Konkurs Piosenki Eurowizji 1963

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konkurs Piosenki Eurowizji 1963
Informacje ogólne
Finał 23 marca 1963
Miejsce BBC Television Centre, Londyn (Wielka Brytania)
Nadawca British Broadcasting Corporation (BBC)
Prowadzący Katie Boyle
Informacje dodatkowe
Reżyser Yvonne Littlewood
Główny dyrygent Eric Robinson
Interval act Ola & Barbro
Uczestnicy
Łącznie 16 reprezentacji
Głosowanie
Każdy kraj wyznaczał 20-osobowe jury, które przyznało 5-2 lub 1 punkt ulubionym utworom. Wszystkie głosy podsumowano i utworzono ogólną punktację: 5-2 i 1 punkt.
Zero punktów  Szwecja
 Finlandia
 Norwegia
 Holandia
Zwycięzca  Dania
Reprezentant Grethe & Jørgen Ingmann
Piosenka „Dansevise”
Muzyka Otto Francker
Tekst Sejr Volmer-Sørensen
Konkurs Piosenki Eurowizji
◄ 1962         1964 ►

8. Konkurs Piosenki Eurowizji został zorganizowany 23 marca 1963 roku w Centrum Telewizyjnym BBC w Londynie przez brytyjskiego nadawcę publicznego British Broadcasting Company (BBC).

Koncert finałowy prowadziła Katie Boyle, a zwycięzcami zostali reprezentanci Danii - Grethe i Jørgen Ingmann z utworem „Dansevise”, który zdobył 42 punkty.

Po raz drugi w historii konkursu aż cztery kraje nie zdobyły ani jednego punktu - Szwecja, Finlandia, Norwegia oraz Holandia[1], która została pierwszym państwem, które dwa lata z rzędu nie otrzymało żadnego głosu[1].

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Londyn.

Pomimo zwycięstwa Francji podczas 7. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1962 roku[2], francuski nadawca publiczny nie był w stanie zorganizować koncertu finałowego z powodu problemów finansowych. W październiku 1962 roku ogłoszono, że konkurs odbędzie się w BBC Television Centre w Wielkiej Brytanii[1][3].

Londyn to położone nad Tamizą w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii miasto oraz stolica kraju. Jest ogromnym ośrodkiem medialnym i kulturalnym: na terenie miasta znajduje się opera Covent Garden, słynne orkiestry (London Symphony Orchestra, BBC Orchestra i London
Philharmonic Orchestra) oraz teatry (w tym m.in. National Theatre Miasto)[4].

BBC Television Centre, w którym odbył się koncert, mieści się w londyńskiej dzielnicy Hammersmith and Fulham. Budynek został otwarty 29 czerwca 1960 roku i był pierwszym gmachem należącym do BBC, wzniesionym z myślą o prowadzeniu w nim produkcji telewizyjnej. Miał opinię jednego z najłatwiej rozpoznawalnych i największych obiektów tego typu w Europie do czasu, kiedy został zamknięty 31 marca 2013 roku[5][3].

Przebieg konkursu[edytuj | edytuj kod]

BBC Television Centre - miejsce konkursu

Dwa studia[edytuj | edytuj kod]

Telewizja BBC postanowiła zorganizować koncert finałowy w kilku studiach nagraniowych. Z powodu niedokończonej budowy największego studia w Europie - TC1, miejscem organizacji zostały sale TC3 i TC4, mające optycznie identyczne wymiary. Z powodu dobrej jakości akustyki, studio TC4 zostało wykorzystane jako miejsce prezentacji uczestników, a TC3 służyło jako miejsce dla widowni i tablicy wyników. W trzecim pomieszczeniu - TC5 - przebywała brytyjska komisja sędziowska[3]. Każdy uczestnik zapewniał sobie swój własny wygląd sceny, co wywołało pogłoski o wcześniejszym nagraniu koncertu. Plotki jednak zdementowano[1].

Kolejność występów[edytuj | edytuj kod]

Kolejność występów ustalono stosunkowo wcześnie w porównaniu z poprzednimi konkursami, decyzja zapadła 26 listopada 1962[3]. Dzięki szybkiemu sporządzeniu grafiku, reprezentanci, którzy wylosowali dalsze pozycje startowe nie musieli być obecni na wszystkich trzech dniach prób[3]. Podobnie jak podczas konkursu w 1960 roku, Wielka Brytania ponownie otwierała stawkę konkursową organizowanej przez siebie imprezy[3].

Próby[edytuj | edytuj kod]

Grethe i Jørgen Ingmann - zwycięzcy konkursu w 1963 roku

Próby do konkursu rozpoczęły się we wtorek 21 marca, każdy uczestnik z pierwszej połowy stawki miał 55 minut na próbny występ z orkiestrą, która liczyła ok. 45 muzyków[3]. Jedyny raz w historii konkursu podczas prezentacji konkursowej użyto wysięgnika mikrofonu, który nie był widoczny przez telewidza. Oglądający widział jedynie sylwetkę reprezentanta i ruch jego warg. Len Shorey, główny nadzorca dźwięku podczas konkursu, zdradziła w książce Songs For Europe - The United Kingdom at the Eurovision Song Contest, że odpowiedzialny za odbiór dźwiękowy mieli kilka problemów[3].

Po raz pierwszy planowano również wprowadzić tzw. pocztówki, czyli krótkie filmiki między poszczególnymi występami prezentujące artystę. Organizatorzy chcieli nagrać 30-sekundowe skecze z popularnymi postaciami świnek z bajki dla dzieci Pinky and Perky. Filmiki zostały sfilmowane i nagrane w studio w Manchesterze i miały pojawić się podczas transmisji na żywo, jednak w ostatniej chwili zrezygnowano z ich zaprezentowania[3].

Kontrowersyjne głosowanie[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej kontrowersyjną częścią konkursu było głosowanie. Podobnie jak w 1962 roku, komisja jurorska głosowała na swoje ulubione utwory. Tym razem członkowie jednak przyznawali punkty pięciu, a nie trzem najlepszym propozycjom. Najlepszy utwór zdobywał 5 punktów, kolejny - cztery itd, aż do 1 punktu dla piątej ocenionej piosenki[3]. Po raz pierwszy komisja podawała swoje głosy w kolejności występowania krajów, a nie od końca tabeli[3].

Cały proces głosowania przebiegał bez problemu, aż do czasu podania głosów przez norweskiego sekretarza Roalda Øyena, który podał swoje punkty w nieodpowiedni sposób. Prowadząca koncert, Katie Boyle, połączyła się z nim ponownie po oddaniu głosów przez pozostałe państwa (wówczas szwajcarska reprezentantka Esther Ofahim miała na koncie 42 punkty, a duński duet Jørgen i Grethe Ingmann - 40). Po prezentacji norweskich punktów suma punktów obu krajów zmieniła się na korzyść małżeństwa z Danii[3]. Pomimo plotek o zmanipulowaniu wyników z Norwegii, Europejska Unia Nadawców (EBU) ostateczne uznała je za przyznane zgodnie z regulaminem i ogłosiła zwycięstwo duńskich reprezentantów[1]

Kraje uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Reprezentantka Szwajcarii - Esther Ofarim

Podobnie jak w 1961 i 1962 roku, w konkursie udział wzięło 16 państw, które uczestniczyły w dwóch poprzednich koncertach. Żadne państwo nie zadebiutowało ani nie wycofało się z rywalizacji[1].

Dyrygenci[edytuj | edytuj kod]

Każdemu reprezentantowi towarzyszyła orkiestra, którą kierował wyznaczony przez kraj dyrygent. Głównym dyrygentem konkursu był Eric Robinson[1].



Powracający artyści[edytuj | edytuj kod]

W konkursie po raz drugi wziął udział Ronnie Carroll, który reprezentował Wielką Brytanię, który wystąpił podczas konkursu w 1962 roku.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

L.p. Kraj Język Artysta Piosenka Miejsce Punkty
01  Wielka Brytania angielski Ronnie Carroll „Say Wonderful Things” 4 28
02  Holandia niderlandzki Annie Palmen „Een speeldoos” 13 0
03  Niemcy niemiecki Heidi Brühl „Marcel” 9 5
04  Austria niemiecki, angielski Carmela Corren „Vielleicht geschieht ein Wunder” 7 16
05  Norwegia norweski Anita Thallaug „Solhverv” 13 0
06  Włochy włoski Emilio Pericoli „Uno per tutte” 3 37
07  Finlandia fiński Laila Halme „Muistojeni laulu” 13 0
08  Dania duński Grethe i Jørgen Ingmann Dansevise 1 42
09  Jugosławia serbsko-chorwacki Vice Vukov „Brodovi” 11 3
10  Szwajcaria francuski Esther Ofarim „T'en va pas” 2 40
11  Francja francuski Alain Barrière „Elle était si jolie” 5 25
12  Hiszpania hiszpański José Guardiola „Algo prodigioso” 12 2
13  Szwecja szwedzki Monica Zetterlund „En gång i Stockholm” 13 0
14  Belgia niderlandzki Jacques Raymond „Waarom?” 10 4
15  Monako francuski Françoise Hardy „L'amour s'en va” 5 25
16  Luksemburg francuski Nana Muschuri „À force de prier” 8 13

Legenda:

     1 miejsce

Tabela punktacyjna finału[edytuj | edytuj kod]

Kraje uczestniczące w 1963 roku

     Kraje, które uczestniczyły w finale

Wyniki
ESCWielka Brytania PL.svg ESCHolandia PL.svg ESCNiemcy PL.svg ESCAustria PL.svg ESCNorwegia PL.svg ESCWłochy PL.svg ESCFinlandia PL.svg ESCDania PL.svg ESCJugosławia PL.svg ESCSzwajcaria PL.svg ESCFrancja PL.svg ESCHiszpania PL.svg ESCSzwecja PL.svg ESCBelgia PL.svg ESCMonako PL.svg ESCLuksemburg PL.svg
ESCCon PL.svg Wielka Brytania   3 5 3 3 3 3 5 2 1
Holandia  
Niemcy   2 3
Austria 4   4 1 2 3 2
Norwegia  
Włochy 2 1 3   2 5 4 5 3 3 5 4
Finlandia  
Dania 3 5 2 3 4 2 5   3 5 5 5
Jugosławia   1 2
Szwajcaria 5 4 5 1 5 4   4 1 4 4 3
Francja 4 1 2 4 5 4   1 1 2 1
Hiszpania 2  
Szwecja  
Belgia 4  
Monako 1 2 5 1 3 1 1 5 4   2
Luksemburg 3 1 1 2 2 4  

Międzynarodowi nadawcy i głosowanie[edytuj | edytuj kod]

Spis poniżej przedstawia kolejność głosowania poszczególnych krajów w 1963 roku wraz z nazwiskami sekretarzy, którzy przekazywali punkty od swojego państwa. Każdy krajowy nadawca miał również swojego komentatora całego koncertu, który relacjonował w ojczystym języku przebieg konkursu.

Kolejność głosowania i krajowi sekretarze[edytuj | edytuj kod]

  1.  Wielka Brytania - Nicholas Parsons
  2.  Holandia - Pim Jacobs[22]
  3.  Niemcy- nieznany
  4.  Austria - nieznany
  5.  Norwegia - Roald Øyen
  6.  Włochy - Enzo Tortora
  7.  Finlandia - Poppe Berg[23]
  8.  Dania - nieznany
  9.  Jugosławia - Miloje Orlović
  10.  Szwajcaria - Alexandre Burger
  11.  Francja - nieznany
  12.  Hiszpania - nieznany
  13.  Szwecja - Edvard Matz[24]
  14.  Belgia - nieznany
  15.  Monako - nieznany
  16.  Luksemburg - nieznany

Komentatorzy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Eurovision Song Contest 1963 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
  2. Eurovision Song Contest 1962 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 Recalling the 50th anniversary of the 1963 contest (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-07-25].
  4. Londyn - O Londynie. [dostęp 2013-05-02].
  5. BBC Four and stars say goodbye to Television Centre (ang.). [dostęp 2013-05-06].
  6. Een speeldoos Annie Palmen. [dostęp 2013-05-06].
  7. À force de prier Nana Mouskouri. [dostęp 2013-05-06].
  8. T’en va pas Esther Ofarim. [dostęp 2013-05-06].
  9. Say Wonderful Things Ronnie Carroll. [dostęp 2013-05-06].
  10. Vielleicht geschieht ein Wunder Carmela Corren. [dostęp 2013-05-06].
  11. Waarom? Jacques Raymond. [dostęp 2013-05-06].
  12. Dansevise Grethe & Jørgen Ingmann. [dostęp 2013-05-06].
  13. Muistojeni laulu Laila Halme. [dostęp 2013-05-06].
  14. Elle était si jolie Alain Barrière. [dostęp 2013-05-06].
  15. Algo prodigioso José Guardiola. [dostęp 2013-05-06].
  16. Brodovi Vice Vukov. [dostęp 2013-05-06].
  17. L'amour s'en va Françoise Hardy. [dostęp 2013-05-06].
  18. Marcel Heidi Brühl. [dostęp 2013-05-06].
  19. Solhverv Anita Thallaug. [dostęp 2013-05-06].
  20. En gång i Stockholm Monica Zetterlund. [dostęp 2013-05-06].
  21. Uno per tutte Emilio Pericoli. [dostęp 2013-05-06].
  22. Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival (niderl.). W: Eurovision Artists [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
  23. Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? (fiń.). [dostęp 2013-05-04].
  24. Infosajten.com (ang.). [dostęp 2013-05-06].
  25. 25,0 25,1 25,2 25,3 Gordon Roxburgh Songs For Europe The United Kingdom at The Eurovision Song Contest Volume One: The 1950s and 1960s, Telos, UK, 2012 str. 326 isbn=978-1-84583-065-6
  26. Christian Masson: 1963 - Londres (fr.). [dostęp 2013-05-06].
  27. FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN • Ver Tema - Uribarri comentarista Eurovision 2010 (hiszp.). [dostęp 2013-05-04].
  28. Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival (niderl.). W: Eurovision Artists [on-line].
  29. Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna (2006), str. 46. Stockholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons