABBA Waterloo |
| Konkurs Piosenki Eurowizji | |
| ◄1973 • 1975► | |
19. Konkurs Piosenki Eurowizji 1974 odbył się 6 kwietnia 1974 roku w Wielkiej Brytanii. BBC zgodziło się zorganizować festiwal zamiast Luksemburgu, który wygrał dwa lata z rzędu (w 1972 i 1973 roku) i nie miał funduszy na organizację kolejnego konkursu. W konkursie udział wzięło 17 krajów. Debiut zaliczyła Grecja, natomiast z rywalizacji o Grand Prix zrezygnowała Francja. Prowadzącą konkursu, już po raz czwarty, została Katie Boyle (wcześniej prowadziła Konkurs w 1960, 1963 i 1968 roku).
Swoje pierwsze zwycięstwo odniosła Szwecja, którą reprezentował zespół ABBA. Grupa wygrała konkurs jedynie z 24 punktami, co dało tylko 15% możliwych do zdobycia punktów. Tak mały procent nigdy nie został osiągnięty, ale to i tak więcej, niż 12%, które zdobyły cztery zwycięskie utwory w 1969 roku. Mimo to, ABBA stała się najpopularniejszym uczestnikiem konkursu w historii i, jako jedni z nielicznych zwycięzców, osiągnęli międzynarodowy sukces.
Pierwszy raz aż cztery kraje (Norwegia, Niemcy, Szwajcaria i Portugalia) zajęły ostatnie miejsca z jakimikolwiek punktami (w 1962, 1963, 1964 i 1965 cztery kraje nie zdobyły żadnego punktu).
Spis treści |
Dyrygenci [edytuj]
Belgia – Pierre Chiffre
Finlandia – Ossi Runne
Niemcy – Werner Scharfenberger
Grecja – Giorgos Katsaros
Irlandia – Colman Pearce
Izrael – Yoni Rechter
Włochy – Gianfranco Monaldi
Luksemburg – Charles Blackwell
Monako – Raymond Donnez
Holandia – Harry van Hoof
Norwegia – Frode Thingnæs
Portugalia – José Calvário
Hiszpania – Rafael de Ibarbia Serra
Szwecja – Sven-Olof Walldoff
Szwajcaria – Pepe Ederer
Wielka Brytania – Nick Ingman
Jugosławia – Zvonimir Skerl
Wyniki [edytuj]
| Lp. | Państwo | Język | Artysta | Piosenka | Miejsce | Punkty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 |  Finlandia |
angielski | Carita | "Keep Me Warm" | 13 | 4 |
| 2 | Wielka Brytania |
angielski | Olivia Newton-John | "Long Live Love" | 4 | 14 |
| 3 |  Hiszpania |
hiszpański | Peret | "Canta Y Sé Feliz" | 10 | 10 |
| 4 |  Norwegia |
angielski | Anne Karine Strøm | "The First Day Of Love" | 14 | 3 |
| 5 | Grecja |
grecki | Marinella | "Krasi, Thalasa Ke T' Agori Mu" | 11 | 7 |
| 6 |  Izrael |
hebrajski | Kaveret | "Natati La Khayay" | 7 | 11 |
| 7 |  Jugosławia |
serbsko-chorwacki | Korni Grupa | "Moja generacija" | 12 | 6 |
| 8 | Szwecja |
angielski | ABBA | "Waterloo" | 1 | 24 |
| 9 |  Luksemburg |
francuski1 | Ireen Sheer | "Bye Bye I Love You" | 5 | 14 |
| 10 |  Monako |
francuski | Romuald | "Celui Qui Reste Et Celui Qui S'En Va" | 6 | 14 |
| 11 |  Belgia |
francuski | Jaques Hustin | "Fleur De Liberté" | 9 | 10 |
| 12 |  Holandia |
angielski | Mouth and MacNeal | "I See A Star" | 3 | 15 |
| 13 |  Irlandia |
angielski | Tina Reynolds | "Cross Your Heart" | 8 | 11 |
| 14 |  Niemcy |
niemiecki | Cindy i Bert | "Die Sommermelodie" | 14 | 3 |
| 15 |  Szwajcaria |
niemiecki | Piera Martell | "Mein Ruf Nach Dir" | 14 | 3 |
| 16 |  Portugalia |
portugalski | Paulo de Carvalho | "E Depois Do Adeus" | 14 | 3 |
| 17 |  Włochy |
włoski | Gigliola Cinquetti | "Si" | 2 | 18 |
- 1.^ Piosenka ma tytuł w języku angielskim
Tabela punktacyjna [edytuj]
Kraje, które uczestniczyły w finale
Kraje, które uczestniczyły w przeszłości, ale nie w 1974 roku
| Jury | |||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|||
 |
Finlandia | 1 | 2 | 1 | |||||||||||||||
| Wielka Brytania | 1 | 1 | 4 | 1 | 1 | 2 | 1 | 3 | |||||||||||
| Hiszpania | 0 | 2 | 1 | 3 | 1 | 1 | 2 | ||||||||||||
| Norwegia | 1 | 1 | 1 | ||||||||||||||||
| Grecja | 2 | 4 | 1 | ||||||||||||||||
| Izrael | 2 | 1 | 2 | 1 | 2 | 3 | |||||||||||||
| Jugosławia | 1 | 1 | 1 | 1 | 2 | ||||||||||||||
| Szwecja | 5 | 1 | 2 | 2 | 1 | 1 | 3 | 1 | 2 | 5 | 1 | ||||||||
| Luksemburg | 1 | 1 | 2 | 2 | 1 | 1 | 3 | 1 | 2 | ||||||||||
| Monako | 2 | 1 | 1 | 1 | 2 | 2 | 1 | 2 | 1 | 1 | |||||||||
| Belgia | 2 | 5 | 3 | ||||||||||||||||
| Holandia | 1 | 1 | 2 | 1 | 3 | 3 | 1 | 1 | 1 | 1 | |||||||||
| Irlandia | 1 | 2 | 2 | 1 | 2 | 2 | 1 | ||||||||||||
| Niemcy | 1 | 1 | 1 | ||||||||||||||||
| Szwajcaria | 1 | 1 | 1 | ||||||||||||||||
| Portugalia | 1 | 2 | |||||||||||||||||
| Włochy | 2 | 5 | 2 | 1 | 1 | 4 | 1 | 1 | 1 | ||||||||||
| Kraje w tabeli są uporządkowane w kolejności występów. | |||||||||||||||||||
Powracający artyści [edytuj]
| Artysta | Kraj | Poprzedni rok | Miejsce | Punkty |
|---|---|---|---|---|
| Bendik Singers | Norwegia |
1973 | 7 | 89 |
| Romuald Figuier | Monako Luksemburg |
1964 1969 |
3 11 |
15 7 |
| Gigliola Cinquetti | Włochy |
1964 | 1 | 49 |
Kontrowersje [edytuj]
Malta
Malta zrezygnowała z niewiadomych przyczyn, ale miała już wybraną piosenkę "Paċi Fid Dinja", którą miał wykonać Enzo Guzman. Artysta potwierdził to mówiąc, że tak miało być. Malta powróciła do konkursu w 1975 roku[1].
Wielka Brytania
Wielka Brytania była reprezentowana w konkursie przez znaną australijską piosenkarkę pop Olivię Newton-John, która zajęła 4. miejsce z piosenką "Long Live Love". Jak napisał autor i historyk John Kennedy O'Connor w książce "Konkurs Piosenki Eurowizji – Oficjalna Historia", Olivia nie lubiła tej piosenki i wolała inny brytyjski hit, ale "Long Live Love" zostało wybrane w głosowaniu publiczności[2].
Francja.
Francja zamierzała wystąpić z piosenką "La vie à vingt-cinq ans" Daniego, ale wycofali się z konkursu po śmierci francuskiego Prezydenta, Georgesa Pompidou. Ponieważ pogrzeb odbył się w dzień finału, nieodpowiednim byłoby wziąć udział w konkursie. Z tego samego powodu, francuska piosenkarka Anne-Marie David, która wygrała w 1973 roku, nie mogła przyjechać do Brighton, by wręczyć nagrodę zwycięzcy[2][1].
Włochy
Włochy odmówiła nadawania konkurs na kanale RAI, bo piosenka śpiewana przez Gigliolę Cinquetti zbiegała się z intensywnymi kampaniami politycznymi dotyczącymi referendum w sprawie rozwodów, które odbyło się miesiąc później, w maju. Mimo, że Konkurs Piosenki Eurowizji miał miejsce ponad miesiąc wcześniej, niż planowane referendum i zbiegło się ze zdobyciem dla Włoch 2. miejsca, włoscy cenzorzy zakazali nadawania konkursu oraz transmitowania piosenki. Cenzorzy RAI czuli, że piosenka zatytułowana "Si", w której tekście ciągle powtarza się słowo "Si" (Tak), może być podświadomą wiadomością albo formą propagandy mającą wpływ na to, by ludzie głosowali za udzielaniem rozwodów. Piosenka była cenzurowana przez wiele włoskich stacji telewizyjnych i radiowych przez ponad miesiąc[2].
Portugalia
Portugalska propozycja "E depois do adeus" była użyta jako jeden z dwóch sygnałów do rozpoczęcia rewolucji goździków przeciwko reżimowi Estado Novo. Utwór zwróciła uwagę rebeliantów i żołnierzy, aby zacząć zamach stanu. John Kennedy O'Connor opisuje to jako "jedyny eurowizyjny występ, który rozpoczął rewolucję", podczas gdy Des Mangan sugeruje, że inne portugalskie występy (wspomina "Se Eu Te Pudesse Abraçar" z 1998 roku) nie byłyby w stanie pobudzić zamachu[2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 the show Konkurs Piosenki Eurowizji 1974 | Eurovision.tv
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 O'Connor, John Kennedy The Eurovision Song Contest – The Official History Carlton Books, UK, 2007 ISBN 978-1-84442-994-3
|
||||||||
|
|||||||||||
