Konkurs Piosenki Eurowizji 1963

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konkurs Piosenki Eurowizji 1963
Daty
Finał 23 marca 1963
Gospodarz
Prowadzący Katie Boyle
Dyrygent Eric Robinson
Reżyser Yvonne Littlewood
Gospodarz Wielka Brytania BBC
Miejsce BBC Television Centre
Londyn
Interval act Ola & Barbro
Przyznawanie głosów
Każdy kraj wyznaczał 20-osobowe jury, które przyznało 5,4,3,2 lub 1 punkt ulubionym utworom. Wszystkie głosy podsumowano i utworzono ogólną punktację: 5,4,3,2 i 1 punkt.
Kraje uczestniczące
Liczba krajów 16
Powrót brak
Rezygnacja brak
Głosowanie
Zero punktów  Finlandia
 Szwecja
 Holandia
 Norwegia
Zwycięska piosenka  Dania
Grethe & Jørgen Ingmann
"Dansevise"
Konkurs Piosenki Eurowizji
◄1962    •    1964►

8. Konkurs Piosenki Eurowizji 1963 odbył się 23 marca 1963 roku w Centrum Telewizyjnym BBC w Londynie (Wielka Brytania). Choć Francja wygrała Konkurs Piosenki Eurowizji 1962[1], z powodu problemów finansowych nie była w stanie zorganizować konkursu w 1963 roku. Wprowadzono wówczas zasadę obowiązującą przez lata: w przypadku niemożności przygotowania Konkursu Piosenki Eurowizji przez zwycięski kraj, gospodarzem zostaje brytyjski nadawca BBC. Dlatego w październiku 1962 roku ogłoszono, że konkurs odbędzie się w Wielkiej Brytanii, w niedawno otwartej BBC Television Centre[2][3].

Zwyciężyli reprezentanci Danii - Grethe i Jørgen Ingmann z utworem "Dansevise". Po raz drugi w historii festiwalu aż cztery kraje nie zdobyły ani jednego punktu - Szwecja, Finlandia, Norwegia oraz Holandia[2]. Ten ostatni po raz drugi zyskał miano "nul-pointera" (zdobywcy 0 punktów) i został pierwszy państwem, które tytuł ten zdobyło drugi rok z rzędu[2].

Spis treści

Lokalizacja [edytuj]

Information icon.svg Osobny artykuł: Londyn.
Geographylogo.svg
Lokalizacja Londynu w Wielkiej Brytanii.

Londyn to położone nad Tamizą w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii miasto oraz stolica
kraju. Jest jedną z największych metropolii w Europie oraz największym miastem Unii Europejskiej.

Współczesny Londyn jest największym centrum finansowym świata. W mieście usytuowanych jest
kilkaset banków, największa giełda w Europie, liczne towarzystwa ubezpieczeniowe i inwestycyjne.
Londyn jest także ogromnym ośrodkiem medialnym i kulturalnym: na terenie Londynu znajduje się
opera Covent Garden, słynne orkiestry (London Symphony Orchestra, BBC Orchestra i London
Philharmonic Orchestra) oraz teatry (w tym m.in. National Theatre Miasto)[4].

Konkurs odbył się w siedzibie BBC - BBC Television Centre w dzielnicy Hammersmith and Fulham
w Londynie. Budynek został otwarty 29 czerwca 1960 roku i był pierwszym należącym do BBC
gmachem wzniesionym z myślą o prowadzeniu w nim produkcji telewizyjnej. Miał opinię jednego
z najłatwiej rozpoznawalnych i największych obiektów tego typu w Europie do czasu, kiedy został
zamknięty 31 marca 2013 roku[5][3].

Przebieg konkursu [edytuj]

BBC Television Centre - miejsce konkursu

Dwa studia [edytuj]

BBC postanowiło zorganizować konkurs w kilku studiach nagraniowych. Z powodu niedokończonej budowy największego studia w Europie - TC1, użyto studiów TC3 i TC4. Oba miał optycznie identyczne wymiary, ale z powodu akustyki, TC4 zostało wykorzystane jako miejsce prezentacji uczestników, a TC3 służyło jako miejsce dla widowni i tablicy wyników. W trzecim, TC5, przebywała brytyjska komisja sędziowska[3]. Każdy uczestnik miał swój własny unikalny wygląd sceny, dlatego pojawiły się pogłoski, że występy były nagrywane wcześniej. Plotki jednak zdementowano[2].

Kolejność występów [edytuj]

Kolejność występów ustalono stosunkowo wcześnie w porównaniu z poprzednimi konkursami (26 listopada 1962)[3], dlatego reprezentanci, którzy wylosowali dalsze pozycje startowe nie musieli być obecni na wszystkich trzech dniach prób[3]. Podobnie jak podczas konkursu w 1960 roku, Wielkiej Brytanii ponownie przypadł zaszczyt otwarcia stawki konkursowej w organizowanym przez nich festiwalu[3].

Próby [edytuj]

Próby do konkursu rozpoczęły się we wtorek 21 marca. Każdy uczestnik z pierwszej połowy stawki miał 55 minut na próbny występ z orkiestrą, która liczyła ok. 45 muzyków[3].

Grethe & Jørgen Ingmann - zwycięzcy konkursu w 1963 roku

Jedyny raz w historii konkursu podczas prezentacji konkursowej użyto wysięgnika mikrofonu. Sprzęt nie był widoczny przez widza. Widział on jedynie reprezentanta i ruch jego warg. Len Shorey, supervisor, główny nadzorca dźwięku podczas konkursu, zdradziła w książce Songs For Europe - The United Kingdom at the Eurovision Song Contest, że odpowiedzialny za odbiór dźwiękowy mieli kilka problemów[3].

Po raz pierwszy planowano również wprowadzić tzw. "pocztówki" między poszczególnymi występami. Zamierzano nagrań 30 sekundowe skecze z popularnymi postaciami świnek z bajki dla dzieci Pinky and Perky. Filmiki zostały sfilmowane i nagrane w studio w Manchesterze i miały pojawić się podczas transmisji, jednak w ostatniej chwili zrezygnowano z ich użycia[3].

Pamiętne głosowanie [edytuj]

Najbardziej kontrowersyjną częścią konkursu było głosowanie. Podobnie jak w 1962 roku, jurorzy głosowali na swoje ulubione utwory. Jednak tym razem przyznawali punkty pięciu najlepszym kompozycjom, a nie (jak rok wcześniej) jedynie trzem. Najlepsza prezentacja zdobyła 5 punktów, kolejna cztery i tak aż do 1 punktu dla piątej najlepszej piosenki[3]. Po raz pierwszy jurorzy podawali swoje głosy w kolejności występowania krajów, a nie od końca tabeli[3].

Cały proces głosowania odbywał się bez problemu, do czasu podania głosów przez norweskiego sekretarza Roalda Øyena. Pięć punktów przyznał Wielkiej Brytanii, cztery -Włochom , trzy - Szwajcarii, dwa - Danii oraz jeden - Niemcom. Nieprawidłowo podał on swoje punkty - najpierw podał nazwę kraju, któremu przyznał punkt, a nie ilość punktów. Kiedy został poproszony o powtórzenie głosów, poprosił o możliwość zaprezentowania ich na koniec głosowania[3].

Finałowe głosowanie odbywało się między Szwajcarią i Danią. Po przyznaniu głosów przez sekretarza Luksemburga, szwajcarska reprezentantka Esther Ofahim miała 42 punkty, a duński duet Grethe & Jørgen Ingmann - 40. Kiedy powrócono do norweskiego sekretarza, punkty z kraju zmieniły się: Dania tym razem dostała cztery punkty, Niemcy - dwa, a Szwajcaria - tylko jeden. Głosy wpłynęły na końcowy wynik - teraz to Dania zdobyła w sumie 42, a Szwajcaria - 40 punktów[3]. Chociaż pojawiły się pogłoski, że norweskie jury zmanipulowało wynikami[2], przeprowadzono badania dotyczące prawdziwości podanych głosów. Okazało się, że ostateczne punkty zostały przekazane prawidłowo[3].

Kraje uczestniczące [edytuj]

Reprezentantka Szwajcarii Esther Ofarim.

Podobnie jak w 1961 i 1962 roku, w konkursie udział wzięło 16 państw, które uczestniczyło w dwóch poprzednich festiwalach. Żadne państwo nie zadebiutowało ani nie wycofało się z rywalizacji[2].

Dyrygenci [edytuj]

Każdemu reprezentantowi towarzyszyła orkiestra, którą kierował wyznaczony przez kraj dyrygent. Głównym dyrygentem konkursu był Eric Robinson[2].



Wyniki [edytuj]

Lp. Kraj Język Artysta Piosenka Miejsce Punkty
01  Wielka Brytania angielski Ronnie Carroll "Say Wonderful Things" 4 28
02  Holandia duński Annie Palmen "Een speeldoos" 13 0
03  Niemcy niemiecki Heidi Brühl "Marcel" 9 5
04  Austria niemiecki, angielski Carmela Corren "Vielleicht geschieht ein Wunder" 7 16
05  Norwegia norweski Anita Thallaug "Solhverv" 13 0
06  Włochy włoski Emilio Pericoli "Uno per tutte" 3 37
07  Finlandia fiński Laila Halme "Muistojeni laulu" 13 0
08  Dania duński Grethe & Jørgen Ingmann "Dansevise" 1 42
09  Jugosławia serbsko-chorwacki Vice Vukov "Brodovi" 11 3
10  Szwajcaria fancuski Esther Ofarim "T'en va pas" 2 40
11  Francja francuski Alain Barrière "Elle était si jolie" 5 25
12  Hiszpania hiszpański José Guardiola "Algo prodigioso" 12 2
13  Szwecja szwedzki Monica Zetterlund "En gång i Stockholm" 13 0
14  Belgia duński Jacques Raymond "Waarom?" 10 4
15  Monako francuski Françoise Hardy "L'amour s'en va" 5 25
16  Luksemburg francuski Nana Mouskouri "À force de prier" 8 13

Legenda:

     1 miejsce

     2 miejsce

     3 miejsce

     Ostatnie miejsce

Tabela punktacyjna [edytuj]

Kraje uczestniczące w 1963 roku

     Kraje, które uczestniczyły w finale

Wyniki
ESCWielka Brytania PL.svg ESCHolandia PL.svg ESCNiemcy PL.svg ESCAustria PL.svg ESCNorwegia PL.svg ESCWłochy PL.svg ESCFinlandia PL.svg ESCDania PL.svg ESCJugosławia PL.svg ESCSzwajcaria PL.svg ESCFrancja PL.svg ESCHiszpania PL.svg ESCSzwecja PL.svg ESCBelgia PL.svg ESCMonako PL.svg ESCLuksemburg PL.svg
ESCCon PL.svg Wielka Brytania   3 5 3 3 3 3 5 2 1
Holandia  
Niemcy   2 3
Austria 4   4 1 2 3 2
Norwegia  
Włochy 2 1 3   2 5 4 5 3 3 5 4
Finlandia  
Dania 3 5 2 3 4 2 5   3 5 5 5
Jugosławia   1 2
Szwajcaria 5 4 5 1 5 4   4 1 4 4 3
Francja 4 1 2 4 5 4   1 1 2 1
Hiszpania 2  
Szwecja  
Belgia 4  
Monako 1 2 5 1 3 1 1 5 4   2
Luksemburg 3 1 1 2 2 4  

Międzynarodowi nadawcy i głosowanie [edytuj]

Spis poniżej przedstawia kolejność głosowania poszczególnych krajów w 1963 roku wraz z nazwiskami sekretarzy, którzy przekazywali punkty od swojego państwa. Każdy krajowy nadawca miał również swojego komentatora całego festiwalu, który relacjonował w ojczystym języku przebieg konkursu. Nazwiska każdego z nich również są podane poniżej.

Kolejność głosowania i krajowi sekretarze [edytuj]

  1.  Wielka Brytania - Nicholas Parsons
  2.  Holandia - Pim Jacobs[22]
  3.  Niemcy- nieznany
  4.  Austria - nieznany
  5.  Norwegia - Roald Øyen
  6.  Włochy - Enzo Tortora
  7.  Finlandia - Poppe Berg[23]
  8.  Dania - nieznany
  9.  Jugosławia - Miloje Orlović
  10.  Szwajcaria - Alexandre Burger
  11.  Francja - nieznany
  12.  Hiszpania - nieznany
  13.  Szwecja - Edvard Matz[24]
  14.  Belgia - nieznany
  15.  Monako - nieznany
  16.  Luksemburg - nieznany

Komentatorzy [edytuj]

Powracający artyści [edytuj]

Artysta Kraj Poprzedni
rok		 Miejsce Punkty
Ronnie Carroll  Wielka Brytania 1962 4 10

Przypisy

  1. ↑ Eurovision Song Contest 1962 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Eurovision Song Contest 1963 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
  3. ↑ 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 Recalling the 50th anniversary of the 1963 contest (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
  4. ↑ Londyn - O Londynie. [dostęp 2013-05-02].
  5. ↑ BBC Four and stars say goodbye to Television Centre (ang.). [dostęp 2013-05-06].
  6. ↑ Een speeldoos Annie Palmen. [dostęp 2013-05-06].
  7. ↑ À force de prier Nana Mouskouri. [dostęp 2013-05-06].
  8. ↑ T’en va pas Esther Ofarim. [dostęp 2013-05-06].
  9. ↑ Say Wonderful Things Ronnie Carroll. [dostęp 2013-05-06].
  10. ↑ Vielleicht geschieht ein Wunder Carmela Corren. [dostęp 2013-05-06].
  11. ↑ Waarom? Jacques Raymond. [dostęp 2013-05-06].
  12. ↑ Dansevise Grethe & Jørgen Ingmann. [dostęp 2013-05-06].
  13. ↑ Muistojeni laulu Laila Halme. [dostęp 2013-05-06].
  14. ↑ Elle était si jolie Alain Barrière. [dostęp 2013-05-06].
  15. ↑ Algo prodigioso José Guardiola. [dostęp 2013-05-06].
  16. ↑ Brodovi Vice Vukov. [dostęp 2013-05-06].
  17. ↑ L'amour s'en va Françoise Hardy. [dostęp 2013-05-06].
  18. ↑ Marcel Heidi Brühl. [dostęp 2013-05-06].
  19. ↑ Solhverv Anita Thallaug. [dostęp 2013-05-06].
  20. ↑ En gång i Stockholm Monica Zetterlund. [dostęp 2013-05-06].
  21. ↑ Uno per tutte Emilio Pericoli. [dostęp 2013-05-06].
  22. ↑ Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival (niderl.). W: Eurovision Artists [on-line]. [dostęp 2013-05-06].
  23. ↑ Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? (fiń.). [dostęp 2013-05-04].
  24. ↑ Infosajten.com (ang.). [dostęp 2013-05-06].
  25. ↑ 25,0 25,1 25,2 25,3 Gordon Roxburgh Songs For Europe The United Kingdom at The Eurovision Song Contest Volume One: The 1950s and 1960s, Telos, UK, 2012 str. 326 isbn=978-1-84583-065-6
  26. ↑ Christian Masson: 1963 - Londres (fr.). [dostęp 2013-05-06].
  27. ↑ FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN • Ver Tema - Uribarri comentarista Eurovision 2010 (hiszp.). [dostęp 2013-05-04].
  28. ↑ Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival (niderl.). W: Eurovision Artists [on-line].
  29. ↑ Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna (2006), str. 46. Stockholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2
p • d • e
Konkurs Piosenki Eurowizji
Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji • Gospodarze • Nagrody im. Marcela Bezençona • Prezenterzy • Udział • Zwycięzcy • OGAE
1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1963 • 1964 • 1965 • 1966 • 1967 • 1968 • 1969 • 1970 • 1971 • 1972 • 1973 • 1974 • 1975 • 1976 • 1977 • 1978 • 1979 • 1980 • 1981 • 1982 • 1983 • 1984 • 1985 • 1986 • 1987 • 1988 • 1989 • 1990 • 1991 • 1992 • 1993 • 1994 • 1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000 • 2001 • 2002 • 2003 • 2004 • 2005 • 2006 • 2007 • 2008 • 2009 • 2010 • 2011 • 2012 • 2013
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Konkurs_Piosenki_Eurowizji_1963&oldid=36370909”