Konkurs Piosenki Eurowizji 1962

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konkurs Piosenki Eurowizji 1962
ESC 1962 logotyp.png
Informacje ogólne
Finał 18 marca 1962
Miejsce Villa Louvigny,
Luksemurg (Luksemburg)
Nadawca Compagnie Luxembourgeoise de Télédiffusion (CLT)
Prowadzący Mireille Delannoy
Interval act Achille Zavatta
Uczestnicy
Łącznie 16 reprezentacji
Głosowanie
Każdy kraj wyznaczał 10-osobowe jury, które przyznało trzem ulubionym piosenkom kolejno 3,2 lub 1 punkt. Punkty poszczególnych sędziów zsumowano i stworzono punktację krajową.
Zero punktów  Austria
 Belgia
 Hiszpania
 Holandia
Zwycięzca  Francja
Reprezentant Isabelle Aubret
Piosenka Un premier amour
Muzyka Roland Valade
Tekst Claude Henri Vic
Konkurs Piosenki Eurowizji
◄ 1961         1963 ►

7. Konkurs Piosenki Eurowizji został zorganizowany 18 marca 1962 roku w Villa Louvigny w Luksemburgu przez krajowego nadawcę publicznego CLT, dzięki zwycięstwu reprezentanta Luksemburgu podczas konkursu w 1961 roku[1].

Koncert finałowy prowadziła Mireille Delannoy, a zwyciężczynią została reprezentantka Francji - Isabelle Aubret, który za utwór „Un premier amour” otrzymała 26 punktów[1].

Pierwszy raz w historii konkursu któryś z uczestniczących państw zdobył zero punktów i stał się tzw. „nul-pointerem”, czyli zdobywcą 0 punktów)[1]. W tym roku aż cztery kraje nie zdobyły ani jednego głosu: Austria, Belgia, Holandia i Hiszpania[1].

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Luksemburg.

Luksemburg to gmina ze statusem miasta oraz stolica Wielkiego Księstwa Luksemburga, centrum administracyjnym i finansowym państwa. Miejscowość położone jest na południu kraju, nad miejscem połączenia rzek Alzette i Pétrusse. W Luksemburgu ma swoją siedzibę kilka instytucji Unii Europejskiej, w tym jej Trybunał Sprawiedliwości.

Na organizację konkursu w 1962 roku wybrano Villa Louvigny. Budynek służył jako siedziba nadawcy Compagnie Luxembourgeoise de Télédiffusion, poprzednika RTL Group. Znajduje się w Municipal Park, w dystrykcie Ville Haute[1].

Przebieg konkursu[edytuj | edytuj kod]

Awaria światła[edytuj | edytuj kod]

Po występie Francji nastąpiła krótka przerwa w zasilaniu prądu i widzowie przed telewizorami mogły ujrzeć ciemność. Podobna sytuacja miała miejsce w trakcie holenderskiej prezentacji. Jednak tym razem awaria trwała przez większą część występu, co mogło wpłynąć na ostatnie, 13. miejsce kraju[1].

Kraje uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Udział wzięło wszystkie 16 krajów, które wzięło udział w konkursie w 1961 roku.

Dyrygenci[edytuj | edytuj kod]

Każdemu reprezentantowi towarzyszyła orkiestra, którą kierował wyznaczony przez kraj dyrygent.

George de Godzinsky Henri Segers Jean Roderes Bruno Uher
Kai Mortensen Ego Kjerrmann Rolf-Hans Müller Dolf van der Linden
Franck Pourcel Øivind Bergh Cédric Dumont Jože Privšek
Wally Stott Jean Roderes Cinico Angelini Raymond Lefèvre

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

L.p. Kraj Język Artysta Piosenka Miejsce Punkty
1 Finlandia Finlandia fiński Marion Rung Tipi-tii 7 4
2 Belgia Belgia francuski Fud Leclerc Ton nom 13 0
3 Państwo Hiszpańskie Hiszpania hiszpański Victor Balaguer „Llámame” 13 0
4 Austria Austria niemiecki Eleonore Schwarz „Nur in der wiener Luft” 13 0
5 Dania Dania duński Ellen Winther „Vuggevise” 10 2
6 Szwecja Szwecja szwedzki Inger Berggren „Sol och vår” 7 4
7 Niemcy RFN niemiecki Conny Froboess „Zwei kleine Italiener” 6 9
8 Holandia Holandia niderlandzki De Spelbrekers „Katinka” 13 0
9 Francja Francja francuski Isabelle Aubret Un premier amour 1 26
10 Norwegia Norwegia norweski Inger Jacobsen „Kom sol, kom regn” 10 2
11 Szwajcaria Szwajcaria francuski Jean Philippe „Le retour” 10 2
12 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii SFR Jugosławii serbsko-chorwacki Lola Novaković „Ne pali svetlo u sumrak” 4 10
13 Wielka Brytania Wielka Brytania angielski Ronnie Carroll „Ring-A-Ding Girl” 4 10
14 Luksemburg Luksemburg francuski Camillo Felgen „Petit bonhomme” 3 11
15 Włochy Włochy włoski Claudio Villa Addio, addio 9 3
16 Monako Monako francuski Francois Deguelt „Dis rien” 2 13

Legenda:

     1 miejsce

Tabela wyników[edytuj | edytuj kod]

Kraje uczestniczące w 1962 roku

     Kraje, które uczestniczyły w finale

Jury
Finlandia Belgia Hiszpania Austria Dania Szwecja Niemcy Holandia Francja Norwegia Szwajcaria Jugosławia Wielka Brytania Luksemburg Włochy Monako
Uczestnicy konkursu Finlandia   1 3
Belgia  
Hiszpania  
Austria  
Dania   1 1
Szwecja 3   1
Niemcy 2 1   2 2 2
Holandia  
Francja 2 2 2 3 3   3 3 3 1 1 2 1
Norwegia 2  
Szwajcaria 2  
Jugosławia 1 1 2 3   3
Wielka Brytania 3 1 2 2 2  
Luksemburg 3 3 1 1   3
Włochy 1 2  
Monako 3 1 3 1 2 3  
KRAJE UPORZĄDKOWANIE WEDŁUG KOLEJNOŚCI WYSTĘPÓW

Międzynarodowi nadawcy i głosowanie[edytuj | edytuj kod]

Isabelle Aubret, zwyciężczyni konkursu reprezentująca Francję, podczas prezentacji konkursowej.

Spis poniżej przedstawia kolejność głosowania poszczególnych krajów w 1961 roku wraz z nazwiskami sekretarzy, którzy przekazywali punkty od swojego państwa. Każdy krajowy nadawca miał również swojego komentatora całego festiwalu, który relacjonował w ojczystym języku przebieg konkursu. Nazwiska każdego z nich również są podane poniżej[18].

Kolejność głosowania i krajowi sekretarze[edytuj | edytuj kod]

  1.  Monako - nieznany
  2.  Włochy - Enzo Tortora
  3.  Luksemburg - nieznany
  4.  Wielka Brytania - Alex Macintosh[19]
  5.  Jugosławia - Mladen Delić
  6.  Szwajcaria - Alexandre Burger
  7.  Norwegia - Kari Borg Mannsåker
  8.  Francja - nieznany
  9.  Holandia - Ger Lugtenburg
  10.  Niemcy- nieznany
  11.  Szwecja - Tage Danielsson
  12.  Dania - Claus Toksvig
  13.  Austria - nieznany
  14.  Hiszpania - Diego Ramírez Pastor[20]
  15.  Belgia - Arlette Vincent[21]
  16.  Finlandia - Poppe Berg[22]

Komentatorzy[edytuj | edytuj kod]

Powracający artyści[edytuj | edytuj kod]

Artysta Kraj Poprzedni rok Miejsce Punkty
Camillo Felgen  Luksemburg 1960 13 1
François Deguelt  Monako 1960 3 15
Fud Leclerc  Belgia 1956
1958
1960
N/K
5
6
N/K
8
9
Jean Philippe  Francja 1959 3 15

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Eurovision Song Contest 1962 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-05-04].
  2. Tipi-tii Marion Rung. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  3. Ton nom Fud Leclerc. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  4. Llámame Victor Balaguer. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  5. Nur in der Wiener Luft Eleonore Schwarz. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  6. Vuggevise Ellen Winther. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  7. Sol och vår Inger Berggren. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  8. Zwei kleine Italiener Conny Froboess. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  9. Katinka De Spelbrekers. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  10. Un premier amour Isabelle Aubret. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  11. Kom sol, kom regn Inger Jacobsen. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  12. Le retour Jean Philippe. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  13. Ne pali svetlo u sumrak Lola Novaković. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  14. Ring-A-Ding Girl Ronnie Carroll. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  15. Petit bonhomme Camillo Felgen. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  16. Addio, addio Claudio Villa. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  17. Dis rien François Deguelt. www.4lyrics.com. [dostęp 2013-05-04].
  18. Eurovision 1962 Cast and Crew. [dostęp 2013-05-04].
  19. Gordon Roxburgh "Songs For Europe The United Kingdom at The Eurovision Song Contest Volume One: The 1950s and 1960s", Telos, UK, 2012, str. 295 isbn=978-1-84583-065-6
  20. 20,0 20,1 FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN • Ver Tema - Uribarri comentarista Eurovision 2010 (hiszp.). [dostęp 2013-05-04].
  21. 21,0 21,1 21,2 21,3 21,4 21,5 CONCOURS EUROVISION DE LA CHANSON 1962 (fr.). [dostęp 2013-05-04].
  22. 22,0 22,1 Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? (fiń.). [dostęp 2013-05-04].
  23. Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival (niderl.). W: Eurovision Artists [on-line].
  24. Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna (2006), str. 34. Sztokholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons