Konkurs Piosenki Eurowizji 1974

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konkurs Piosenki Eurowizji 1974
Daty
Finał 6 kwietnia 1974
Gospodarz
Prowadzący Katie Boyle
Dyrygent Nick Ingman
Gospodarz  Wielka Brytania BBC
Miejsce The Done, Brighton
Interval act The Wombles
Przyznawanie głosów
Każdy kraj miał 10 członków jury, którzy przyznawali po jednym punkcie wybranej piosence.
Uczestnicy
Liczba uczestników 17
Debiut  Grecja
Powrót brak
Rezygnacja  Francja
Głosowanie
Zero punktów brak
Zwycięska piosenka  Szwecja
ABBA "Waterloo"
Konkurs Piosenki Eurowizji
◄1973        1975►

19. Konkurs Piosenki Eurowizji 1974 odbył się 6 kwietnia 1974 roku w Wielkiej Brytanii. BBC zgodziło się zorganizować festiwal zamiast Luksemburgu, który wygrał dwa lata z rzędu (w 1972 i 1973 roku) i nie miał funduszy na organizację kolejnego konkursu. W konkursie udział wzięło 17 krajów. Debiut zaliczyła Grecja, natomiast z rywalizacji o Grand Prix zrezygnowała Francja. Prowadzącą konkursu, już po raz czwarty, została Katie Boyle (wcześniej prowadziła Konkurs w 1960, 1963 i 1968 roku).

Swoje pierwsze zwycięstwo odniosła Szwecja, którą reprezentował zespół ABBA z utworem "Waterloo". Grupa wygrała konkurs jedynie z 24 punktami, co dało tylko 15% możliwych do zdobycia punktów. Tak mały procent nigdy nie został osiągnięty, ale to i tak więcej, niż 12%, które zdobyły cztery zwycięskie utwory w 1969 roku. Mimo to, ABBA stała się najpopularniejszym uczestnikiem konkursu w historii i, jako jedni z nielicznych zwycięzców, osiągnęli międzynarodowy sukces.

Pierwszy raz aż cztery kraje (Norwegia, Niemcy, Szwajcaria i Portugalia) zajęły ostatnie miejsca z jakimikolwiek punktami (w 1962, 1963, 1964 i 1965 cztery kraje nie zdobyły żadnego punktu).

Dyrygenci[edytuj | edytuj kod]

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

L.p. Państwo Język Artysta Piosenka Miejsce Punkty
1  Finlandia angielski Carita Holmström "Keep Me Warm" 13 4
2  Wielka Brytania angielski Olivia Newton-John "Long Live Love" 4 14
3  Hiszpania hiszpański Peret "Canta y sé feliz" 10 10
4  Norwegia angielski Anne Karine Strøm "The First Day of Love" 14 3
5  Grecja grecki Marinella "Krasi, thalasa ke t' agori mu" 11 7
6  Izrael hebrajski Kaveret "Natati la khayay" 7 11
7  Jugosławia serbsko-chorwacki Korni Grupa "Moja generacija" 12 6
8  Szwecja angielski ABBA "Waterloo" 1 24
9  Luksemburg francuski1  Ireen Sheer "Bye Bye I Love You" 5 14
10  Monako francuski Romuald Figuier "Celui qui reste et celui qui s'en va" 6 14
11  Belgia francuski Jaques Hustin "Fleur de liberté" 9 10
12  Holandia angielski Mouth & MacNeal "I See a Star" 3 15
13  Irlandia angielski Tina Reynolds "Cross Your Heart" 8 11
14  Niemcy niemiecki Cindy i Bert "Die Sommermelodie" 14 3
15  Szwajcaria niemiecki Piera Martell "Mein Ruf nach dir" 14 3
16  Portugalia portugalski Paulo de Carvalho "E depois do Adeus" 14 3
17  Włochy włoski Gigliola Cinquetti "Si" 2 18
1.^  Piosenka ma tytuł w języku angielskim

Tabela punktacyjna[edytuj | edytuj kod]

Kraje uczestniczące w 1974 roku

     Kraje, które uczestniczyły w finale

     Kraje, które uczestniczyły w przeszłości, ale nie w 1974 roku

  Jury
ESCFinlandia PL.svg ESCWielka Brytania PL.svg ESCHiszpania PL.svg ESCNorwegia PL.svg ESCGrecja PL.svg ESCIzrael PL.svg ESCJugosławia PL.svg ESCSzwecja PL.svg ESCLuksemburg PL.svg ESCMonako PL.svg ESCBelgia PL.svg ESCHolandia PL.svg ESCIrlandia PL.svg ESCNiemcy PL.svg ESCSzwajcaria PL.svg ESCPortugalia PL.svg ESCWłochy PL.svg
Uczestnicy Finlandia   1 2 1
Wielka Brytania 1   1 4 1 1 2 1 3
Hiszpania 0   2 1 3 1 1 2
Norwegia   1 1 1
Grecja   2 4 1
Izrael 2   1 2 1 2 3
Jugosławia 1 1   1 1 2
Szwecja 5 1 2 2 1   1 3 1 2 5 1
Luksemburg 1 1 2 2   1 1 3 1 2
Monako 2 1 1 1 2   2 1 2 1 1
Belgia 2 5 3  
Holandia 1 1 2 1 3 3 1   1 1 1
Irlandia 1 2 2 1 2 2 1  
Niemcy 1 1   1
Szwajcaria 1 1 1  
Portugalia 1 2  
Włochy 2 5 2 1 1 4 1 1 1  
Kraje w tabeli są uporządkowane w kolejności występów.

Powracający artyści[edytuj | edytuj kod]

Artysta Kraj Poprzedni rok Miejsce Punkty
Bendik Singers  Norwegia 1973 7 89
Romuald Figuier  Monako
 Luksemburg
1964
1969
3
11
15
7
Gigliola Cinquetti  Włochy 1964 1 49

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

 Malta
Malta zrezygnowała z niewiadomych przyczyn, ale miała już wybraną piosenkę "Paċi Fid Dinja", którą miał wykonać Enzo Guzman. Artysta potwierdził to mówiąc, że tak miało być. Malta powróciła do konkursu w 1975 roku[1].
 Wielka Brytania
Wielka Brytania była reprezentowana w konkursie przez znaną australijską piosenkarkę pop Olivię Newton-John, która zajęła 4. miejsce z piosenką "Long Live Love". Jak napisał autor i historyk John Kennedy O'Connor w książce "Konkurs Piosenki Eurowizji – Oficjalna Historia", Olivia nie lubiła tej piosenki i wolała inny brytyjski hit, ale "Long Live Love" zostało wybrane w głosowaniu publiczności[2].
 Francja.
Francja zamierzała wystąpić z piosenką "La vie à vingt-cinq ans" Daniego, ale wycofali się z konkursu po śmierci francuskiego prezydenta Georges'a Pompidou. Ponieważ pogrzeb odbył się w dzień finału, nieodpowiednim byłoby wziąć udział w konkursie. Z tego samego powodu, francuska piosenkarka Anne-Marie David, która wygrała w 1973 roku, nie mogła przyjechać do Brighton, by wręczyć nagrodę zwycięzcy[2][1].
 Włochy
Włochy odmówiła nadawania konkurs na kanale RAI, bo piosenka śpiewana przez Gigliolę Cinquetti zbiegała się z intensywnymi kampaniami politycznymi dotyczącymi referendum w sprawie rozwodów, które odbyło się miesiąc później, w maju. Mimo, że Konkurs Piosenki Eurowizji miał miejsce ponad miesiąc wcześniej, niż planowane referendum i zbiegło się ze zdobyciem dla Włoch 2. miejsca, włoscy cenzorzy zakazali nadawania konkursu oraz transmitowania piosenki. Cenzorzy RAI czuli, że piosenka zatytułowana "Si", w której tekście ciągle powtarza się słowo "Si" (Tak), może być podświadomą wiadomością albo formą propagandy mającą wpływ na to, by ludzie głosowali za udzielaniem rozwodów. Piosenka była cenzurowana przez wiele włoskich stacji telewizyjnych i radiowych przez ponad miesiąc[2].
 Portugalia
Portugalska propozycja "E depois do adeus" była użyta jako jeden z dwóch sygnałów do rozpoczęcia rewolucji goździków przeciwko reżimowi Estado Novo. Utwór zwróciła uwagę rebeliantów i żołnierzy, aby zacząć zamach stanu. John Kennedy O'Connor opisuje to jako "jedyny eurowizyjny występ, który rozpoczął rewolucję", podczas gdy Des Mangan sugeruje, że inne portugalskie występy (wspomina "Se Eu Te Pudesse Abraçar" z 1998 roku) nie byłyby w stanie pobudzić zamachu[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 the show Konkurs Piosenki Eurowizji 1974 | Eurovision.tv
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 O'Connor, John Kennedy The Eurovision Song Contest – The Official History Carlton Books, UK, 2007 ISBN 978-1-84442-994-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons