Konkurs Piosenki Eurowizji 1968

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konkurs Piosenki Eurowizji 1968
Daty
Finał 6 kwietnia 1968
Gospodarz
Prowadzący Katie Boyle
Reżyser Stewart Morris
Gospodarz Wielka Brytania BBC
Miejsce The Royal Albert Hall
Londyn, Wielka Brytania
Interval act Wrażenia z Londynu
Przyznawanie głosów
Każdy kraj miał 10 członków jury, którzy przyznawali po jednym punkcie ulubionej piosence.
Uczestnicy
Debiut brak
Powrót brak
Rezygnacja brak
Głosowanie
Zero punktów brak
Zwycięska piosenka  Hiszpania
Massiel - „La La La”
Konkurs Piosenki Eurowizji
◄1967        1969►

13. Konkurs Piosenki Eurowizji 1968 odbył się w sobotę, 6 kwietnia 1968 roku, w Londynie. Zwycięstwo odniosła Hiszpania z utworem „La La La”, który wykonała Massiel. Początkowo piosenkę zaśpiewać miał Joan Manuel Serrat, jednak chciał zaśpiewać po katalońsku. Krajowe władze nie zgodziły się jednak na warunek postawiony przez piosenkarza i zastąpili go młodą wokalistką Massiel, która zaśpiewała konkursową propozycję po hiszpańsku[1].

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Londyn.
Royal Albert Hall - miejsce organizacji konkursu

Londyn to położone nad Tamizą w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii miasto oraz stolica
kraju. Jest jedną z największych metropolii w Europie oraz największym miastem Unii Europejskiej. Londynem jest regionem administracyjnym zwanym również Wielkim Londynem (ang. Greater London) zarządzanym przez autonomiczne władze zwane Greater London Authority (GLA).

Współczesny Londyn jest największym centrum finansowym świata. W mieście usytuowanych jest
kilkaset banków, największa giełda w Europie, liczne towarzystwa ubezpieczeniowe i inwestycyjne.
Londyn jest także ogromnym ośrodkiem medialnym i kulturalnym: na terenie Londynu znajduje się opera Covent Garden, słynne orkiestry (London Symphony Orchestra, BBC Orchestra i London Philharmonic Orchestra) oraz teatry (w tym m.in. National Theatre Miasto)[2]. Symbolami miasta jest m.in. postać królowej brytyjskiej Elżbiety II, Big Ben (dzwon wieży zegarowej St. Stephen Tower), Tower Bridge (jeden z najpiękniejszych mostów zwodzonych świata), Tower (słynnym więzieniu porównywalnym niemalże z francuską Bastylią)[3].

Konkurs odbył się w sali koncertowej The Royal Albert Hall w dzielnicy South Kensington w Londynie. Budynek został otwarty 29 marca 1871 roku przez Królową Wiktorię[4] i od początku był miejscem różnych wydarzeń kulturalnych, koncertów, konferencji, balów i odczytów naukowych[5][6]. Pierwotnie miał nazywać się The Central Hall of Arts and Sciences, ale Królowa Wiktoria zmieniła jego nazwę na Royal Albert Hall of Arts and Sciences podczas wmurowywania kamienia węgielnego z dedykacją dla swojego zmarłego męża księcia Alberta[4].



Przebieg konkursu[edytuj | edytuj kod]

Massiel z Hiszpanii w trakcie prezentacji zwycięskiego utworu "La La La" podczas 13. Konkursu Piosenki Eurowizji.

Pierwszy konkurs w kolorze[edytuj | edytuj kod]

13. edycja festiwalu była pierwszym Konkursem Piosenki Eurowizji transmitowanym w kolorze. Krajami, które nadawały konkurs w ten sposób, były Francja, Niemcy, Holandia, Szwajcaria i Szwecja. Wielka Brytania pokazała również powtórkę festiwalu dzień po finale, na kanale BBC Two. Konkurs transmitowany był także w Europie Zachoniej oraz w Tunezji[1].

Zarzuty fałszowania głosów[edytuj | edytuj kod]

W maju 2008 roku hiszpański filmowiec Montse Fernández Villa w dokumencie „1968. Yo viví el mayo español” zarzucił sfałszowanie wyników przez dyktatora Hiszpanii Francisco Franco, który ponoć wysłał funkcjonariuszom telewizji publicznej oferty pieniężne, obietnice kupna programów telewizyjnych oraz kontraktów nieznanych gwiazd[7]. Zarzuty oparto na zeznaniach dziennikarza José María Íñigo, pracownika TVE w czasie, gdy, jak twierdzi, fałszowanie było powszechnie wiadome.

Dokument twierdził, że konkurs powinien wygrać brytyjski reprezentant Cliff Richard z utworem „Congratulations”, któremu do zwycięstwa zabrakło jednego punktu. Massiel, która ostatecznie została laureatką festiwalu, była oburzona zarzutami i stwierdziła, że jeżeli wyniki miałyby być zmanipulowane, „inni artyści, którzy byli bardziej chętni reżimowi Franca, skorzystaliby na tym”. Iñigo, autor oświadczenia w dokumencie Villi, osobiście przeprosił Massiel i przyznał się, że rozpuścił szeroko tę plotkę. Zarówno Massiel, jak i Iñigo, oskarżyli stację telewizyjną La Sexta, nadawcę dokumentu, za wywołanie skandalu[8].

Kraje uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

W konkursie wzięło udział 17 krajów, które uczestniczyło w 12. edycji festiwalu. Żaden kraj nie zadebiutował ani nie wycofał się z rywalizacji.

Dyrygenci[edytuj | edytuj kod]

Powracający artyści[edytuj | edytuj kod]

Reprezentantka Francji, Isabelle Aubret, zwyciężczyni 6. Konkursu Piosenki Eurowizji, postanowiła ponownie spróbować swoich sił w konkursie. Tym razem zgłosiła się z utworem „La Source”[1].

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

L.p. Państwo Język Artysta Piosenka Miejsce Punkty
1  Portugalia portugalski Carlos Mendes „Verão” 11 5
2  Holandia niemiecki Ronnie Tober „Morgen” 16 1
3  Belgia francuski Claude Lombard „Quand tu reviendras” 7 8
4  Austria niemiecki Karel Gott „Tausend Fenster” 13 2
5  Luksemburg francuski Chris Baldo i Sophie Garel „Nous vivrons d'amour” 11 5
6  Szwajcaria włoski Gianni Mascoio „Guardando il sole” 13 2
7  Monako francuski Line i Willy „À chacun sa chanson” 7 8
8  Szwecja szwedzki Claes-Göran Hederström „Det börjar verka kärlek, banne mej” 5 15
9  Finlandia fiński Kristina Hautala „Kun kello käy” 16 1
10  Francja francuski Isabelle Aubret „La source” 3 20
11  Włochy włoski Sergio Endrigo „Marianne” 10 7
12  Wielka Brytania angielski Cliff Richard „Congratulations” 2 28
13  Norwegia norweski Odd Børre „Stress” 13 2
14  Irlandia angielski Pat McGeegan „Chance of a Lifetime” 4 18
15  Hiszpania hiszpański Massiel La, la, la 1 29
16  Niemcy niemiecki Wencke Myhre „Ein Hoch der Liebe” 6 11
17  Jugosławia serbsko-chorwacki Luči Kapurso i Hamo Hajdarhodžić „Jedan dan” 7 8

Legenda:

     1. miejsce


Źródło:
Eurovision.tv

Tabela punktacyjna[edytuj | edytuj kod]

Kraje uczestniczące w 1968 roku

     Kraje, które uczestniczyły w finale

     Kraje, które uczestniczyły w przeszłości, ale nie w 1968 roku

  Punkty
ESCPortugalia PL.svg ESCHolandia PL.svg ESCBelgia PL.svg ESCAustria PL.svg ESCLuksemburg PL.svg ESCSzwajcaria PL.svg ESCMonako PL.svg ESCSzwecja PL.svg ESCFinlandia PL.svg ESCFrancja PL.svg ESCWłochy PL.svg ESCWielka Brytania PL.svg ESCNorwegia PL.svg ESCIrlandia PL.svg ESCHiszpania PL.svg ESCNiemcy PL.svg ESCJugosławia PL.svg
Uczestnicy Portugalia   2 3
Holandia   1
Belgia 1   1 1 1 3 1
Austria   2
Luksemburg 1 1   1 1 1
Szwajcaria   2
Monako 2 1   3 1 1
Szwecja 1 1   1 2 6 4
Finlandia   1
Francja 3 6 2 3 3 1   2
Włochy 1 2   2 2
Wielka Brytania 1 2 2 1 4 5 3 2 4 1   1 2
Norwegia 1   1
Irlandia 1 1 1 4 1 4   6
Hiszpania 4 2 1 4 3 4 3 1 1   6
Niemcy 1 1 2 5 2  
Jugosławia 1 1 1 3 2  
Kraje w tabeli są uporządkowane w kolejności występów.

Międzynarodowi nadawcy i głosowanie[edytuj | edytuj kod]

Kraje uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Spis poniżej przedstawia kolejność głosowania poszczególnych krajów w 1968 roku wraz z nazwiskami sekretarzy, którzy przekazywali punkty od swojego państwa. Każdy krajowy nadawca miał również swojego komentatora całego festiwalu, który relacjonował w ojczystym języku przebieg konkursu. Nazwiska każdego z nich również są podane poniżej.

L.p. Kraj Sekretarz[26] Komentator[26] Nadawca
01  Portugalia Maria Manuela Furtado Fialho Gouveia RTP
02  Holandia Willem Duys Elles Berger Nederland 1[27]
03  Belgia André Hagon Janine Lambotte RTB
Herman Verelst BRT
04  Austria TBC Emil Kollpacher ORF
05  Luksemburg TBC Jacques Navadic Télé-Luxembourg
06  Szwajcaria Alexandre Burger Theodor Haller TV DRS
Georges Hardy TSR
Giovanni Bertini TSI
07  Monako TBC Pierre Tchernia Télé Monte Carlo
08  Szwecja Edvard Matz Christina Hansegård[28] Sveriges Radio-TV
09  Finlandia Poppe Berg[29] Aarno Walli TV-ohjelma 1
10  Francja TBC Pierre Tchernia[30] Première Chaîne ORTF
11  Włochy Mike Bongiorno Renato Tagliani Secondo Programma
12  Wielka Brytania Michael Aspel Brak komentatora BBC1
Pete Murray[31] BBC Radio 1
13  Norwegia Sverre Christophersen[32] Roald Øyen NRK
14  Irlandia Gay Byrne Brendan O'Reilly RTÉ
Kevin Roche Radio Éireann
15  Hiszpania Joaquín Prat Federico Gallo TVE1[33]
16  Niemcy Hans-Otto Grünefeldt Hans-Joachim Rauschenbach[34] ARD Deutsches Fernsehen
17  Jugosławia Snežana Lipkovska-Hadžinaumova Miloje Orlović Televizija Beograd
Mladen Delić Televizija Zagreb
Tomaž Terček Televizija Ljubljana

Kraje nieuczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Konkurs transmitowało kilku nadawców, którzy nie wystawili swojego reprezentanta na 13. Konkurs Piosenki Eurowizji.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Eurovision Song Contest 1968 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2013-06-01].
  2. Londyn - O Londynie. [dostęp 2013-05-02].
  3. Londyn zabytki, przewodnik, atrakcje. W: Love To Travel [on-line]. www.londyn.lovetotravel.pl. [dostęp 2013-06-01].
  4. 4,0 4,1 The History of the Royal Albert Hall (ang.). www.royalalberthall.com. [dostęp 2013-06-01].
  5. About the Hall (ang.). www.royalalberthall.com. [dostęp 2013-06-01].
  6. Hiring the Hall (ang.). www.royalalberthall.com. [dostęp 2013-06-01].
  7. TVE 'kupiło' głosy na Massiel, aby wygrała (hiszp.). 20 Minutos, 2008-05-05. [dostęp 2009-12-03].
  8. "Massiel i Inigo oskarżają La Sextę za plotki o faworyzowaniu" (hiszp.). El Mundo, 2008-05-06. [dostęp 2009-12-03].
  9. Tausend Fenster Karel Gott (niem.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  10. Quand tu reviendras Claude Lombard (fr.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  11. Kun kello käy Kristina Hautala (fiń.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  12. La source Isabelle Aubret (fr.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  13. Ein Hoch der Liebe Wenche Myhre (niem.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  14. Chance of a Lifetime Pat McGeegan (ang.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  15. Marianne Sergio Endrigo (wł.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  16. Nous vivrons d’amour Chris Baldo & Sophie Garel (fr.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  17. À chacun sa chanson Line & Willy (fr.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  18. Morgen Ronnie Tober (niderl.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  19. Stress Odd Børre (norw.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  20. Verão Carlos Mendes (port.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  21. La, la, la Massiel (hiszp.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  22. Det börjar verka kärlek, banne mej Claes-Göran Hederström (szw.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  23. Guardando il sole Gianni Mascolo (wł.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  24. Congratulations Cliff Richard (ang.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  25. Jedan dan Dubrovački Trubaduri (serb.). W: 4 Lyrics [on-line]. www.4lyrics.eu. [dostęp 2013-06-01].
  26. 26,0 26,1 The Eurovision Song Contest (1968) - Full cast and crew (ang.). W: IMDb [on-line]. www.imdb.com. [dostęp 2013-06-01].
  27. Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival (niderl.). W: Eurovision Artists [on-line]. www.eurovisionartists.nl. [dostęp 2013-06-01].
  28. Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna (2006), str. 74. Sztokholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2
  29. Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? (fiń.). W: Viisukuppila [on-line]. 2005=04-18. [dostęp 2013-06-01].
  30. CONCOURS EUROVISION DE LA CHANSON 1968 (fr.). W: SongContest [on-line]. www.songcontest.free.fr. [dostęp 2013-06-01].
  31. Eurovision Song Contest 1968 (ang.). Songs4Europe.com. [dostęp 2013-06-01].
  32. Seppo Dyrseth (OGAE Norway)
  33. Uribarri comentarista Eurovision 2010 (hiszp.). W: FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN [on-line]. www.eurosongcontest.phpbb3.es. [dostęp 2013-06-01].
  34. Oliver Rau(OGAE Germany)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons