Korczak (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Korczak
Gatunek biograficzny
Data premiery 6 maja 1990
Kraj produkcji Polska,
Niemcy,
Wielka Brytania
Język polski
Czas trwania 113 min.
Reżyseria Andrzej Wajda
Scenariusz Agnieszka Holland
Muzyka Wojciech Kilar
Zdjęcia Robby Müller
Scenografia Allan Starski
Montaż Ewa Smal

Korczak – czarno-biały film w reżyserii Andrzeja Wajdy z 1990 roku. Jest to biograficzna opowieść o Januszu Korczaku, polskim lekarzu żydowskiego pochodzenia.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W ostatniej 30-sekundowej sekwencji filmu wagon jadący do Treblinki z Januszem Korczakiem i dziećmi z sierocińca odczepia się od składu, a dzieci w zwolnionym tempie wychodzą na łąkę. We Francji ta ostatnia scena wywołała krytykę i została odebrana jako próba zatuszowania polskiego antysemityzmu[1]. Film zadebiutował w Cannes. Recenzja Daniele Heymann w Le Monde atakowała Wajdę za pokazanie w filmie Polaków tylko w dobrym świetle. Innym krytykiem był Claude Lanzmann, reżyser filmu Shoah, który w wywiadzie prasowym krytykował Wajdę za rozmyślne pominięcie pasywności Polaków. Marek Edelman napisał list do Le Monde, w którym zarzucił francuskim krytykom filmowym antypolskość.

Fragmenty recenzji i wypowiedzi[edytuj | edytuj kod]

  • Le Monde 1990[2]:
Quote-alpha.png
Film jest dobrze zrobiony, ponieważ Wajda, człowiek z ołowiu, jest zdolnym rzemieślnikiem. Film jest biało czarny, z kilkoma fragmentami starych filmów dokumentalnych, co ma dodawać filmowi wiarygodności. Prawie można w to wszystkie uwierzyć... Ale co widzimy? Niemcy (brutalni, muszą być brutalni), Żydzi - kolaborują. Polaków - nie widać. Getto warszawskie? To sprawa pomiędzy Niemcami i Żydami. Tak opisuje nam te sprawy Polak. Na początku filmu można być nieco zakłopotanym, potem przeradza się to w zdegustowanie. Ale w końcówce filmu można prawie zemdleć. Deportacja jest podpisana. Likwidacja getta postępuje. I pod Gwiazdą Dawida dzieci i Korczak wchodzą do wagonu, wagon jest zapieczętowany. A potem wagon się otwiera - jest to jakiś degustujący sen na granicy rewizjonizmu - i widzimy jak małe ofiary, żwawo i radośnie wyłaniają sie w zwolnionym tempie z wagonu śmierci. Treblinka w tej wizji to wyzwolenie mordowanych dzieci żydowskich. Nie. Nie w momencie profanacji żydowskich grobów w Carpentras. Nigdy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wajda's Korczak Sets Loose the Furies, 14 kwietnia 1991. http://www.nytimes.com/1991/04/14/movies/film-wajda-s-korczak-sets-loose-the-furies.html
  2. Daniéle Heymann, Le Monde, Paris, 13 May, 1990.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]